Σαν σήμερα (2/7/ΧΧΧΧ)

963: Ο Νικηφόρος Φωκάς ανακηρύσσεται αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

1839: Τίθεται ο θεμέλιος λίθος του Οθώνειου πανεπιστημίου της Αθήνας, μετέπειτα Εθνικού και Καποδιστριακού.

1916: Αρχίζει το πρώτο «Κόπα Αμέρικα», το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου των χωρών της Νοτίου Αμερικής.

1956: Οι Άγγλοι απαγχονίζουν στη Λευκωσία τους νεαρούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ Ιωάννη Πατάτσο, Ανδρέα Ζάκο και Χαρίλαο Μιχαήλ.

1966: Ο Φρανκ Σινάτρα ανεβαίνει στο Νο1 του αμερικάνικου πίνακα επιτυχιών με το τραγούδι «Strangers in the night».

1994: Ο αμυντικός της Εθνικής Κολομβίας, Αντρέ Εσκομπάρ, δολοφονείται από αγνώστους, που του χρέωσαν την αποτυχία της ομάδας στο Μουντιάλ των ΗΠΑ.

1904: Γεννιέται ο Ζαν Ρενέ Λακόστ, γάλλος τενίστας και σχεδιαστής της γνωστής φίρμας ρούχων με σήμα το κροκοδειλάκι.

1939: Γεννιέται ο Αλέκος Παναγούλης, ήρωας της αντίστασης κατά της χούντας των συνταγματαρχών.

1778: Πεθαίνει ο φιλόσοφος Ζαν Ζακ Ρουσό

I am Greek!

Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ

Νανανανανα ΝΑνανα ΝαναναΝα…Απορώ πώς δεν σιχάθηκα το σκοπό. Το θυμάμαι από τα πρώτα μου ταξίδια στο εξωτερικό. Θάμουν 10, 11 ετών και απαντώντας στην ερώτηση «Where are you from?», «I am Greek», αυτόματα σχεδόν άρχιζαν το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά».  

Με κυνήγησε ο άτιμος σκοπός τραγουδισμένος από σερβιτόρους σε εστιατόρια, γονδολιέρηδες σε γόνδολα, ταξιτζήδες στη Νέα Υόρκη, πλανόδιους οργανοπαίχτες έως ντίρλα Ιάπωνες σε μπαρ καραόκε... Α ναι είχαμε και το άλλο…Greece? Ωνάσης! Και δώστου εγώ να μιλάω για τη ζωή του Τέλη λες και τον είχα κουμπαροξάδελφο. Το Ωνάσης έσερνε τσαπαρί το ΟΗ! Κάλλας. Μαρία Κάλλας! Και τελείωνε η ξενάγηση με ένα Ζοrba the Greek οπότε πλακώναμε το τραγούδι και πάλι. Βεβαίως υπήρχε και αναφορά στους αρχαίους ημών προγόνους, πολλές φορές με ολόκληρες απαγγελίες στην αρχαία ελληνική οπότε εγώ κοίταζα ως ξένη το ξένο…

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθε το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία και άρχισαν ξανά τα όργανα με τα Παιδιά του Πειραιά συνδυασμένα με το πρόσωπο της Μελίνας Μερκούρη. «I am Greek!», «Ohhh Melina Merkouri NananananaNAnanaNA»…To Μερκούρη έσερνε τα Ελγίνεια και δώστου εγώ να τραβάω μια ανάλυση για τα μάρμαρα, τύφλα νάχε ο Φειδίας. Μέχρι που έσκασε στο σκηνικό η Δήμητρα Λιάνη. Κι ήταν στα νιάτα της μ’ ένα μαλλί αφάνα, δυο στήθη μπαλόνια και έναν Ανδρέα μες΄στα μέλια. Και είχα τον κάθε ευρωλιγούρη να κάνει μια χαρακτηριστική κίνηση ένδειξης μεγάλου στήθους και να λέει «Οhhhh Dimitra». Aλλά ήμουν και γω νέα και ετοιμοπόλεμη, είχα και μια γλωσσάρα να! σε ετοιμότητα…Ααααα ήταν και το άλλο…Εκείνα τα χρόνια είχε αυτοκτονήσει ένας άγγλος πολιτικός και έσκασε στο πεζοδρόμιο με ζαρτιέρες…Αυτό περίμενα! Θεός σχωρές την ψυχούλα του και τη ζαρτιέρα του…Μ΄ έσωσε! «Οι Έλληνες δεν ξοδεύουμε ζωή σε υποκρισίες και απωθημένα. Αλήθεια τι έχετε να πείτε για τον πολιτικό σας που…». Και ήρθε η Ολυμπιάδα!

Θρίαμβος. I am Greek και gamo kai derno!!! Και δώστου συγχαρητήρια για την Ολυμπιάδα. Kαι σήκωσα τα μάτια στον ουρανό και θαρρώ πώς μ΄έφτυναν όλοι οι αρχαίοι μη και με ματιάσει η ανθρωπότητα. Και καμάρωνα και κορδωνόμουν ωσάν Γιάννα αυτοπροσώπως, έστω χωρίς παγιέτα. Και έβρεχε πρωτιές σε όλα. Και πρωταθλήματα ποδοσφαιρικά και μπάσκετ και καλλιστεία και Εurovision… Μωρέ Πλανητάρχες ήμασταν! Ομφαλός της ανθρωπότητας. Ι am Greek ρε μαλάκα!

Τι τάθελα; Που νάξερα τι με περίμενε; Μέρες σε ταξίδι… «I am Greek». Tι δεν άκουσα! Κάθε έντιμο, κάθε άτιμο, κάθε δίκιο, κάθε άδικο, κάθε δήθεν ανυποψίαστο και υποψιασμένο, κάθε γελοίο, κάθε κομπλεξικό, κάθε «μα φάγατε τόσα λεφτά;»… Και δεν είμαι νέα πια. Και δεν έχω μια γλωσσάρα να! Και πονάω και λυπάμαι και ντρέπομαι και θυμώνω και πνίγομαι….Κόμπος η γλώσσα. Τι να σου λέω τώρα ρε φίλε; Μπερδεμένα τα συναισθήματα. Και σιωπώ και σιωπώ και σιωπώ….Δεν έχω φλυαρήσει πιο πολύ σιωπώντας στη ζωή μου…Και έχει κολλήσει και το γαμημένο το μυαλό σε μια σκηνή…Εκείνη του Ζορμπά. Που χορεύει μια ζειμπεκιά ενώ γύρω του τα πάντα καταστρέφονται… Και κλαίω. Και δυναμώνει η μουσική στο μυαλό. Να σου πω κάτι στ΄αφτί; Δεν της αξίζουμε τούτης της Πεντάμορφης πατρίδας…

Ταράμ, ταραραράμ, ταράμ, ταραραράμ….Πιάσε με από τον ώμο…Ο ρυθμός γίνεται όλο και πιο γρήγορος…Μη πέσεις. Θ΄αντέξεις.

Υ.Γ Στην τελευταία σκηνή υπάρχει και ένας αμερικάνος που καταλαβαίνει και δεν καταλαβαίνει....Μια χαρά ο ρόλος να τον υποδυθεί ο Παπουτσής αν και τον διεκδικούν τόσοι και τόσοι....

protagongr

Η ανάγκη υπεροχής από τους άλλους

Tου Σεραφειμ Κωνσταντινιδη

serkon@otenet.gr

Το οικονομικό πρόβλημα πρέπει να θεωρείται υπόθεση των ειδικών, όπως συμβαίνει με την οδοντιατρική! Αν οι οικονομολόγοι καταφέρουν να τους αντιμετωπίζουν όλοι ως ταπεινούς και ικανούς ανθρώπους, στο ίδιο επίπεδο με τους οδοντιάτρους, θα ήταν υπέροχο.

Με τη φράση αυτή κατέληγε πραγματεία του με τον τίτλο «Οικονομικές δυνατότητες των εγγονιών μας» ο οικονομολόγος Τζον Κέινς, στην οποία προειδοποιούσε: «Μην υπερβάλλουμε στη σημασία του οικονομικού προβλήματος, ούτε να θυσιάζουμε στις υποτιθέμενες προτεραιότητές του άλλα θέματα μεγαλύτερης και περισσότερο μόνιμης, σημασίας».  

Στη μελέτη που δημοσιεύθηκε το 1930, στη διάρκεια της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης του αιώνα, ο οικονομολόγος που έσωσε την παγκόσμια οικονομία, δίνει μια διαφορετική εξήγηση για το μέλλον μετά την κρίση. Ισως χρήσιμη, σήμερα, καθώς δεν φαίνεται να συνεισφέρουν ιδιαίτερα στο ξεπέρασμα της κρίσης όσοι έχουν αναλάβουν το έργο. Αφού δεν διαφαίνεται εύκολη λύση στο ορατό μέλλον, καλύτερα να αρχίσουμε να βλέπουμε διαφορετικά τη ζωή και την κοινωνία, ή τουλάχιστον να γνωρίζουμε τι προτείνει ο διακεκριμένος οικονομολόγος.

Οι ανάγκες των ανθρώπων μοιάζουν απεριόριστες, αλλά ο Κέινς θεωρεί ότι ανήκουν σε δύο κατηγορίες: Τις απόλυτες ανάγκες, τις οποίες αισθανόμαστε όποια κι αν είναι η κατάσταση των άλλων ανθρώπων· τις σχετικές ανάγκες, με την ικανοποίηση των οποίων αισθανόμαστε ανώτεροι από τους άλλους. Η δεύτερη αυτή κατηγορία αναγκών, με τις οποίες αισθανόμαστε υπεροχή, είναι απεριόριστες και μας οδηγούν συνεχώς σε ανώτερο επίπεδο αναγκών και απαιτήσεων.

Το συμπέρασμα του διάσημου οικονομολόγου έχει ενδιαφέρον και με μια έννοια είναι προφητικό: «Αν υποθέσουμε ότι δεν θα γίνει σημαντικός πόλεμος, ούτε σημαντική αύξηση πληθυσμού, το οικονομικό πρόβλημα μπορεί να λυθεί ή να διαφανεί η λύση του σε εκατό χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι το οικονομικό πρόβλημα –αν δούμε στο μέλλον– δεν είναι μόνιμο πρόβλημα της ανθρωπότητας». Το πολύ, να διατηρηθεί εκατό χρόνια!

Απλώς, οι άνθρωποι πρέπει να προσεγγίσουν τις «πραγματικές αξίες της ζωής», στις οποίες δεν περιλαμβάνεται η υπεροχή από τους άλλους, όπως επιδιώκουν. Φαίνεται μάλιστα ότι και στην κρίση του ’30 υπήρχε ψυχολογικό θέμα, καθώς ως παράδειγμα «νευρικού κλονισμού» αναφέρει τις «δυστυχισμένες γυναίκες των εύπορων τάξεων, που έχουν εγκαταλείψει τις παραδοσιακές ασχολίες τους και είναι ανίκανες να βρουν κάτι περισσότερο διασκεδαστικό από το μαγείρεμα, το καθάρισμα και το ράψιμο». Εχασαν το κίνητρο της οικονομικής ανάγκης και έγιναν δυστυχισμένες…

Ισως με την άνοδο της ανεργίας υιοθετήσουμε και την πρότασή του για εργασία στην περίοδο της κρίσης. Ωράριο τριών ωρών και εβδομαδιαία εργασία δεκαπέντε ωρών! Η εργασία αυτή επαρκεί για την εξασφάλιση των αναγκαίων, αλλά και την απαραίτητη ψυχολογική ηρεμία.

Τελικά, το 1930, οι άνθρωποι ήταν πολύ απαισιόδοξοι!

Η δουλεία της «ελευθερίας»

Toυ ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΑΡΧΟΥ

Στο συγκλονιστικό μυθιστόρημά της «Εις τον πάτο της εικόνας» γράφει σε κάποιο σημείο η Μάρω Δούκα: «Ετσι κι αλλιώς μια συνισταμένη ξένων συμφερόντων είναι η ελευθερία όλων μας». 

Μια ανατριχιαστική κουβέντα που άλλοτε παίρνει τη μορφή της πικρής διαπίστωσης και άλλοτε, εκ των υστέρων πάντα, της επαληθευμένης πρόβλεψης. Μέσα στον πάταγο που δημιούργησαν οι αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα στο ποδόσφαιρο, ξεχάσαμε τους ίδιους τους ποδοσφαιρόφιλους. Τους ξεχάσαμε με την έννοια ότι αν υπάρξει οποιαδήποτε κύρωση για όσους ενέχονται στα σκάνδαλα, η κύρωση θα αφορά στις καταχρήσεις και τη διαφθορά που προϋποθέτουν και όχι στην ηθική ζημιά, αν όχι καταβαράθρωση, που έχει προκληθεί σε έναν ολόκληρο κόσμο - τους ποδοσφαιρόφιλους - με τις αποκαλύψεις.

Σάμπως θα ήταν δυνατόν τα σκάνδαλα να υπάρξουν αν οι ποδοσφαιρόφιλοι δεν αριθμούνταν σε εκατομμύρια και συνιστούσαν μιαν ασήμαντη, αμελητέα μειοψηφία. Θα αντιτείνει κανείς ότι το ίδιο το άθλημα - το ποδόσφαιρο - δεν παθαίνει απολύτως τίποτε, ακόμα και αν τα σκάνδαλα που αποκαλύπτονταν ήταν πολύ περισσότερα και σοβαρότερα - πράγμα μάλλον αδύνατον να ισχύσει.

Δεν γίνεται ωστόσο να μη συλλογιστεί κανείς τα χιλιάδες απογεύματα της Κυριακής ή της Τετάρτης (ή οποιασδήποτε τέλος πάντων μέρας πραγματοποιούνται οι ποδοσφαιρικές συναντήσεις) που για τα μιλιούνια των ποδοσφαιρόφιλων τα απογεύματα αυτά ήταν συνδυασμένα στη συνείδησή τους με μια ύψιστη μορφής ελευθερία. Μια ελευθερία που, ενώ λειτουργούσε ως αντίβαρο στην αποπνικτική δουλεία όλων των υπόλοιπων ωρών και ημερών, έρχεται τώρα με τις αποκαλύψεις για τα σκάνδαλα να προστεθεί ως μια ισχυρότερη μορφή δουλείας σε μιαν αλυσίδα που ακόμη και ο ασθενέστερός της κρίκος μοιάζει πολύ καλά στερεωμένος.

Μιλιούνια ποδοσφαιρόφιλων, αγνοώντας οτιδήποτε άλλο συνέβαινε, την ίδια ακριβώς στιγμή στο σπίτι τους, στη γειτονιά τους, στον κόσμο ολόκληρο - εκτός και αν ήταν πάλι κάτι σχετικό με το ποδόσφαιρο - προσέρχονταν για να ζήσουν ως μια ύψιστη μορφή ελευθερίας μια ποδοσφαιρική συνάντηση που είχε οργανωθεί με το να προϋποθέτει τους ίδιους ως θύματα. 

Και όπως το ποδόσφαιρο είναι συνδυασμένο συνήθως με άντρες (όσο και αν υπάρχουν πολλές γυναίκες λάτρεις του, στην ουσία λάτρεις του ανδρικού φύλου παρά του ποδοσφαίρου) δυναμικούς και αρρενωπούς, εν πάση περιπτώσει κάθε άλλο παρά καλλιτεχνικές φύσεις, νιώθεις να θλίβεσαι που οι άντρες αυτοί δεν εξεγείρονται, όπως θα το έκαναν αν τους είχαν εξαπατήσει οι πολιτικοί ή η γυναίκα τους.

Τίποτε φυσιολογικότερο φαίνεται για τα μιλιούνια των ποδοσφαιρόφιλων να μετράνε αποκλειστικά ως αριθμοί, ενώ καταστρώνονταν ερήμην τους τα στημένα παιχνίδια, αφού διατηρούν αλώβητο το προνόμιο να «ολοκληρώνονται» ως προσωπικότητες με το να επιλέγουν «ελεύθερα» την ομάδα τους ανάμεσα σε πολλές. Επιχειρήστε να εξηγήσετε σε έναν φανατικό ποδοσφαιρόφιλο ότι ενδέχεται να είναι το θύμα ενός στημένου παιχνιδιού για να νιώσετε, αν όχι να κινδυνεύει η ζωή σας, οπωσδήποτε την επιχειρηματολογία σας, οσοδήποτε τεκμηριωμένη, να καταρρέει ως άσφαιρη.

Αν το καλοσκεφτείς, φαίνεται πως ο πιο σίγουρος τρόπος για να εξαπατηθείς είναι να ανήκεις σε μια κατηγορία τόσο πολυπληθή που σε κάνει να μην αναρωτιέσαι ότι μπορεί να υπάρξεις ως θύμα, αφού είσαι σίγουρος πως κάποιος άλλος θα το είχε σκεφτεί πριν από σένα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πιο ευεπίφορες στην εξαπάτηση τάξεις είναι και οι πιο πολυπληθείς: εννοούμε τους προκατειλημμένα πιστούς, τους ψηφοφόρους και τους ποδοσφαιρόφιλους. Δεν γίνεται όταν είσαι μόνος σου να αντιλαμβάνεσαι αμέσως, χωρίς τίποτα το εμφανές, τον κίνδυνο που διατρέχεις χάρη σε έναν άλλο άνθρωπο. Αντίθετα όταν είμαστε πολλοί μαζί φανταζόμαστε ότι δεν υπάρχει κανείς τόσο δυνατός να μας εξαπατήσει. 

