Να μου το θυμηθείτε ότι τέλος ο μόνος τίμιος σε όλο το κυβερνητικό σχήμα θα είναι το σκυλάκι ο Πινατ.
— 𝒲𝒾𝓃𝓈𝓉𝑜𝓃 𝒞𝒽𝓊𝓇𝒸𝒽𝒾𝓁𝓁 ⨯ (@prwinND) April 2, 2026
#ΧΑΟΣ_ΔΑΓΚΩΤΟ pic.twitter.com/o6dqTUTbze
— Billy Idiot (@BillyIdiot2) April 3, 2026
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Ελα, μωρέ. Δεν έκλεψε κανείς. Ρουσφέτια είναι. (Τα λεφτά είναι ξένα – ευρωπαϊκά.) Αυτή είναι η πρώτη άμυνα στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Βουλευτές ζητούν μικρο-διευθετήσεις για λογαριασμό ψηφοφόρων τους. Είναι, βεβαίως, ρετρό και άσχημο. Αλλά δεν είναι δα και σκάνδαλο που σε σκοτώνει.
Η κυβέρνηση θα μπορούσε να δώσει χρόνο στον εαυτό της. Να αφήσει να περάσει ο σκανδαλισμός με τις απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες (που πάντα αποκαλύπτουν τον κυνισμό στην πίσω αυλή της εξουσίας). Να αφεθεί στη λήθη. Να επενδύσει κυρίως στο ακαταμάχητο στρατηγικό πλεονέκτημά της: ότι δεν υπάρχει συγκροτημένη δύναμη ικανή να τη διαδεχθεί – ούτε αρκετά ελκυστική για να συγκομίσει τη διάχυτη δυσαρέσκεια εις βάρος της.
Επειδή το σκάνδαλο δεν είναι το πρώτο, η διαχείριση απαιτεί πιο δραστικά μέτρα από τα προηγούμενα.
Δεν αρκεί μια συγγνώμη. Θα χρειαστεί ανασχηματισμός και αποπομπές, και δέσμευση για εκκαθάριση των ψηφοδελτίων, χωρίς αυτή τη φορά να μετράει το ιστορικό βάρος των ονομάτων που πρέπει να εκκαθαριστούν. Αλλά ακόμη κι αυτό ο Μητσοτάκης θα μπορούσε να το παρουσιάσει σαν ρήξη με το βαθύ κόμμα. Κανείς από τους εγκαλούμενους δεν ανήκει στους νεοφώτιστους της μητσοτακικής Ν.Δ. Αν επικρατήσει αυτή η γραμμή, ο πρωθυπουργός θα εμφανιστεί δέκα χρόνια μετά την εκλογή του στην ηγεσία της Ν.Δ. να συνειδητοποιεί ξαφνικά με ποιο μηχανισμό και ποιο προσωπικό κυβερνά. Θα επαναστατήσει ενάντια στα κομματικά «μπετά», τα οποία, μετά τις ευρωεκλογές του 2024, έχει προσπαθήσει συστηματικά να αναχωνεύσει στο οικοδόμημα της εξουσίας του (βλέπε επίτροπο στην Ε.Ε., πρόεδρο της Βουλής και άπαντα τα αξιώματα).
Ακόμη κι έτσι, όμως, οι μήνες που απομένουν μέχρι τη συνταγματική εκπνοή της κυβερνητικής θητείας δεν είναι λίγοι για να μπορέσει ο πρωθυπουργός να ξαναδείξει ότι μονοπωλεί την πολιτική σταθερότητα, την οποία θέτουν και ως προτεραιότητα οι, χωλωμένοι πλέον, νοικοκυραίοι – «μεσαία τάξη», για τους φίλους.
Γιατί λοιπόν να σκέφτεται τις πρόωρες εκλογές, που ο ίδιος έχει συστηματικά αποκηρύξει ως τυχοδιωκτισμό;
Δεν κινδυνεύει με ένα τέτοιο διάβημα να γίνει ο ίδιος πρόξενος της αστάθειας, οδηγώντας σε διπλή ή τριπλή εκλογική περιπέτεια εν μέσω πολέμου;
Η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα επιβεβαίωνε όσους εκτιμούν ότι η διακυβέρνηση έχει βρεθεί πολύ κοντά στο σημείο θραύσεώς της. Οτι «πιέζεται» τόσο, που η παραμονή της στην εξουσία θα συνιστούσε απλώς ροκάνισμα του χρόνου.
Μια πρόωρη προσφυγή στις κάλπες θα αιφνιδίαζε τις συνιστώσες εκείνες της αντιπολίτευσης που δεν έχουν ακόμη οργανωθεί σε κανονικά κόμματα.
Θα ευνοούσε έτσι παραπλεύρως το ΠΑΣΟΚ, που έχει οργανωτικό προβάδισμα.
Θα ισοδυναμούσε όμως και με ομολογία ότι η κυβέρνηση αδυνατεί να εξαντλήσει τη θητεία της, κι ας μην έχει αντίπαλο.
Οτι...
τη σταθερότητα που ευαγγελίζεται τη βιώνει πλέον και η ίδια ως τοξική στασιμότητα, από την οποία προτιμά να αποδράσει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου