ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ε, να που συμβαίνει και ξανασυμβαίνει!

 

Γράφει ο ΑΛΚΗΣ ο κουρασμένος

Πολλοί φίλοι μου που είχαν συνηθίσει να με διαβάζουν στον καφέ ή το διάλειμμά τους αναρωτιούνται γιατί δε γράφω. 

Η απάντηση οφείλεται και στο ότι έρχεται κάποια στιγμή που λόγω ηλικίας αρχίζεις και κουράζεσαι. Όχι τόσο από αυτά που συμβαίνουν αλλά από την τάση επανάληψης τους, δεν πας να χτυπιέσαι κάτω σαν το χταπόδι. "Μα δεν μπορεί να συμβαίνει ΠΑΛΙ ΑΥΤΟ". 

Ε, να που συμβαίνει!
 

Διότι, όταν σου συμβαίνει ΑΥΤΟ το ΠΡΑΓΜΑ στα 20 σου: 

 

Ρε ‘σείς αυτός είναι μεγάλος τρόμπας τελικά! pic.twitter.com/lOxpeMM8tY

— Μπερτολουτσι (@Lalunaromantico) June 27, 2024

...ίσως δεν καταλαβαίνεις και τι βλέπεις, ή το εμπειρικό σου επίπεδο είναι τέτοιο που μπορεί το πολύ να το συνδέσεις με κάποιο "ιδιόρρυθμο" καθηγητή ή λίγο αργόστροφο συμμαθητή που σου θυμίζει. "Ρε ίδιος ο...." Και ως εκεί. Έχει πέραση εξάλλου αυτός ο ανθρωπότυπος στη χώρα μας.

 

Όταν όμως κάτι τέτοιο σου έχει συμβεί  ΚΑΙ στα 20, ΚΑΙ στα 30, ΚΑΙ στα 40, ΚΑΙ στα 50 ή τα 60, και το έργο το έχεις ξαναδεί ΧΙΛΙΑΔΕΣ φορές όχι μόνο στην σχολική τάξη, αλλά στο στρατό, στη δουλειά και στο γραφείο, στις δημόσιες υπηρεσίες, στον οσφυοκαμπτικό ιδιωτικό τομέα όπου δεν προχωρούν οι ικανοί αλλά οι ανίκανοι, στην πολιτική, γενικά ΠΑΝΤΟΥ, ε, τότε κουράζεσαι. 

 
Και από τη μια έχεις τους λυσσαλέους πιουρίστες που θυμήθηκαν το πατρίς-θρησκεία-οικογένεια στα γεράματα τους ενώ το είχαν ξεχάσει δεκαετίες, αλλά έχεις και ένα πρωθυπουργό που έχει διαγράψει περισσότερους "δεξιούς" και μόνο "δεξιούς" με το  που φταρνίστηκαν, από το "κεντροδεξιό" κόμμα του από όλους τους προκατόχους του μαζί,  ενώ ταυτόχρονα "τιμάει τους αγώνες της αριστεράς",  έχεις αριστερούς οι οποίοι εκτός από αμετανόητοι τώρα έγιναν και μεταμοντέρνοι δικαιωματιστές, έχεις τον γείτονα και τα τσιράκια του στον εθνικό περίγυρο που κοιτάει να σε κατασπαράξει ενώ οι "δικαιωματιστές" φωνάζουν για "ανοικτά σύνορα", έχεις μια Ευρώπη που διαλύεται και βλέπεις όλα αυτά και τα μελούμενα από τη μία, αλλά και τη σπουδή του νέου φρούτου να μιλάει για "χώρο" και για "χώρα" ενώ έχει να μαζέψει τα σκουπίδια βδομάδες, βλέπεις και όλα τα άλλα και ΤΡΕΛΑΙΝΕΣΑΙ!!!

Και αντιλαμβάνεσαι ότι ο κόσμος κατρακυλάει σε μια Νέα Σκοτεινή Περίοδο που ούτε σε είχε, ούτε σε έχει, ούτε θα σε έχει ποτέ ανάγκη να του πεις οτιδήποτε πέραν της προσωπικής σου εκτόνωσης.

Σε αντίθεση με τον κο Δούκα ο οποίος όπως μας λέει, μύρισε τα νύχια των ποδιών του (eeeeeewwwww!!!!) και... οσμίστηκε το ιστορικό κάλεσμα ενώ, όπως έγραψε φίλος κάπου, "εδώ αυτός ακόμα δεν πρόλαβε να πιεί καφέ στο δημαρχιακό γραφείο του, τι ιστορικά καλέσματα μας τσαμπουνάει;" 

Ε, εγώ δήμαρχος με οσμή ποδιών εεε.... ιστορικού καλέσματος θέλω να πω, δεν είμαι, δεν ακούω καμία φωνή να με καλεί, καλοκαίρι έρχεται και λέω λίγο να τεμπελιάσω...

Εξάλλου, ξέροντας εδώ και δεκαετίες τη "σοφία" του Ελληνικού "λαού", βλέπω στα απλανή αυτά μάτια και την βύθια έκφραση μιας απόκοσμης ά(γ)νοιας, το πρόσωπο του νέου εν δυνάμει πρωθυπουργού, όπως έβλεπε τα ίδια πράγματα στο περίφημο "Μαραμπού", ο γνωστός και αγαπημένος καραβοτσακισμένος ποιητής.

Σιγουράκι.

Ήδη η επανάληψη του σκηνικού φέρνει σε...

ΠΑΣΟΚικά ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ερμηνεύοντας παπάτζες

 

Γράφει ο Άλκης ο Πολυτεχνίτης
 

Είναι ο μόνος που κέρδισε τη δεξιά λένε! Όπερ μεθερμηνευόμενο έχασε μεν 44-14 στον πρώτο γύρο, αλλά κέρδισε στο δεύτερο επειδή συνασπίστηκαν άπαντες κατά Μπακογιάννη και οι δεξιοί πήγαν για μπάνιο.

Έχει σχέδιο για την Ελλάδα λέει ο ίδιος! Όπερ μεθερμηνευόμενο δεν πρόλαβε να εκλεγεί δήμαρχος, δεν έκλεισε χρόνο, αγνοούμε το έργο του, το στίγμα του, αλλά λόγω των άμετρων φιλοδοξιών του ήδη ονειρεύεται αρχηγίες και πρωθυπουργίες.
 

Προσωπικά δεν ξέρω αν ο Πολυτεχνίτης Χάρης Δούκας έχει σχέδιο για την Ελλάδα · σίγουρα όμως...

 

ΠΑΣΟΚικά ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Χειρότερος και από τον Τσίπρα

Τωρα καταλαβα γιατί εκτός απο δήμαρχος θέλει να γίνει και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το καλάμι του είναι τόσο μεγάλο που ξεκινάει από την Κοτζιά και φτάνει ως την Χαριλάου Τρικούπη. https://t.co/636oDmZlDN

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 28, 2024

  

Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το πω για να μη σας σοκάρω, αλλά δεν μου μένει πια αμφιβολία ότι ο Χάρης Δούκας δεν είναι αυτό που λέμε καλό παιδί. Με την έννοια, δηλαδή, ότι δεν είναι για να τον κάνεις παρέα, γιατί βάζει το συμφέρον του πάνω από όλα και, αργά ή γρήγορα, θα σου τη φέρει άσχημα.

Οπως τώρα με τον καημένο τον Ανδρουλάκη. Καημένος ο Νίκος Ανδρουλάκης, από πότε;

Εντάξει, δεν λέω ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι ο κατ’ εξοχήν αξιαγάπητος, αλλά δεν γίνεται να μην τον συμπονάς και να μην παίρνεις το μέρος του, όταν βλέπεις τον Δούκα να του συμπεριφέρεται με τέτοιον αισχρό τρόπο. Γιατί αυτό που έκανε προχθες δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το χαρακτηρίσεις: ήταν αισχρό.

Την Κυριακή, όπως ξέρετε, πρόκειται να γίνει μια συνεδρίαση στο ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της οποίας όλοι περιμέναμε ότι ο Ανδρουλάκης θα ανακοινώσει εκλογές για την ηγεσία του κόμματος μετά το καλοκαίρι. Αυτό διέρρεε από τη Χαριλάου Τρικούπη και ήταν το αναμενόμενο βάσει της λογικής, δεδομένου ότι η κριτική όσων αμφισβητούν την ηγεσία του είναι διαρκής και η αρχική θέση του, για τήρηση του καταστατικού και εκλογές στο τέλος του 2025, δεν ήταν δυνατό να αντέξει στην πίεση. Προκειμένου, λοιπόν, ο Δούκας να στερήσει την πρωτοβουλία από τον Ανδρουλάκη, έσπευσε χθες να δημοσιοποιήσει επιστολή του προς την ηγεσία, με την οποία ζητεί να διεξαχθούν οι εκλογές στις 3 και 10 Νοεμβρίου. Ο σκοπός της κίνησης είναι να παρουσιάσει τον Ανδρουλάκη συρόμενο από τον Δούκα.

Δεν είναι αυτή η στάση ενός έντιμου ανθρώπου. Αυτή είναι η συμπεριφορά ενός ανθρώπου που βάζει την τιμή σε δεύτερη μοίρα μπροστά στο συμφέρον του. Ιδίως αν λάβουμε υπόψη ότι ο Ανδρουλάκης είναι ο ευεργέτης του Χάρη Δούκα.

Ποιος θα τον ήξερε, έναν ασήμαντο καθηγητή του Πολυτεχνείου, αν ο Ανδρουλάκης δεν τον έχριζε υποψήφιο για τη δημαρχία στην Αθήνα;

Δεν κατάλαβε ότι η επιτυχία του ωφείλετο στην αποτυχία του προκατόχου του στον Δήμο Αθηναίων, πίστεψε ότι ήταν δικό του επίτευγμα.

Προσωπικά, δεν μου μένει αμφιβολία ότι αυτός ο άνθρωπος, ως χαρακτήρας, είναι χειρότερος και από τον Τσίπρα. Σημειώστε το όλοι εσείς που τώρα έχετε πέσει πάνω του και τον κολακεύετε. Σημειώστε το και κρατήστε τις αποστάσεις ασφαλείας, για να μη το μετανιώσετε όπως τώρα ο Ανδρουλάκης.

Πέραν του ζητήματος της τιμής, όμως, τίθεται και ένα ζήτημα ευθύνης για τον δήμαρχο Αθηναίων.

Αυτός δεν ήταν που μας έλεγε ότι θα φυτεύει 100 δέντρα τη μέρα και ότι μέσα σε έναν χρόνο θα ρίξει κατά πέντε βαθμούς τη θερμοκρασία της Αθήνας;

Τόσους μήνες όμως στο αξίωμα του δημάρχου δεν έχει κάνει τίποτα. Εχει βάλει στην άκρη τις υποχρεώσεις και τις υποσχέσεις του και ασχολείται με το ΠΑΣΟΚ, δηλαδή με τις προσωπικές φιλοδοξίες του. Είναι αυτή συμπεριφορά ανθρώπου με αίσθημα ευθύνης;

Αυτός θυμίζει παιδάκι που το αμόλησαν στην παιδική χαρά και ξετρελάθηκε.

Και πες ότι, τέλος πάντων, τον βγάζουν οι πασόκοι και κατορθώνει να γίνει πρόεδρος του κινήματος. Τι είδους αντιπολίτευση θα κάνει ευρισκόμενος εκτός Βουλής, όταν μάλιστα ο Ανδρουλάκης θα είναι μέσα στη Βουλή;

Αν έρθουν έτσι τα πράγματα, μην αμφιβάλλετε ότι …

ΠΑΣΟΚ-ο-ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΙΚΟ: Συντρόφισσες και σύντροφοι…

  

Της ΝΙΚΗΣ ΛΥΜΠΕΡΑΚΗ

Είναι άραγε τα πρόσωπα που ευθύνονται για την αδυναμία της Κεντροαριστεράς να βρει βηματισμό και κυβερνητική προοπτική;

Είναι που λείπει ένας «χαρισματικός» ηγέτης;

Μα ακόμη και στα χρόνια των καφενείων και των πολυπληθών συγκεντρώσεων, τότε που η χώρα θαβόταν ακόμη κάτω από χιλιάδες μπλε και πράσινα σημαιάκια, οι Ελληνες επέλεξαν για πρωθυπουργό έναν άνθρωπο που ούτε για τη γοητεία του έμεινε στην ιστορία, ούτε για το χαμόγελο ή τη ρητορική του δεινότητα.

Για να δανειστώ την πρόσφατη δήλωση του Αλέκου Παπαδόπουλου, δεν θα αυξηθούν τα ποσοστά μόνο με την αλλαγή προσώπου. Αν ήταν έτσι, θα βρίσκαμε έναν όμορφο κι επικοινωνιακό και ο χώρος θα εκτοξευόταν στη στρατόσφαιρα. Ευτυχώς, δεν πάει έτσι.

Το ερώτημα που αποφεύγει επιμελώς να απαντήσει «ο χώρος» (η Αριστερά, η Κεντροαριστερά, οι προοδευτικές δυνάμεις, η Σοσιαλδημοκρατία, όποια ταμπέλα προτιμάτε) είναι γιατί υπό τέτοιες συνθήκες ανισότητας και ακρίβειας δεν ψηφίζεται από τους πολίτες.

Ενας στους τέσσερις στην Ελλάδα είναι στο φάσμα της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού. Τι στο καλό; Τι ψηφίζουν αυτοί οι άνθρωποι;

Κανείς στην Κεντροαριστερά δεν απορεί πώς γίνεται με τόσο δύσκολες συνθήκες για τόσους ανθρώπους, να μην αποτελούν αυτά τα κόμματα την πρώτη επιλογή ή έστω, βρε αδελφέ, το τελευταίο πολιτικό αποκούμπι τους;

Υπάρχει απάντηση.

Κατηγορούμε πολλές φορές το ΚΚΕ ότι δεν εξελίσσεται. Ας δούμε όμως πόσες αντιστάσεις προβάλλει και η Κεντροαριστερά.

Πότε παρήγαγε ρεαλιστική πολιτική σε θέματα-ταμπού όπως το Μεταναστευτικό και η ασφάλεια;

Πότε τόλμησε να αρθρώσει πειστικό και τεκμηριωμένο λόγο για τα ζητούμενα της οικονομίας, των επενδύσεων ή της συμμετοχής των ιδιωτών και των εργαζομένων στην αλυσίδα παραγωγής πλούτου;

Να μιλάς για δικαιώματα και επιδόματα είναι το εύκολο και δεν αρκεί. Ασε που και σε αυτά έχει από καιρό τώρα κάνει επιτυχώς ρεσάλτο ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τα pass και τον γάμο.

Ούτε οι δήθεν «θυμωμένοι» φταίνε μόνο ούτε οι δήθεν «χαρισματικοί» αρκούν. Αν η Αριστερά δεν κοιτάξει κατάματα τον ελέφαντα στο δωμάτιο, δεν θα βγει σε ξέφωτο.  Κι εκείνοι που κάποιες φορές το επιχείρησαν, με μεσοβέζικες δηλώσεις και πρωτοβουλίες που έμειναν μετέωρες, θόλωσαν πρώτοι οι ίδιοι το αφήγημά τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η ιστορία του ΠαΣοΚ με τα ΑΕΙ.

 

Τώρα συζητάμε τη συνεργασία. Ας απαντήσει κάποιος πώς ακριβώς θα πορευτεί ο νέος φορέας – π.χ. ΣΥΡΙΖΑ / ΠαΣοΚ / Νέα Αριστερά – όταν…

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αυτοκαταγγελία ναυαρχούκου! Οταν η πολιτική δίνει την εντύπωση ότι δεν χρειάζεται καν τα προσχήματα.

 

Toυ Μιχάλη Τσιντσίνη

Κάποιοι το βρίσκουν διασκεδαστικό. Η μιντιακή αδεξιότητα με την οποία έχει αφιερωθεί στη δεύτερη καριέρα του –και η αυτοθυσία με την οποία έχει προσκολληθεί στον αρχηγό «του», χωρίς να υπολογίζει το κόστος της έκθεσης– κάνουν τον Ευάγγελο Αποστολάκη να μοιάζει εύκολη λεία για σάτιρα.

Ομως, το θέαμα είναι μελαγχολικό. Τον ναύαρχο ακολουθεί και στη νέα του ζωή στα τηλεπαράθυρα ο βαρύς ίσκιος της αποστολής που του είχε κάποτε αναθέσει η Πολιτεία.

Βλέποντάς τον στον ρόλο του πολιτευτή, ποιος μπορεί να αποφύγει αυτή τη μελαγχολική σκέψη για τους ώμους που κάποτε σήκωναν χρυσά γαλόνια;

Υπερθεματίζοντας στη δήλωση του Κασσελάκη ότι «ο δικός του ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πάρει ποτέ μαύρα», ο Αποστολάκης προέβη σε μια ομολογία που δεν εκθέτει μόνο το κόμμα, με το οποίο έχει εκλεγεί στην ελληνική Βουλή. Μπορεί ο ίδιος να είχε σκοπό να ελαφρύνει την πρωτοφανή κατηγορία που ο πρόεδρος εξαπέλυσε εις βάρος του προκατόχου του. Η συγκατάβαση όμως ότι «έλα μωρέ, σιγά, όλοι παίρνουν μαύρα» δεν μέτρησε σαν προϊόν καφενειακής ελαφρότητας. Μέτρησε μάλλον σαν τον κυνισμό που χαρακτηρίζει το τελευταίο στάδιο συστημικής πώρωσης. Δεν είναι ότι το κάνουν όλοι, χωρίς να το λένε. Και το κάνουν και το λένε, χωρίς χρεία προσχημάτων.

Ο ναύαρχος γίνεται έτσι χορηγός της χύδην αντισυστημικής καχυποψίας.

Δεν γίνεται βέβαια τέτοιος τυχαία. Την καμπάνια εις βάρος τού (προκασσελακικού) ΣΥΡΙΖΑ που καταλήγει καμπάνια κατά του πολιτικού συστήματος, την έχει ξεκινήσει και την εκτελεί βήμα-βήμα ο ίδιος ο Κασσελάκης. Μέσα στο κλίμα που ο ίδιος δημιούργησε, ακόμη και η αναστολή της έκδοσης της ημερήσιας «Αυγής» εκλαμβάνεται ως ανάγκη οικονομικής «αυτοκάθαρσης». Ο πρόεδρος υποδηλώνει ότι τα κομματικά media επιζούσαν μέχρι σήμερα επειδή είχαν αφανή χρηματοδότηση.

Ο Κασσελάκης εμφανίζεται έτσι να αυτοδηλητηριάζεται από τον πολακικό αντισυστημισμό που επιχειρεί να στρέψει κατά των αντιπάλων του.

Γιατί το κάνει;

Η απάντηση δεν μπορεί παρά να αφορά τον χαρακτήρα του – πράγμα όχι παράδοξο, αφού και ο ίδιος πολιτεύεται κυρίως προτάσσοντας ακαταπαύστως και μονομερώς τον χαρακτήρα και το βιογραφικό του. Ο «αρχηγός» Κασσελάκης αντιδρά βίαια στην αμφισβήτηση. Αντιδρά ακόμη πιο βίαια όταν αισθάνεται ότι απειλείται η δική του θέση στο κέντρο της σκηνής – όπως αισθάνθηκε ότι απειλήθηκε από την εμφάνιση του Τσίπρα διά του ομώνυμου ινστιτούτου.

Δεν υπάρχει στρατηγική σε αυτές τις εκπυρσοκροτήσεις. «Στρατηγός» είναι ο εύθικτος ναρκισσισμός.

Γι’ αυτό και είναι άδικο να χρεώνεται το εξάρτημα (ο ναύαρχος) το αποτέλεσμα που προκαλεί ο μηχανισμός (ο Κασσελάκης). Οταν η πολιτική υποκαθίσταται από την περσόνα, το αποτέλεσμα είναι…

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Νομίζω μετά από αυτό στον πάτο των ζαιων χωράει και το Σινικο Τειχος

Νομίζω μετά από αυτό στον πάτο των ζαιων χωράει και το Σινικο Τειχος https://t.co/p6A0MYHzaT

— SDerden (@SpoilerDerden) June 27, 2024

 

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Στέφανε, γερά, παρ' τους τα… βρακιά

 

Του ΜΑΝΟΥ ΒΟΥΛΑΡΙΝΟΥ

Έχω κοροϊδέψει πολλές φορές τον Στέφανο Κασσελάκη με τα κολλητά ρούχα και είμαι βέβαιος ότι θα συνεχίσω να το κάνω για όσο διάστημα εξακολουθεί να ασχολείται με την πολιτική, αγνοώντας την πραγματική του κλίση που δεν είναι άλλη από την τρας τηλεόραση (αυτή που οι συντελεστές της ονομάζουν «infotainment» ή «lifestyle»). Όμως πρέπει να παραδεχτώ ότι ο τρόπος με τον οποίο ξεβρακώνει το παραμύθι της αριστεράς («αποδομεί» είναι η κυριλέ, αλλά όχι το ίδιο ακριβής λέξη) είναι μοναδικός. Και νομίζω ακόμα πιο αποτελεσματικός από το ξεβράκωμα στο οποίο υπέβαλε την αριστερά ο προκάτοχός του.  

Βλέπετε ο μπρόεδρος Αλέκσης ήταν γέννημα θρέμμα της αριστεράς και το ξεβράκωμα ήταν (μάλλον) ακούσιο. 

Αντιθέτως ο ηγέτης της Τζάκρη μοιάζει με νεοδημοκράτη που η θολή επιχειρηματική του καριέρα έτυχε να τον φέρει επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ. Και φέρεται στους συντρόφους αναλόγως.

Το πιο πρόσφατο ξεβράκωμα (και σίγουρα όχι το τελευταίο) έχει να κάνει με την εφημερίδα «Αυγή», μια κομματική εφημερίδα που την αγοράζουν μόνο όσοι ενδιαφέρονται για τις εσωκομματικές ισορροπίες στον ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή σχεδόν κανείς. Ο Στέφανος, αφού παραμύθιασε τους συντρόφους ότι τάχα θα κάνει ό,τι μπορεί για να τη σώσει επικαλούμενος την «ιστορικότητά» της (δηλαδή την παλαιότητα), αποφάσισε να σταματήσει την καθημερινή έντυπη έκδοση.

Οι υπόλοιποι σύντροφοι, με τη συνήθη αμετροέπεια των αριστερών, άρχισαν να μιλούν για «φωνή της κοινωνίας» και «φωνή της εργασίας» που φιμώνεται παρ’ ότι μιλάμε για μια έντυπη έκδοση την οποία αγόραζαν μόλις μερικές δεκάδες συμπολίτες. Στη συνέχεια, με τη συνήθη οικονομική τους ανευθυνότητα, απαίτησαν να συνεχίσει να κυκλοφορεί.  

Και τότε ο Στέφανος με τα κολλητά ρούχα τους έκανε κάτι που κανείς δεν τους είχε κάνει στο παρελθόν: τους ζήτησε να πληρώσουν προκειμένου να συντηρήσουν αυτό στου οποίου την αξία ορκίζονται. 

Προφανώς αυτή η προσβολή στους αγώνες της αριστεράς, η απαίτηση δηλαδή να βάλουν το χέρι στην δική τους τσέπη και όχι στην τσέπη των άλλων, έκανε τους συντρόφους να εξοργιστούν. 

Και δικαίως. Αν ήθελαν να βάλουν τα δικά τους λεφτά για να υποστηρίξουν τις απαιτήσεις τους δεν θα ήταν αριστεροί. Γιατί αριστερός είναι αυτός που απαιτεί να πληρώνουν τα κορόιδα οι φορολογούμενοι για να μείνει ανοιχτή η ΛΑΡΚΟ ή για να μη συρρικνωθεί σε ένα λογικό μέγεθος η ΕΡΤ, δεν είναι αυτός που θα πληρώσει από την τσέπη του τη φετιχιστική του λατρεία για την κομματική εφημερίδα.

Έτσι οι «με τα λεφτά των άλλων» σύντροφοι στράφηκαν εναντίον του Στέφανου ο οποίος, με τη μεγάλη του καρδιά, δήλωσε ότι θα προσφέρει 20.000 ευρώ για τα μέσα του κόμματος και κάλεσε και τους υπόλοιπους βουλευτές να προσφέρουν ό,τι μπορεί ο καθένας (το ότι ο Στέφανος θα προσφέρει σχεδόν όλες του τις καταθέσεις –όπως τις αποκάλυψε στον «πόθεν έσχες» που παρουσίασε– δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά το μέγεθος του αλτρουισμού του).

Και το πιο αστείο από όλα αυτά είναι ότι όσοι εμφανίζονται ως αντίπαλα μεγέθη στον ηγέτη της Τζάκρη έχουν κοινωνική και πολιτική επιρροή μικρότερη ακόμα κι από αυτήν των στελεχών της Νέας Αριστεράς, δηλαδή εκείνων των συντρόφων που παρασυρμένοι από τη δημοσιογραφικοπολιτική φούσκα στην οποία ζουν, νόμιζαν ότι οι αρλούμπες τους αφορούν την κοινωνία.  

Δυστυχώς γι’ αυτούς, ακόμα κι αν φύγουν όλοι οι διαμαρτυρόμενοι από το κόμμα, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν θα αλλάξουν (χωρίς να αποκλείω την πιθανότητα να αυξηθούν). Οπότε, αν θέλουν να συνεχίσουν να έχουν μοίρα στον πολιτικό ήλιο, θα πρέπει...

 

ΣΥΡΙΖΑίικο ΚΗΦΗΝΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Κηφήνων αξέχαστοι "αγώνες"...

 

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: H αξέχαστη νύχτα που ο ΦΑΙΔΡΟΣ "κυβερνήτης" εξήγγειλε το δημοψήφισμα

 

ΣΥΡΙΖΑίων εθνικών σουργελο-ψωναρο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

 

 

ΣΥΡΙΖΑίων σουργελο-ξεφτιλαράδων κωμωδία

 

 

 

ΠΑΣΟΚων εθνικών σουργελο-ψωναράδων κωμωδία

Τωρα καταλαβα γιατί εκτός απο δήμαρχος θέλει να γίνει και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Το καλάμι του είναι τόσο μεγάλο που ξεκινάει από την Κοτζιά και φτάνει ως την Χαριλάου Τρικούπη. https://t.co/636oDmZlDN

— Manos Voularinos (@ManosVoularinos) June 28, 2024

 

 

 

Σαν σήμερα (29/6/ΧΧΧΧ)

 

1929: Ο Αλέξανδρος Φλέμινγκ ανακοινώνει ότι στη μούχλα ενυπάρχει αντιβιοτική δράση.

67: Σταύρωση του Απόστολου Πέτρου απο τους Ρωμαίους στη Ρώμη

1951: Πεθαίνει ο Αιμίλιος Βεάκης

ΣΥΡΙΖΑίοι ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΟ-ΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: Μέρα που 'ναι...

 ● Μια που η Kapa Research κάνει δημοσκόπηση αυτήν την περίοδο και περιλαμβάνει στα ερωτήματά της και το πολιτικό… μέλλον του Τσίπρα, να θυμίσουμε κάτι που θα ήταν κανονικότατη κωμωδία αν δεν είχε ως θύματα ανθρώπους, περίπου 10 εκατομμύρια, και αν δεν ήταν σε βάρος της Ελλάδας. Ο λόγος γίνεται για το δημοψήφισμα του 2015 που προκηρύχθηκε σαν σήμερα

 

● Το ψηφοδέλτιο που βλέπετε περιλαμβάνει το ακόλουθο κείμενο: «Πρέπει να γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας, το οποίο κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25.06.2015 και αποτελείται από δύο μέρη, τα οποία συγκροτούν την ενιαία πρότασή τους; Το πρώτο έγγραφο τιτλοφορείται “Reforms for the completion of the Current Program and Beyond” (“Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού”) και το δεύτερο “Preliminary Debt sustainability analysis” (“Προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους”)».

● Οι επιλογές για αυτές τις ακατάληπτες φράσεις ήταν δύο: ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΟΧΙ. ΕΓΚΡΙΝΕΤΑΙ/ΝΑΙ.

● Το αποτέλεσμα ήταν ένα ηχηρότατο ΟΧΙ και ο Τσίπρας είπε ένα θεαματικότατο ΝΑΙ κι έκανε την κωλοτούμπα του αιώνα. Κι ύστερα διέπραξε και το έγκλημα της Συμφωνίας των Πρεσπών.

● Ο (κάποτε) «τρέντι» Αλέξης είχε την εντύπωση (ή έτσι του είπαν να λέει) ότι με τις μπουρδίτσες που έκανε θα υποχρέωνε τη Μέρκελ και τον Σόιμπλε να χορεύουν μπάλο πάνω στον ρυθμό που θα υπαγόρευε εκείνος με τον ζουρνά του. Τελικά, η χώρα χόρεψε τον χορό του Ζαλόγγου συνάπτοντας ακόμα μια μνημονιάρα με τους αιμοπότες δανειστές και η γερμανική μπότα άφησε ακόμα πιο βαθύ αποτύπωμα στη χώρα και στον λαό.

● Τώρα ο Τσίπρας νομίζει ότι …

 

ΣΥΡΙΖΑίοι ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟ-ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Η όψιμη ανησυχία του Αλέξη Τσίπρα για την Ακροδεξιά

 

Tης ΓΙΟΥΛΑΣ ΚΟΥΓΙΑ

Ήθελα νωρίτερα να γράψω για τις εργασίες του Ινστιτούτου «Αλέξης Τσίπρας», αλλά κάτι με εμπόδιζε – μάλλον χρειαζόμουν περισσότερο χρόνο για να επεξεργαστώ τα γεγονότα. Ξεκίνησα να διαβάζω στο προσκλητήριο σημείωμα: «Σχεδιάζοντας, αποφασίζοντας, καλλιεργώντας… Οι ενεργητικές αυτές μετοχές εκφράζουν τη διάθεση και την απόφαση να μετέχουμε ενεργά στη μεγάλη προσπάθεια, που εκδηλώνεται με πρωτοβουλίες στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τον κόσμο». Είπα μπράβο, έχει γίνει πρόοδος, οι μετοχές είναι όντως μετοχές και είναι πράγματι ενεργητικές, έμεινα όμως με το μπράβο πίσω από τους κυνόδοντες γιατί το σημείωμα είχε μια δυσάρεστη κατάληξη, όχι για τον πρώην πρωθυπουργό – για την ελληνική γλώσσα.

Γράφει λοιπόν ο αθεόφοβος για αυτήν την ενεργητική διάθεση «που οραματίζεται και επιδιώκει μια άλλη αντίληψη και ένα άλλο πρότυπο για την ανάπτυξη, που πρέπει να είναι βιώσιμη και να καρπώνεται από όλους και όλες με δικαιοσύνη»!