Φαίνεται όμως πως η Εκκλησία, το κράτος και το ποδόσφαιρο έχουν βρει τον τρόπο να μετράνε κεφάλια και τα κεφάλια να νιώθουν την ίδια στιγμή αναγνωρίσιμα ως ονόματα και - ακόμα χειρότερα - ως προσωπικότητες.

Η συνήθης πειθαρχία

Tης Τασουλας Καραϊσκακη

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι το ύψιστο εθνικό συμφέρον, όπως αυτό (διαφορετικά) ερμηνεύεται από τα δύο μεγάλα κόμματα, ήταν εκείνο που οδήγησε, κατά τις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή, στην εντυπωσιακά συμπαγή -από κάθε παράταξη- στάση των βουλευτών. Αλλά δεν είναι έτσι. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για τη συνήθη τήρηση της κομματικής πειθαρχίας, αφού, όσο πιο σημαντικό, κεφαλαιώδες, κρίσιμο είναι το ζήτημα που τίθεται σε ψηφοφορία τόσο πιο βίαια -λογικά- είναι τα εσωτερικά λακτίσματα της συναίσθησης του ορθού... Η γραμμή του κόμματος. Δεν την τηρείς, διαγράφεσαι. Την τηρείς, προδίδεις, ενδεχομένως, ένα μέρος των εκλογέων. Ψήφος όχι κατά συνείδηση αλλά με βάση την κομματική στρατηγική - και το προσωπικό συμφέρον. Διότι η ανταρσία ενδέχεται να ρίξει ένα κόμμα από την εξουσία, καθώς και να στερήσει από τον πολιτικό τη δυνατότητα επανεκλογής, αφού η «μετεγγραφή» σε άλλο σχήμα μπορεί δύσκολα να δώσει καρπούς. Τα αντανακλαστικά της συντήρησης ήταν, λοιπόν, μάλλον, αυτά που για άλλη μια φορά κυριάρχησαν και όχι η οξεία αίσθηση της κρισιμότητας των πραγμάτων.

Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς σε ένα σύστημα όπου τα κόμματα δεν είναι μηχανισμοί, οι οποίοι καθιστούν τη λαϊκή βούληση πολιτική του κράτους, αλλά αντίθετα θεμελιώνονται στη σύμπραξη και τα υλικά συμφέροντα ατόμων και ομάδων. Αλλάζουν το περιεχόμενο του προγράμματός τους ανάλογα με τις πιθανότητες που έχουν να εκλεγούν. Η αντιπολίτευση, από θέση, καταδικάζει συλλήβδην κάθε νομοθετική πρωτοβουλία: όλα τα μέτρα είναι πάντα αντιλαϊκά και εθνοκτόνα.

Η αντιπαράθεση δεν εκφράζει ιδεολογικές θέσεις ούτε αφορά, τις περισσότερες φορές, το συμφέρον της κοινωνίας· είναι η σύγκρουση μερικών εκατοντάδων επαγγελματιών της πολιτικής. Μπροστά στο κοινό εμφανίζονται αλληλομισούμενοι. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μεταξύ τους μια σιωπηρή αλληλεγγύη για την ατιμωρησία της πολιτικής διαφθοράς. Εναλλάσσονται συναδελφικά στην εξουσία και νέμονται εκ περιτροπής τα αγαθά της.

Η Κεντροδεξιά δεν έχει πια δεξιό περιεχόμενο, αφού έχει απολέσει τη συντηρητική πεποίθησή της στην παράδοση. Η Κεντροαριστερά δεν έχει πια αριστερό περιεχόμενο, αφού έχει κλονιστεί η στόχευσή της στο μέλλον. 

Δεν έχει, λοιπόν, τόση σημασία ποιο κόμμα θα ανέβει στην εξουσία, αφού οι επιλογές τους αλλάζουν με βάση όχι την ιδεολογία, αλλά τη θέση - στην κυβέρνηση ή την αντιπολίτευση. Ζούμε σε ένα σύστημα που δεν είναι στην ουσία κομματικό, αφού καθεμία από τις δύο μεγάλες παρατάξεις μπορεί με μεγάλη ευκολία να κινητοποιεί τον λαό να πολεμήσει για εκ διαμέτρου αντίθετα, κάθε φορά, αιτήματα, προσδοκώμενα και θέσεις.

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν μετά τον ισχυρό εθνικό κλονισμό, οι αφυπνισμένοι σήμερα πολίτες μετατραπούν και πάλι αύριο, μπροστά στην κάλπη, στα πατροπαράδοτα «κουκιά» που πιστεύουν ότι εκφράζουν προσωπική βούληση, αλλά στην πραγματικότητα είναι παγιδευμένοι στον μηχανισμό που θα τους κατευθύνει να... κατανοήσουν και με την ψήφο τους να ευλογήσουν το κόμμα, καραδοκώντας, μετά, την περιπόθητη εξυπηρέτηση - «σειρά τους και σειρά μας».

Φεύγουν τα καλύτερα παιδιά...

Του ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΥΡΙΔΗ

Η μεγαλύτερη απώλεια δεν θα είναι τα δισεκατομμύρια που θα δώσουμε κι οι επιχειρήσεις που θα ξεπουλήσουμε. Η μεγαλύτερη ζημιά αυτής της χώρας θα είναι τα χαμένα της παιδιά. Παιδιά νέα, γεμάτα ζωντάνια, παιδιά ικανά να στύψουν τον ήλιο. Τα ίδια έπαθε αυτή η χώρα και τότε με τον εμφύλιο. Έχασε τους καλύτερους γιους της. Άλλοι βρέθηκαν στο χώμα κι άλλοι χάθηκαν για πάντα αναζητώντας την τύχη τους σε άλλες χώρες.

Κι έπειτα; Εμείς με ποιους θα μείνουμε; Αν οι ικανότεροι φύγουν έξω, πως θα μπορέσουν οι πιο αδύναμοι να σηκώσουν το βάρος; Πως θα μπορέσουν να σηκώσουν τα μάτια τους για να αντικρίσουν και πάλι τη ζωή με θάρρος;

«...μάνα μου Ελλάς, που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς». Όταν άκουσα πρώτη φορά τους στίχους, αυτοί μου φάνηκαν σκληροί και άδικοι. Και να που φτάνει το πλήρωμα του χρόνου για να γευτούμε κι εμείς μία πικρή αλήθεια. Όπως την γεύτηκαν στο παρελθόν οι πρόγονοί μας.

Ποιοι θα μείνουμε πίσω, αδέλφια; Ή καλύτερα με ποιους; Με εκείνους που μας έφεραν μέχρις εδώ, με εκείνους που κέρδισαν από το βούλιαγμα της χώρας; Με εκείνους που έκτισαν τις περιουσίες τους πάνω στα συντρίμμια;

Μόλις προχτές βγήκαν οι βαθμοί από τις Πανελλαδικές. Πρώτη φορά είδα τόσο λίγο ενδιαφέρον σε σχέση με άλλες χρονιές. Ο λόγος; Όσοι μπορούν φεύγουν για έξω. Όσοι δεν μπορούν και έχουν πάρει ένα εισιτήριο για κάποιο ΑΕΙ ή ΤΕΙ έχουν τις αμφιβολίες τους για την αξία του «δώρου» που τους προσφέρθηκε. Κι υπάρχει και μία άλλη ομάδα παιδιών που δεν δήλωσε καν σχολές μακριά από το σπίτι του, επειδή ξέρει ότι δεν θα μπορέσει να ολοκληρώσει τις σπουδές του για οικονομικούς λόγους. Κι αυτή είναι ίσως η πιο αδικημένη ομάδα. Είναι τα παιδιά εκείνα που θα μείνουν για πάντα με την αίσθηση του ανεκπλήρωτου...

Δεν μπορώ να αδικήσω εκείνους που επιλέγουν τη λύση της φυγής. Δεν μπορώ να ζητήσω από έναν νέο άνθρωπο να πληρώσει ένα τόσο βαρύ τίμημα για κάτι που δεν έκανε, όταν μπορεί να βρει αλλού μία καλύτερη ζωή. Δεν μπορώ να τον κακολογήσω γιατί κάνει εκείνο που θεωρεί ο ίδιος καλύτερο για τη δική του ζωή.

Μπορώ όμως να τους ευχηθώ καλό ταξίδι...

Σπουδές και επάγγελμα

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΒΒΑΔΙΑ

Εληξε χθες η προθεσμία υποβολής μηχανογραφικού δελτίου από τους υποψηφίους των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Μέσα στο μηχανογραφικό δελτίο οι επιλογές σπουδών φαίνονται ως ατομικές που εκφράζουν τις δυνατότητες, τις προτιμήσεις και τις φιλοδοξίες των ατόμων. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτές οι επιλογές είναι κοινωνικές "υπαγορεύσεις" που αντανακλούν την επίδραση των κοινωνικών δομών πάνω στα άτομα. Με άλλα λόγια η ατομική βούληση και η επιθυμία δεν είναι τόσο "ελεύθερες" και "ατομικές" όσο νομίζουμε, αλλά διαμορφώνονται σύμφωνα με τις επιταγές της συγκεκριμένης κοινωνίας.

Παράλληλα τα άτομα, ανάλογα με την κοινωνική θέση τους, έχουν διαφορετικές δυνατότητες και ευκαιρίες πρόσβασης στα διάφορα επαγγέλματα. Μέσα από την κοινωνιολογική έρευνα προκύπτει ότι οι μαθητές από τα προνομιούχα στρώματα έχουν ευκολότερη πρόσβαση στα επαγγέλματα που οδηγούν στις υψηλότερες κοινωνικές θέσεις συγκριτικά με τους μαθητές από τα μεσαία και χαμηλότερα στρώματα.

Στη χώρα μας, η μεγάλη άνοδος της ζήτησης για σπουδές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, η μορφωσιολατρία, δεν μπορεί να καλυφθεί, αφού ο αριθμός εισακτέων και κλειστός είναι και κάθε χρόνο μειώνεται δραστικά. Εξάλλου, υπολογίζεται ότι περίπου οι μισοί μαθητές κάθε γενιάς δεν φτάνουν στις Πανελλαδικές Εξετάσεις γιατί αποκλείονται ή πειθαναγκάζονται να αυτοαποκλειστούν μέσα από τους μηχανισμούς επιλογής - απόρριψης του σχολείου. Η χαμηλή επίδοση επηρεάζει αρνητικά τους μαθητές σε σχέση με τις επιθυμίες, τις προσδοκίες και τις επιλογές σπουδών και επαγγέλματος.

Ειδικότερα, στον καιρό του ΔΝΤ, για τα παιδιά των λαϊκών τάξεων οι επιλογές σπουδών είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Τα περισσότερα παιδιά αντιμετωπίζουν το φάσμα ενός ρεαλιστικού συμβιβασμού που ακυρώνει το όραμα και τις προσδοκίες για συγκεκριμένες σπουδές. Αναγκάζονται, δηλαδή, να επιλέξουν σχολές με έδρα στον τόπο κατοικίας και όχι σχολές σε άλλες περιοχές με αντικείμενο σπουδών της αρεσκείας τους, προκειμένου να αποφύγουν τα δυσβάστακτα έξοδα της φοιτητικής μετανάστευσης. Εξοδα που κυμαίνονται από 45.000 έως 60.000 ευρώ ανάλογα με τα χρόνια σπουδών.

Επιπλέον οι γκρίζες συνθήκες στην αγορά εργασίας και ο εφιάλτης της ετεροαπασχόλησης και της ανεργίας οδηγούν πολλούς νέους να βαδίζουν με βάση το "εμείς γι' αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει". 

Η νεολαία στήνεται στο... εκτελεστικό απόσπασμα της αγοράς εργασίας στην εποχή του ΔΝΤ, με τα μνημόνια που υπογράφει και υλοποιεί η κυβέρνηση. Το δικαίωμα και το μοντέλο της μόνιμης και σταθερής εργασίας μπαίνουν στην προκρούστεια κλίνη των μέτρων κυβέρνησης - ΕΕ και ΔΝΤ. Η περιβόητη οικονομική κρίση έχει μετατραπεί σε κρίση απασχόλησης που κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια των εργαζομένων, εξολοθρεύοντας καθημερινά χιλιάδες θέσεις εργασίας. 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, στις επιλογές των νέων κυριαρχούν στενά οικονομίστικα κριτήρια για την επιλογή σπουδών και επαγγέλματος. Αλλά η επιλογή σπουδών με στενά κριτήρια οικονομίστικα και προοπτικές επαγγελματικής αποκατάστασης όχι μόνο δεν βοηθούν στην ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας, αλλά είναι και επισφαλή, αφού η αγορά εργασίας συνεχώς αλλάζει.

Η ελληνική κρίση ως σημείο καμπής στο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης

Bloomberg

Η επιτυχία της υπερψήφισης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος από την ελληνική Βουλή απλώς μεταθέτει χρονικά μία επιλογή, την οποία θα κληθούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες αργά ή γρήγορα. Κι αυτό είναι είτε να αφήσουν την Ελλάδα να πτωχεύσει και να θέσουν τόσο το ευρωπαϊκό πείραμα όσο και την παγκόσμια οικονομία σε κίνδυνο, είτε να συγκροτήσουν μία βαθύτερη ένωση, ερχόμενοι αντιμέτωποι με τις αντιδράσεις των ψηφοφόρων τους. 

Η ελληνική κρίση αποτελεί το σημείο καμπής στο όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Σήμερα αυτό το πείραμα τελεί σε κατάσταση αμφίρροπη. Οι Γερμανοί εξοργίζονται με το ότι θα πρέπει να βοηθήσουν τους Ελληνες, που θεωρούν πως δεν κοπίασαν για όσα έχουν. Οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα απεργούν και οι πολίτες διαδηλώνουν για τα μέτρα, τα οποία προβλέπουν αύξηση φόρων, μείωση συντάξεων και περικοπές εισοδημάτων. Οι αγορές αναστατώνονται, γιατί φοβούνται μήπως η διαμάχη μεταξύ του πυρήνα της Ευρώπης και της περιφέρειάς της οδηγήσει σε οικονομική καταστροφή. Ακόμα κι αν η Ελλάδα εξασφαλίσει τη σωτηρία της και η οικονομία της ανακάμψει, η κυβέρνηση πρέπει επί 30 χρόνια να εμφανίσει πρωτογενές πλεόνασμα 5% του ΑΕΠ (δηλαδή εξαιρουμένου του κόστους εξυπηρέτησης του χρέους), εάν θέλει να μειώσει το χρέος στο 60% του ΑΕΠ. Η επίτευξη αυτού του δημοσιονομικού στόχου ακόμα και για πέντε χρόνια είναι πάρα πολύ σπάνια για οποιαδήποτε κυβέρνηση, πόσω μάλλον για την ελληνική.

Φυσικά, οι Ελληνες φέρουν την κύρια ευθύνη για τις δυσκολίες τους. Με ψεύδη για το ύψος του ελλείμματος εισήλθαν στο ευρώ. Η χώρα κατανάλωνε περισσότερα από όσα κέρδιζε και δανειζόταν για να καλύψει τη διαφορά. Η φοροδιαφυγή θεωρείται εθνικό σπορ. Ωστόσο, δεν θα είχαν οδηγήσει σε κρίση οι ιδιορρυθμίες της Ελλάδας χωρίς τη βοήθεια Γερμανίας και Γαλλίας, οι οποίες δημιούργησαν δεδικασμένο, όταν από το 2002 και για τρία χρόνια υπερέβησαν ατιμώρητα τα όρια του ελλείμματος ως προς το ΑΕΠ. Ετι περαιτέρω, Γαλλία και Γερμανία πρωτοστάτησαν στο να θέσουν τέτοιους κανόνες κεφαλαιακής επάρκειας, ώστε να παρακινηθούν γαλλικές και γερμανικές τράπεζες να χρηματοδοτήσουν την ανηθικότητα της Ελλάδας.

Είναι εύκολο να σκιαγραφήσει κανείς μία έκβαση, όπου εταιρείες χωρίς ρευστό αρχίζουν να απολύουν υπαλλήλους, οι οικονομίες οπισθοδρομούν στην ύφεση και τα επικίνδυνα δημόσια οικονομικά αποτρέπουν την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης. Η οικονομική αναταραχή μπορεί να εντείνει τις πιέσεις προς την Πορτογαλία και την Ιρλανδία να ακολουθήσουν την Ελλάδα στη χρεοκοπία και εκτός ευρώ, κατακερματίζοντας την Ευρώπη.

H εναλλακτική είναι ελάχιστα λιγότερο άδικη και κακή. Προϋποθέτει ότι η Ευρωζώνη θα επωμισθεί μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους επ’ αόριστον και θα προετοιμαστεί να το κάνει και για το χρέος Πορτογαλίας και Ιρλανδίας. Οι Ελληνες θα πρέπει να υποστούν βαθιές περικοπές επιδομάτων και μισθών για να αποκαταστήσουν την ανταγωνιστικότητά τους. Για να γίνουν πιο υποφερτές οι προσαρμογές, τα κράτη της Ευρωζώνης πρέπει να προσφέρουν πόρους για ένα δίχτυ κοινωνικής ασφάλειας, το οποίο πιθανότατα θα δημιουργηθεί μέσω ενός ενοποιημένου υπουργείου Οικονομικών. Δεν υπάρχει εγγύηση ότι μία βαθύτερη ένωση θα έλυνε την άμεση κρίση.

Η ανάληψη των χρεών θα αύξανε το κόστος δανεισμού μεγάλων ευρωπαϊκών οικονομιών, με ιδιαίτερο κόστος για χώρες με μεγάλο χρέος όπως η Ιταλία. Οσο και αν είναι παρακινδυνευμένο, η ανάληψη ευθύνης για τα προβλήματα της Ελλάδας από την Ευρώπη είναι η λιγότερο κακή λύση. Δεν πρόκειται για τη σωτηρία της Ελλάδας, αλλά για την αυτοσυντήρηση της Ευρώπης.