Αυτό το ΚΑΡΠΩΝΕΤΑΙ ήταν μαχαιριά στην καρδιά μου, καρφί στο φέρετρο της γλώσσας – χρόνια τη βασάνιζε άλλωστε, ήταν μοιραίο κάποια στιγμή να τη σκοτώσει… Με αυτήν την άγνοια κινδύνου που με χαρακτηρίζει, πολλοί λένε ότι θα το φάω το κεφάλι μου μια μέρα, έπιασα να ακούσω και την ομιλία του στο τέλος αυτού του συνεδρίου κι αυτό γιατί επίσης λόγω χαρακτήρα είμαι αισιόδοξη, επέδρασαν κι εκείνοι οι στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη για τις «φωλιές νερού» που είχε πετάξει ανέμελα στο εισαγωγικό κείμενο – μην τα πολυλογώ, ακόμη κινείται με δυσκολία ο νους μου.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανησυχεί, λέει, για την «εξουδετέρωση της αλήθειας από την καταιγιστική επικράτηση της προπαγάνδας»!

Ελπίζω να του περάσει γρήγορα η ανησυχία και να μην του αφήσει κανένα κουσούρι. Διότι θα πρέπει να μας εξηγήσει με κάποιον τρόπο τι εννοεί όταν λέει «να συνεισφέρουμε σε αυτόν τον αναγκαίο δημόσιο διάλογο και στις προγραμματικές συγκλίσεις, που είναι το προαπαιτούμενο κάθε πολιτικής σύγκλισης […] Οι δυνάμεις της κεντροδεξιάς νομιμοποιούν με εκλογικές συμμαχίες και πολιτικές συμφωνίες την Ακροδεξιά».

Υπάρχει κάποιος που δεν θέλει να μάθει μαζί με μένα αν ο ίδιος συμπράττοντας με τον Πάνο Καμμένο και δεχόμενος τις «άχρωμες και άοσμες» ψήφους της Χρυσής Αυγής είχε κάνει την προαπαιτούμενη προγραμματική σύγκλιση;

 

Αυτή η συμμαχία δεν ήταν άραγε νομιμοποίηση της Ακροδεξιάς;

Δεν γνωρίζω πόσοι λησμονούν τον βίο και την πολιτεία αυτού του πολιτικού, εγώ ούτε ξεχνώ ούτε πιστεύω ότι…

 

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Ο Τσίπρας έμπλεξε άσχημα

 

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Toυ ΚΩΣΤΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΗ

Θεωρητικά ο Στέφανος Κασσελάκης μπορεί να σηκωθεί ένα ωραίο πρωινό στο Μανχάταν και αφού η ματιά του γαληνέψει ταξιδεύοντας πάνω από το Σέντραλ Παρκ, αραχτός στον καναπέ, με τα πόδια στο τραπεζάκι, να συντάξει την ανακοίνωση διαγραφής του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Σας φαίνεται απίθανο;

Ελάτε τώρα! Εδώ έκλεισε την «Αυγή»!

Και η τελευταία ανακοίνωση του Στέφανου, που ουσιαστικά μέμφεται τον Τσίπρα για τα οικονομικά και τον προγραμματικό λόγο του κόμματος, θα εθεωρείτο αδιανόητη πριν από μερικούς μήνες.

Με την ίδια ευκολία που έγραψε αυτήν την ανακοίνωση, θα μπορούσε να εκπαραθυρώσει τον Τσίπρα από την Κουμουνδούρου. Ούτως ή άλλως, δεν υπάρχει πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το κόμμα Κασσελάκη. Και ο Τσίπρας, δυστυχώς για τον ίδιο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένας βουλευτής.

Και αν θέλετε να το δούμε πιο κυνικά, πλέον είναι ο Τσίπρας που έχει ανάγκη τον Κασσελάκη, όχι το αντίστροφο.

Διότι χωρίς κόμμα δεν μπαίνεις στη Βουλή. Εκτός και αν φτιάξεις ένα δικό σου και αναλάβεις το ρίσκο να οδηγηθείς στην απαξίωση με τη βούλα του εκλογικού σώματος.

Ο Τσίπρας έμπλεξε. Και όπως συνέβη και τις προηγούμενες φορές, η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο.

Ναι, αυτή η «γάτα» της πολιτικής, ο αήττητος, ο δαιμόνιος, ο μέγας μπαλαδόρος του δημοσίου βίου, αυτή τη στιγμή είναι φριχτά εγκλωβισμένος.

Διότι από τη μία δέχεται τις προσβολές και τα χαστούκια του Κασσελάκη και μάλιστα γυρίζει και μάγουλο.

Και από την άλλη έχει συγκεντρώσει επάνω του προσδοκίες για να κάνει μία μεγάλη κίνηση η οποία, πιθανότατα, δεν οδηγεί πουθενά.

Εσείς, δηλαδή, φαντάζεστε τον Τσίπρα να κάνει κόμμα και να καλεί σε «δημοκρατικό προσκλητήριο» τις προοδευτικές δυνάμεις της χώρας;

Το πιθανότερο είναι να μείνει όπως ένα παιδί που κάνει πάρτι τον Δεκαπενταύγουστο. Θα προσέλθουν μόνο συγγενείς και στενοί φίλοι.