Leaderless in Europe

The New York Times

Η επιβίωση του κοινού νομίσματος στην Ε.Ε., της ελεύθερης διακίνησης και της διατλαντικής συλλογικής ασφάλειας κινδυνεύουν σοβαρά. Οι ηγέτες της Ευρώπης έχουν παραλύσει. (...)

Το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχουν Ευρωπαίοι ηγέτες. Μόνο μια Γερμανίδα καγκελάριος, ένας Γάλλος πρόεδρος, ένας Ιταλός πρωθυπουργός και άλλοι που διακηρύσσουν ένα όραμα για την Ευρώπη, αλλά δεν κοιτούν ποτέ πέραν των τοπικών τους συμφερόντων.

Το ξήλωμα της Ευρώπης είναι πρόβλημα και για τους Αμερικανούς. Μπορεί να παρασύρει την παγκόσμια οικονομία. Διάλυση του ΝΑΤΟ σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος για την ασφάλεια. Αντιμέτωποι με πάνω από έναν χρόνο κρίσης, οι σημαντικότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες αδυνατούν ακόμα να λάβουν σκληρές αποφάσεις. Αναδιάρθρωση του χρέους, ενίσχυση των προβληματικών τραπεζών και χαλάρωση των μέτρων λιτότητας, ώστε οι χρεωμένες χώρες να ξαναβρούν το δρόμο προς τη ρευστότητα. Καμία χώρα μόνη της δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τέτοια μέτρα. Η Ευρώπη συνολικά θα μπορούσε.

Η συμμετοχή γαλλικών και γερμανικών τραπεζών στο ελληνικό χρέος απαιτεί πολιτικούς που θα την πουλήσουν στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους, λέγοντας την αλήθεια. Αλλιώς η ευρωζώνη θα διαλυθεί. (...)

Το άνοιγμα των συνόρων έφερε ανάπτυξη ...αλλά ακολούθησε ξενοφοβία( ...) καμία χώρα μόνη της δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τη μετανάστευση. Απαιτεί και αυτή ευρωπαϊκή ηγεσία. (...) Οι ηγέτες της Ευρώπης πρέπει γρήγορα να βρουν ένα δικό τους, ευρύτερο όραμα, αλλιώς οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί σύμμαχοι θα πληρώσουν τεράστιο τίμημα.

Βαρουφάκης ή Μπαρουφάκης;

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

(...) Είπα παραπάνω «μπαρούφα» και ο νους μου πήγε στον καθηγητή με την τεράστια ιδέα για τον εαυτό του. Λοιπόν, αν υπάρχει κάποιος για τον οποίο η κρίση απεδείχθη αληθινή ευκαιρία αυτός είναι ο Γιάννης Βαρουφάκης. Διότι, αφότου αποκαλύφθηκε το πρόβλημά μας και ξαφνικά οι κάποτε «βαρετοί» οικονομολόγοι έγιναν περιζήτητοι ομιλητές, ο καθηγητής της Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ο οποίος στις εμφανίσεις του ακτινοβολεί ένα είδος αυτοπεποίθησης που θαρρείς ότι αγγίζει τα όρια του ναρκισσισμού, έγινε γνωστός στο πανελλήνιον, εκεί όπου προηγουμένως ήταν γνωστός μόνον στον περιορισμένο κύκλο των ειδικών.

Προσφάτως, διάβασα την πρόταση του «η Ελλάδα να πορευτεί εντός της Ευρωζώνης, αλλά άνευ δανείων». 

Πρόταση, η οποία μου θύμισε έναν αξιαγάπητο χαρακτήρα σε κάποια από τις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ: το ινδιανάκι, που όταν δεν του έκαναν το χατίρι απειλούσε ότι θα κρατήσει την αναπνοή του μέχρι να σκάσει. 

Φοβάμαι ότι αν ο καθηγητής Βαρουφάκης συνεχίσει να οικοδομεί τη δημόσια εικόνα του ακολουθώντας τη στρατηγική της εντυπωσιοθηρίας, πολύ σύντομα το ιταλογενές όνομά του θα εκφέρεται με την ιταλική φωνητική, δηλαδή ως «Μπαρουφάκης». 

Εξάλλου, όπως διαβάζω στο Ετυμολογικό Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ανδριώτη, η «μπαρούφα» προέρχεται εκ του ιταλικού barufa, που σημαίνει «λογομαχία» - αυτό δηλαδή που γίνεται κατά κόρον στα τηλεπαράθυρα, όπου και διαπρέπει ο καθηγητής.

"ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΡΑΧΜΕΣ"!!! Μετά τον τύπο, τη σκυτάλη στις πλάκες την παίρνουν οι Γερμανικές εταιρείες...

Η photo ειναι απ την εταρεία ενοικιασης αυτοκινήτων SIXT. Τρέξτε! Η τιμή για μια "μπέμπα" είναι μόνο 26900 ΔΡΑΧΜΕΣ την ημέρα...

Ιστορίες απόγνωσης

ΤΗΕ TIMES

Η βία στους δρόμους της Αθήνας (...) δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τον πόνο που έχει φέρει το λανθασμένο και υβριστικό όνειρο στο οποίο έχει μετατραπεί η υιοθέτηση του ευρώ.

Υπάρχουν εκατομμύρια ιστορίες απόγνωσης σε μία χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, εξελίξεις που σοκάρουν την Ευρώπη και αποτελούν κίνδυνο για την ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά ίσως και για την ελληνική δημοκρατία. Δεν είναι ώρα για θρήνο, αλλά ώρα για δράση. (...) Δεν υπάρχει καμιά οικονομική σκοπιμότητα για τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης να σπρώχνουν την Ελλάδα προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης οδύνης. (...) Κατανοούμε την τακτική των υπουργών της ευρωζώνης για την καθυστέρηση της επόμενης δόσης. (...) Ομως, η τακτική ουσιαστικά δεν μπορεί να φέρει τη νίκη. (...) 

Καθώς η ποιότητα ζωής των Ελλήνων φθίνει καθημερινά, μία μη ελεγχόμενη χρεοκοπία μοιάζει πιο πιθανή. Το ελληνικό πρόβλημα γίνεται ακόμη χειρότερο με τη στάση της Γερμανίας. (...) Η Γερμανία θα πρέπει να στηρίξει το γαλλικό σχέδιο διάσωσης που θα εξασφαλίσει λίγο χρόνο στην Ελλάδα για να ανασάνει και να εφαρμόσει τα μέτρα με ρυθμό πολιτικά και κοινωνικά εφικτό. (...) 

Πώς βλέπει η Κίνα τον κόσμο

Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Το πενθήμερο ταξίδι του κινέζου πρωθυπουργού Ουέν Τζιαμπάο στην Ευρώπη και η υπόγεια κόντρα του με τους ευρωπαίους ηγέτες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, φέρνει εκ νέου δυναμικά στο προσκήνιο την κινεζική εξωτερική πολιτική. Ποιος την αποφασίζει; Ποιος την επηρεάζει; Πόσο και σε ποια κατεύθυνση έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια; Τι επιπτώσεις έχουν όλα αυτά στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό;

Ο Ντέιβιντ Σάμποου, ένας ειδικός για την Κίνα στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον, γράφει στο τελευταίο τεύχος της επιθεώρησης The Washington Quarterly ότι η κινεζική εξωτερική πολιτική διαμορφώνεται από τουλάχιστον επτά σχολές σκέψης. «Σε καμιά χώρα δεν γίνεται μια τόσο έντονη και πλούσια συζήτηση όσο στην Κίνα κατά την τελευταία δεκαετία», τονίζει. Τη δεκαετία του '90, οι σχολές που κυριαρχούσαν υπερασπίζονταν την ήπια ισχύ και τη συμμετοχή του Πεκίνου σε διεθνείς οργανισμούς όπως τα Ηνωμένα Εθνη. Σήμερα, το πάνω χέρι το έχουν οι «σκληροί», εκείνοι δηλαδή που χαρακτηρίζουν τη συναίνεση ολέθρια και ζητούν τη σκλήρυνση της πολιτικής της χώρας τους. Η ομάδα αυτή χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες: τους τοπικιστές, που θεωρούν ότι το διεθνές σύστημα συνωμοτεί για να υπονομεύσει την Κίνα, και τους ρεαλιστές, που υποστηρίζουν ότι η Κίνα πρέπει να αντιταχθεί κυρίως στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Στο άλλο, το φιλελεύθερο άκρο της κλίμακας βρίσκονται οι οπαδοί της «επιλεκτικής πολυμέρειας» και οι «γκλομπαλιστές», που πιστεύουν ότι η Κίνα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες που αντιστοιχούν στην αυξανόμενη δύναμή της, ακόμη κι αν αυτό αντίκειται στα συμφέροντά της στο Θιβέτ, την Ταϊβάν ή τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η επιρροή των σχολών αυτών, πάντως, είναι σήμερα εμφανώς μειωμένη.

Ο πλουραλισμός αυτός δεν σημαίνει βέβαια ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται όπως σε μια δυτική δημοκρατία. Ούτε ότι η διαδικασία που ακολουθείται είναι διαφανής. Ενας πολιτικός επιστήμονας του ΜΙΤ, ο Τέιλορ Φρέιβελ, εξηγεί ότι η προσέγγιση του Πεκίνου στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας επηρεάζεται από απροσδόκητους παράγοντες: αξιωματούχους της αλιείας, που συλλαμβάνουν συχνά ξένους ψαράδες, την κρατική εταιρεία πετρελαίου, που είναι υπεύθυνη για την εξερεύνηση και την άντληση του πετρελαίου στη θάλασσα, την Κρατική Ωκεανογραφική Διοίκηση, που περιπολεί στα διαφιλονικούμενα ύδατα, και το Ναυτικό, που πραγματοποιεί ασκήσεις στα ύδατα αυτά. «Ολες αυτές οι πλευρές επηρεάζουν τις σχέσεις της Κίνας με άλλα κράτη, και κατά συνέπεια την εξωτερική της πολιτική», τονίζει ο αμερικανός αναλυτής.

Τα διδάγματα που μπορεί να αποκομίσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σύνθετα, και συχνά αντιφατικά. Οπως επισημαίνει ο Σάμποου, η υιοθέτηση μιας επιθετικής πολιτικής θα μπορούσε να ενισχύσει τον φόβο, ακόμη και την παράνοια, των σοβινιστών εθνικιστών της Κίνας. Μια πιο συμφιλιωτική πολιτική, πάλι, ενέχει τον κίνδυνο να ευνοήσει μια άλλη σκληροπυρηνική ομάδα, τους οπαδούς του συνθήματος «πρώτα η Κίνα!». Ο Ομπάμα βαδίζει σήμερα σε ένα τεντωμένο σχοινί.

Τουρκοι "ιστορικοί" (της κακιάς ώρας) ισχυρίζονται οτι υπήρχε «Μακεδονική» αρχή από την εποχή των Οθωμανών.

Του ΤΗΛΕΜΑΧΟΥ ΚΟΚΚΟΥ

Και τι δεν κάνουν οι Σκοπιανοί για να πείσουν τον οποιοδήποτε πως δεν είναι απόγονοι των Σλάβων, αλλά γνήσια τέκνα των αρχαίων Μακεδόνων!

Τελευταία προσπαθούν με νύχια και με δόντια και με τους Τούρκους σύμμαχους να διοργανώσουν συνέδριο στο γειτονικό μας Μοναστήρι (BITOLA) όπου σε αρμονική συνεργασία, όπως εδώ και πολλά χρόνια συνηθίζουν, βγάλανε ένα απίθανο πόρισμα σύμφωνα με το οποίο υπήρχε «Μακεδονική» αρχή από την εποχή των Οθωμανών.

Και ξέρετε ποιος το επιβεβαιώνει; Κάποιος λέει αξιωματικός Τούρκος που άκουσον-άκουσον λένε πως κατοικούσε σε κάποια περιοχή, χωρίς άλλα στοιχεία!

Ε, δεν ήθελαν και πολύ να το κάνουν σημαία. Ένας Τούρκος, ο Μουσταφά που επικαλείται κάποια έγγραφα (;) και από κοντά σιγοντάρισε και ο Πρύτανης του Μοναστηρίου (αν δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε).

Η επιχειρούμενη πλαστογράφηση είχε και άλλον έναν σύμμαχο, τον Δήμαρχο από Τουρκία μεριά Μουσταφά και στο τέλος σε μια ωραία ατμόσφαιρα ανέκραξαν ομαδικά «Ζήτω το ‘’Μακεδονικό Έθνος’’».

Αυτά τα τρομερά και όμως «επιστημονικά» συνέδρια διοργανώθηκαν στο Μοναστήρι και με τα πορίσματα τους κυριολεκτικά διέλυσαν τον… μύθο που θέλει τους Σλάβους να κατοικούν στις περιοχές αυτές τον 6ο με 7ο αιώνα.

Τώρα όλους αυτούς μαζί πριν τους μαζέψει κάποιος (μπόγιας) τουλάχιστον ας τους αφαιρέσει τον τίτλο του ιστορικού που μόνοι τους χωρίς ντροπή, έδωσαν στον εαυτό τους.

Και εμείς σαν απλοί θνητοί τους χαρίζουμε, στους επιχειρούμενους αυτούς ψευδογράφους το έγγραφο-ντοκουμέντο που δείχνει ακλόνητα και αληθινά πως σε περίοδο εκλογών στο Μοναστήρι το 1912 η αρμόδια προκήρυξη απευθύνεται στους κατοίκους της περιοχής στην τουρκική, βουλγαρική και ελληνική γραφή.

Αλήθεια γιατί οι Τούρκοι δεν γράψανε και στα «Μακεδονικά»; Γιατί απλώς δεν υπήρχαν Μακεδόνες και φυσικά δεν υπήρχε Μακεδονική γλώσσα!

Άλλη φορά οι καλοί μας φίλοι ιστορικοί Τούρκοι και Σκοπιανοί καλό θα είναι πριν βγάλουν αυθαίρετα συμπεράσματα να μελετούν τα αληθινά ντοκουμέντα και όχι να επαφίενται σε κάποια λόγια κάποιου Τούρκου που κάποτε έζησε στην περιοχή.

Είναι ντροπή για την ιστορία τέτοιες ανακρίβειες να λέγονται από έστω και Τούρκους ιστορικούς, κατά δήλωση τους, βέβαια.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

WIKILEAKS: Οι Αμερικανοί πίεζαν για μεγαλύτερη συμμετοχή στο Αφγανιστάν

Της Αριστοτελίας Πελώνη

Τις συνεχείς πιέσεις της Ουάσιγκτον προς την Αθήνα να αυξήσει τη συνδρομή της στο Ιράκ, αλλά κυρίως στο Αφγανιστάν αποκαλύπτουν τα τηλεγραφήματα που διέρρευσαν στο Wikileaks. 

Οπως προκύπτει, οι Αμερικανοί επιστράτευαν κολακείες, ακόμη και «μασάζ» για το πόσο σημαντική ήταν η Ελλάδα στη γειτονιά της προκειμένου «η Αθήνα να νομίζει ότι είναι σημαντική» και να ζητηθούν τα σχετικά ανταλλάγματα. Μάλιστα, με κάθε ευκαιρία έστελναν το μήνυμα πως αν η Ελλάδα ήθελε να θεωρείται σοβαρή για τις ΗΠΑ, δεν είχε άλλη επιλογή από την περαιτέρω συνδρομή στο Αφγανιστάν…

Επί των ημερών της Ν.Δ., ο υπουργός Αμυνας Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος υπόσχεται σε συνάντησή του με τον αμερικανό πρεσβευτή Τσαρλς Ρις ότι η Ελλάδα θα αυξήσει την παρουσία της στο Αφγανιστάν διαθέτοντας μια Ιατρική Μονάδα στη Χεράτ, ενώ όπως προκύπτει από το εμπιστευτικό τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στη χώρα μας με ημερομηνία την 21η Ιανουαρίου 2005, ο υπουργός λέει στον πρεσβευτή ότι ακόμα η Αθήνα δεν είναι σε θέση να στείλει έλληνες στρατιωτικούς για να εκπαιδευτούν στη δύναμη του ΝΑΤΟ στο Ιράκ. Ο Ρις τον πιέζει λέγοντάς του ότι από τους έξι συμμάχους στο ΝΑΤΟ που αρνούνται ακόμη τη συμμετοχή τους στη νατοϊκή αποστολή στο Ιράκ, η Ελλάδα δεν πρέπει να είναι η τελευταία που θα αλλάξει στάση. Τον ρωτά ακόμη αν η Ελλάδα θα σκεπτόταν να δωρίσει τα σοβιετικά τεθωρακισμένα (BMP) στο Ιράκ, καθώς θα μπορούσαν να βοηθήσουν στις επιχειρήσεις ασφαλείας των Ιρακινών. Ο υπουργός Αμυνας του απαντά ότι θα μελετήσει το αίτημα.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Φεβρουαρίου 2005, σε νέο εμπιστευτικό τηλεγράφημα o Τσαρλς Ρις γράφει ότι η Ελλάδα ακόμη σκέπτεται μια «μετριοπαθή» συνεισφορά στο Ιράκ αλλά όχι και στο Αφγανιστάν. «Η Ελλάδα ζυγίζει την άρση του εμποδίου που δεν αφήνει τους έλληνες αξιωματικούς που έχουν διοριστεί στο ΝΑΤΟ να υπηρετήσουν στη νατοϊκή εκπαιδευτική αποστολή στο Ιράκ και εξετάζει επίσης μια απροσδιόριστη ακόμα συνεισφορά στην εκπαίδευση των ιρακινών δυνάμεων ασφαλείας. Παρότι η Ελλάδα υποστηρίζει την αποστολή της ISAF, οι πολιτικοοικονομικοί περιορισμοί καθιστούν αδύνατο για την Ελλάδα να αυξήσει τον ρόλο της». 