Από την άλλη, η παραμονή του στον ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείεται να εξελιχθεί σε εξευτελιστική κατάσταση. Ο Κασσελάκης θα του φορτώνει στην καμπούρα αμαρτίες του παρελθόντος, θα απομακρύνει τους δικούς του ανθρώπους (μα, τον ίδιο του τον ξάδερφο;) και ο ίδιος, ο Τσίπρας, θα αντιδρά μέσω κύκλων και δια του Καρτερού -αν έχει δουλειά ο άνθρωπος. 

Στο τέλος…

ΣΥΡΙΖΑίικα ΕΘΝΙΚΑ ΨΩΝΙΣΜΕΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ: Αστική εταιρεία

 

Του ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Στον τίτλο υπάρχουν δύο έννοιες τις οποίες η Αριστερά δεν συμπαθεί: οτιδήποτε το αστικό και, βεβαίως, τις εταιρείες, το όχημα δηλαδή του καπιταλισμού.

Ωστόσο, τέτοιο είναι το Ινστιτούτο του Αλέξη Τσίπρα, μια αστική εταιρεία κατά τον νόμο.

Μια ειρωνεία που αξίζει να επισημανθεί, νομίζω. Να τα πάρουμε όμως από την αρχή και πρώτα απ’ όλα το κοσμικό γεγονός, διότι περί αυτού πρόκειται κυρίως.

Αφού εμφανίστηκε στην εκδήλωση του Ινστιτούτου Τσίπρα και ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπιος Παυλόπουλος, μπορούμε να πούμε ότι στα εγκαίνια του Αλέξη έδωσε το «παρών» ο όλος ΣΥΡΙΖΑ (κατά το όλον ΠαΣοΚ, που λέγαμε κάποτε).

Για να μην αυταπατώμεθα, όμως, ήταν μια καθαρά συριζαϊκή υπόθεση το «διεθνές συνέδριο». Διεθνολογικά, γεωπολιτικά και άλλα ηχηρά παρόμοια, με πρόσχημα την επέτειο των Πρεσπών, ήταν η γαρνιτούρα στο πιάτο. Ο Ολάντ, που θα ήταν η εντονότερη ευρωπαϊκή παρουσία, τελικά δεν ήρθε και επικράτησε το βαλκανικό χρώμα που έδωσαν οι κ.κ. Ζάεφ και Τσίπρας.

Ο Νίμιτς είναι μυστήριο γιατί ήρθε. Ισως επειδή είναι καλός άνθρωπος και έχει τύψεις που έβγαλε τόσο πολλά και τόσο εύκολα λεφτά από την υπόθεση.

Πάντως, ακόμη και αν κρίνουμε το «διεθνές συνέδριο» στις πραγματικές, τις βαλκανικές διαστάσεις του, και πάλι εντοπίζουμε σοβαρές παραλείψεις.

Αν η γιορτή έγινε για την περιπόθητη λύση του Μακεδονικού, δεν θα έπρεπε να προσκληθεί ο δημιουργός του, ο Αντώνης Σαμαράς;

Κατά τη γνώμη μου, ήταν επιβεβλημένο! Θα έπρεπε μάλιστα να του απονεμηθεί και τιμητική πλακέτα.

Η ουσία της υπόθεσης ήταν το όνειρο της ανασύνθεσης της μεγάλης Κεντροαριστεράς, για την οποία μιλάνε οι μύθοι.

Λυπάμαι, παιδιά, αλλά πιθανότερο μου φαίνεται να βγει το άλλο με τον μαρμαρωμένο βασιλιά.

Οσοι υποστηρίζουν ότι αρκεί να αθροιστούν οι υπάρχουσες διάσπαρτες δυνάμεις της Αριστεράς, ώστε να προκύψει ένα ισχυρό σύνολο, κάνουν δύο λάθη.

Το ένα το λάθος, να πιστεύουν ότι αν αθροίσεις δύο αποτυχίες ή τρεις και τέσσερις, μπορείς να φτιάξεις μια επιτυχία.

Το δεύτερο είναι ότι αθροίζουν ανόμοια είδη μεταξύ τους. Τι σχέση μπορεί να έχουν, ας πούμε, τα ιδεολογικά κολλήματα της ΝΑΡ-2 με τις σοσιαλδημοκρατικές αξιώσεις του ΠαΣοΚ;

Ολοι αυτοί που χάνουν τον χρόνο τους με τέτοιες αυταπάτες θέλουν ουσιαστικά να γυρίσουν τον χρόνο πίσω, στην εποχή που διαμόρφωσε την πλειοψηφία του 2015. Ομως αυτό δεν γίνεται και αποδείχθηκε από τη διαδρομή του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντιφάσεις που ποτέ δεν τακτοποιήθηκαν και ούτε καν συζητήθηκαν ήταν αυτό που προκάλεσε την πτώση και την αποσύνθεσή του. Υπό το πρίσμα αυτό, ένωση των υπαρχουσών δυνάμεων σημαίνει: ελάτε, παιδιά, να ξαναφτιάξουμε το πρόβλημα που δεν καταφέραμε να λύσουμε την προηγούμενη φορά.

Για ποιον λόγο;

Οσον αφορά, τέλος, το διεθνές προφίλ του Αλέξη Τσίπρα, όπως επιχειρείται να προβληθεί μέσα από τις δραστηριότητες της αστικής εταιρείας που φέρει το όνομά του, να επισημάνω ότι …