Σε συνάντηση του πολιτικού συμβούλου της πρεσβείας με το νούμερο 2 της Διεύθυνσης ΝΑΤΟ του ΥΠΕΞ Θεόδωρο Δασκαρόλη, ο Αμερικανός επαναλαμβάνει την πίεση για το Ιράκ λέγοντάς του ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει στην πολύ μικρή ομάδα κρατών που δεν συμβάλλουν. Σε σχέση με το Αφγανιστάν, ο Αμερικανός σχολιάζει ότι παρά την πρόθεση της Ελλάδας να στείλει Ιατρική Μονάδα εκεί, αυτό δεν είναι αρκετό και θα χρειαστούν περισσότερα. «Ηδη, η απόφαση για την αποστολή της Ιατρικής Μονάδας έχει επικριθεί έντονα στη Βουλή και το κόστος των έξι εκατομμυρίων ευρώ είναι δύσκολο να καλυφθεί σε μια εποχή με οικονομικές δυσκολίες», λέει ο πρέσβης και η απάντηση του Αμερικανού είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα με οικονομικές δυσκολίες. «Θα συνεχίσουμε να στέλνουμε το μήνυμα ότι, αν θέλουν να τους βλέπουμε ως υπεύθυνους συμμάχους και μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, οι Ελληνες θα πρέπει να φέρουν κάτι στο τραπέζι σε τέτοια ζητήματα», σχολιάζει ο Ρις.

Στις 24 Μαρτίου 2005 ο Τσαρλς Ρις γράφει το ενημερωτικό σημείωμα ενόψει της επικείμενης επίσκεψης του νούμερο 2 του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Ρόμπερτ Ζέλικ στην Αθήνα. «Οι Ελληνες βλέπουν το ταξίδι σας στην Αθήνα, κατόπιν και της επίσκεψης Μολυβιάτη στην Ουάσιγκτον, ως επιπλέον απόδειξη της ανανέωσης της σχέσης μας με την Ευρώπη. Η Ελλάδα θα θέλει να χαρακτηρίσει την επίσκεψή σας, την πρώτη υψηλόβαθμου αξιωματούχου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ από τότε που ανέλαβε η κυβέρνηση Μπους, ως την αρχή ενός στρατηγικού διαλόγου με τις ΗΠΑ, και είναι προς το συμφέρον μας να τους αφήσουμε να το νομίζουν. Η Ελλάδα μπορεί να είναι από τις μικρότερες και φτωχότερες χώρες της Ε.Ε., αλλά μπορεί να είναι καλός εταίρος για τις ΗΠΑ στα Βαλκάνια, στην επίλυση των κυπρο-τουρκο-αιγαιακών ζητημάτων και κοντά στη Μέση Ανατολή», γράφει μάλλον κυνικά στο απόρρητο τηλεγράφημα ο αμερικανός πρεσβευτής. 

«Οποτε μπορεί, η Ελλάδα αποφεύγει να διακινδυνεύσει τις εθνικές θέσεις της για μεγάλα ζητήματα, αποδεχόμενη τη συμβατική σοφία της Ε.Ε. Και όταν πρέπει να διαλέξει, έχει την τάση να κολλά δίπλα στη Γαλλία και τη Γερμανία. Αυτό περνά καλά στο εσωτερικό, όπου τα εμπρηστικά ελληνικά μίντια σπεύδουν να εκτοξεύσουν κατηγορίες αδυναμίας όποτε θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει ενδώσει σε "ασφυκτική πίεση" των ΗΠΑ. Αλλά οι παλιές συνήθειες αρχίζουν να αλλάζουν. Σχεδόν σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα οι Ελληνες τώρα θέλουν η κυβέρνησή τους να θεωρείται σημαντικός και εκτιμώμενος εταίρος των ΗΠΑ». Γι' αυτό και συμβουλεύει τον Ζέλικ μέρος του μηνύματός του να είναι ότι «εκτιμούμε τις απόψεις της Ελλάδας και χρειαζόμαστε τη βοήθειά της σε σημαντικά ζητήματα, ειδικά στην πίσω αυλή της χώρας. Σε αντάλλαγμα γι' αυτή την επικύρωση, μπορούμε να τους ζητήσουμε να κάνουν περισσότερα για εμάς».

Σε νέο εμπιστευτικό τηλεγράφημα, ενόψει της επίσκεψης του υπουργού Αμυνας Σπ. Σπηλιωτόπουλου στην Ουάσιγκτον, ο Τσαρλς Ρις σημειώνει την πρόθεση της κυβέρνησης να παράσχει στο Ιράκ παροπλισμένα ρωσικά τεθωρακισμένα. Ωστόσο, όπως του λέει ο Σπ. Σπηλιωτόπουλος, για να γίνει αυτό προϋπόθεση είναι η προμήθεια νέων γερμανικών τεθωρακισμένων, «η οποία βρίσκεται σε πρωταρχικό στάδιο και ίσως πάρει δύο χρόνια». 

H αμερικανική πίεση δεν σταματά εδώ. Οπως σημειώνει σε νέο εμπιστευτικό τηλεγράφημα στις 6 Φεβρουαρίου 2006 ο Τσαρλς Ρις, η επέκταση της εντολής της ISAF θα μπορούσε να δημιουργήσει περαιτέρω πίεση στην ελληνική κυβέρνηση για συμμετοχή στο Αφγανιστάν. «Υψηλοί αξιωματούχοι εξετάζουν την προσφορά ανάληψης της διοίκησης της προσωρινής ομάδας ανοικοδόμησης στο Αφγανιστάν, αλλά αισθάνονται άβολα με τις επιπτώσεις που θα έχουν στο εσωτερικό πιθανές απώλειες ζωών, ενώ έχουν μικρή όρεξη να εξηγήσουν στους Ελληνες γιατί έχει σημασία για την Ελλάδα το τι συμβαίνει στο Αφγανιστάν», σημειώνει ο Ρις, ενώ προσθέτει πως «παρ' όλα αυτά, η Ελλάδα θέλει να βελτιώσει τη θέση της ως σύμμαχος και μπορεί να πεισθεί να συμμετάσχει. «Το να μεταστρέψουμε την κυβέρνηση από την έντονη τάση να αποφεύγει το ρίσκο είναι μια από τις υψηλές προτεραιότητες αυτής της πρεσβείας. Η μακροπρόθεσμη στρατηγική μας είναι να εξηγήσουμε γιατί η Ελλάδα έχει συμφέρον στην επιτυχία του ΝΑΤΟ και να τους πούμε τα "καλά νέα" για τον ρόλο της Ελλάδας στην ISAF». 

Στις 27 Μαρτίου 2006, σε εμπιστευτικό τηλεγράφημα η πολιτική σύμβουλος της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα Κάρεν Ντέκερ γράφει ότι η Ελλάδα αναβαθμίζει δύο C130 και μόλις ολοκληρώσει την αναβάθμιση, θα τα δώσει στην ISAF. Ωστόσο, σημειώνει πως σε συζήτηση με αρμόδιους υπαλλήλους του υπουργείου Αμυνας και του ΥΠΕΞ, υπάρχει διστακτικότητα καθώς η Ελλάδα δεν πιστεύει ότι θα πιάσει τον στόχο ανάπτυξης των δυνάμεων τον Σεπτέμβριο του 2006, ενώ οι Ελληνες της λένε πως το κόστος στάθμευσης και λειτουργίας των αεροσκαφών θα βάρυνε την Ελλάδα και όχι το ΝΑΤΟ. «Η Ελλάδα έχει επεκτείνει σταθερά και χωρίς φανφάρες τη συμμετοχή της στο Αφγανιστάν, τάση η οποία αναμένουμε να συνεχιστεί», σχολιάζει στο τέλος του τηλεγραφήματος.

TA NEA

Το Ιράν απειλεί την Τουρκία

Της ΛΙΑΝΑΣ ΜΥΣΤΑΚΙΔΟΥ

Σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Al Akbar του Λιβάνου, τις οποίες αναδημοσιεύει η τουρκική Μιλλιέτ, η Τεχεράνη έστειλε μήνυμα στην τουρκική κυβέρνηση, στο οποίο επισημαίνει πως αν το ΝΑΤΟ επιτεθεί στη Συρία, οι πύραυλοι του Ιράν θα πλήξουν στόχους του στα εδάφη της Τουρκίας.

Στο δημοσίευμα αναφέρεται ότι ο Πρόεδρος της Συρίας κ. Άσαντ επικοινώνησε με τον θρησκευτικό ηγέτη του Ιράν κ. Χαμενεΐ, στον οποίο κατηγόρησε την Άγκυρα ως καιροσκόπο που θέλει να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της Δύσης.

Δεν αποκλείεται, κατά την εφημερίδα, κύκλοι της κυβερνητικής παράταξης στη Συρία να επαναφέρουν στο προσκήνιο το αίτημα τους, για την Αλεξανδρέττα , το οποίο τους πήρε η Τουρκία με δημοψήφισμα και αποτελεί θέμα διένεξης μεταξύ των δυο χωρών εδώ και τόσα χρόνια.

Ο κ. Ερντογάν που προαλειφόταν για περιφερειακός ηγέτης, με τη στάση του στη Λιβύη και τη Συρία αποκάλυψε το αληθινό πρόσωπο του.

Απέδειξε ότι είναι ένα φερέφωνο της Δύσης που προσπαθεί να παίξει διπρόσωπο ρόλο για όφελος του. Σε αυτό ακριβώς τη σημείο απέτυχε και η πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες, το οποίο πρέσβευε ο κ. Νταβούτογλου.

Στην ουσία κανείς δεν ήθελε να επιλύσει τα προβλήματα, αλλά να εμφανίσουν τη χώρα με ένα νέο, δήθεν δημοκρατικό, φιλικό προφίλ. Κάτι που δεν το πίστευαν και φυσικά δεν το ήθελαν.

Απλά με τα ωραία λόγια ήθελαν να επιλύσουν τα προβλήματα με τους γείτονες τους αφού τους επιβάλουν τη θέληση τους. Μήπως αυτό δεν κάνουν και στο Αιγαίο;

Τα ψέματα στην εξωτερική, αλλά και στην εσωτερική πολιτική αποκαλύφθηκαν. Ο κ. Ερντογάν κορόιδεψε με τις υποσχέσεις του τους Κούρδους εδώ και τόσα χρόνια. Τώρα, προσπαθεί να πετάξει τους 36 ανεξάρτητους εκπροσώπους τους από το Κοινοβούλιο.

Ο θυμόσοφος λαός μας με τις παροιμίες του μας έμαθε ότι ο λύκος δεν μπορεί ποτέ να κρυφτεί με την προβιά του αρνιού.

Όταν πέφτουν οι μάσκες των πολιτικών οι συνέπειες είναι τραγικές , για το λαό αλλά και για τους ίδιους.

Ποια μπορεί να είναι πλέον η αξιοπιστία του διδύμου Ερντογάν-Νταβούτογλου στη διεθνή σκηνή;

EΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΔΝΤ: Κίνδυνος «τεχνητής χρεοκοπίας» για τις ΗΠΑ

Associated Press

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) παρότρυνε χθες τις ΗΠΑ να αυξήσουν το όριο δανεισμού του κράτους, στην ετήσια έκθεσή του για την αξιολόγηση της αμερικανικής οικονομίας. Εάν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα, τότε θα υπάρξει άνοδος των επιτοκίων και άρα του κόστους δανεισμού για τις ΗΠΑ, πλήττοντας την οικονομία και τις διεθνείς αγορές, προειδοποίησε ο διεθνής οργανισμός. Eκρουσε, όμως, και τον κώδωνα του κινδύνου για τη μεγάλη αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Μια υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης του χρέους των ΗΠΑ «θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στον κόσμο, δεδομένου του κεντρικού ρόλου των αμερικανικών ομολόγων στις παγκόσμιες αγορές», σημειώνεται στην έκθεση του ΔΝΤ.

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη εξαντλήσει το τρέχον όριο δανεισμού, με κίνδυνο να οδηγηθεί σε «τεχνητή χρεοκοπία» η χώρα στην περίπτωση που το Κογκρέσο δεν δώσει εγκαίρως το «πράσινο φως» για την επέκταση του δανεισμού πέραν των υφιστάμενων 14,3 τρισ. δολαρίων. Η προθεσμία λήγει στις 2 Αυγούστου, εντείνοντας το ήδη τεταμένο κλίμα στις αγορές, δεδομένης της κλιμάκωσης της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα και κατ’ επέκταση στην Ευρωζώνη. Οι Ρεπουμπλικανοί, ωστόσο, ζητούν ως αντάλλαγμα μία μεγάλη μείωσης των δημοσίων δαπανών ακόμη και στο σύστημα πρόνοιας, σε αντίθεση με το κυβερνών κόμμα των Δημοκρατικών που επιμένει σε μια πιο μετριοπαθή γραμμή δημοσιονομικής λιτότητας, με παράλληλη αύξηση της φορολογίας.

Το ΔΝΤ εκτιμά ότι ο ρυθμός ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας θα διαμορφωθεί στο 2,5% φέτος και στο 2,7% το 2012. Μετά την τραπεζική κρίση, οι Αμερικανοί καταναλωτές έχουν επικεντρωθεί στη μείωση των δανείων τους, ενώ οι περικοπές του αμερικανικού Δημοσίου εκτιμάται ότι θα αποδυναμώσουν περαιτέρω την αγοραστική τους δύναμη, αναφέρεται στην έκθεση. Η θέση του ΔΝΤ ως προς το έλλειμμα και το χρέος της αμερικανικής οικονομίας παραπέμπει σε προηγούμενες προειδοποιήσεις των οίκων πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody’s και Standard & Poor’s. Και οι δυο έχουν υπογραμμίσει ότι ενδεχομένως να προχωρήσουν σε υποβάθμιση του αμερικανικού χρέους εάν δεν ψηφιστεί η αύξηση του ορίου δανεισμού από το Κογκρέσο μέχρι τις αρχές Αυγούστου.

Σύμφωνα με το Σύνταγμα των ΗΠΑ, το Κογκρέσο ορίζει ένα ετήσιο πλαφόν, δηλαδή ένα ανώτατο όριο για την άντληση κεφαλαίων από τις αγορές. Στο παρελθόν, το πλαφόν αυτό αυξανόταν πριν εξαντλήσει το υπουργείο Οικονομικών τους διαθέσιμους πόρους του κράτους. Αυτή η διαδικασία έχει ακολουθηθεί 16 φορές μόνον από το 1993. Πάντα, όμως, οι αποφάσεις αυτές συνοδεύονταν από συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Φέτος οι Ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι έχουν ανακτήσει τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, επιμένουν στην αποδοχή ιδιαίτερα αυστηρών όρων από τους Δημοκρατικούς. Το χρέος και το δημοσιονομικό έλλειμμα βρίσκονται ήδη στο υψηλότερο επίπεδο 60ετίας, ενώ οι Ρεπουμπλικανοί ασκούν πιέσεις για περικοπές δαπανών τουλάχιστον της τάξεως των 2 τρισ. δολαρίων μέσα στην επόμενη δεκαετία, χωρίς καμία αύξηση της φορολογίας.

"Επίγεια σοφία"

Aφιερωμένη στον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα Άντον Τσέχωφ που έφυγε σαν σήμερα το 1904

"Ο καλός άνθρωπος μπορεί να έχει τύψεις απέναντι και σ’ ένα σκυλί."

"Η γνώση δεν έχει καμιά αξία, εκτός αν την εφαρμόσεις κάπου."

"Όταν πολλές θεραπείες συνιστώνται για μια αρρώστια, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί να θεραπευτεί."

(Σημείωση: O Τσέχωφ ήταν ΓΙΑΤΡΟΣ...)

"Το να συμβουλεύεις σημαίνει να μην εξαναγκάζεις."

Σαν σήμερα (1/7/ΧΧΧΧ)

1200: Οι Κινέζοι δημιουργούν τα πρώτα γυαλιά ηλίου από κρύσταλλο

1858: Ο Κάρολος Δαρβίνος σε ομιλία του στη Linnean Society του Λονδίνου αποκαλύπτει τη θεωρία του περί της εξέλιξης των ειδών και της φυσικής επιλογής

1924: Ο Άντι Ντάσλερ και ο αδελφός του Ρούντολφ ιδρύουν εταιρία κατασκευής αθλητικών παπουτσιών. Τον Απρίλιο του 1948 τα δύο αδέλφια θα χωρίσουν... Ο Άντι θα ιδρύσει την Adidas και ο Ρούντολφ την Puma.

1944: Συστήνεται το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. Το δολάριο αντικαθιστά τον χρυσό ως μέσο των διεθνών συναλλαγών.

1963: Ο Αριστοτέλης Ωνάσης αγοράζει τον Σκορπιό.

1989: Σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας - Συνασπισμού, με πρωθυπουργό τον Τζανή Τζανετάκη.

1860: Πεθαίνει ο αμερικανός εφευρέτης του ελαστικού Τσαρλς Γκουντγίαρ

1904: Πεθαίνει ο ρώσος θεατρικός συγγραφέας Άντον Τσέχοφ