Δεν έχουμε βγάλει όλα τα όπλα από τη φαρέτρα μας ακόμα. pic.twitter.com/jCnYD0cN1M
— Approach (@ApproachNemesis) March 4, 2026
Του ΠΕΤΡΟΥ ΛΑΖΟΥ
Μια φορά κι ένα καιρό, όλα τα ζώα ζούσαν σ’ ένα δάσος. Στο δάσος, βασιλιάς ήταν το λιοντάρι. Πολλά μικρά ζώα όμως διαμαρτύρονταν για την συμπεριφορά του βασιλιά. Ήταν πολύ "αλαζονικός", "αντιδημοκράτης", δεν διατηρούσε "κράτος δικαίου" κ.ο.κ. Οπότε μαζεύτηκαν, έκαναν συνέλευση και αποφάσισαν να κάνουν δοκιμές για "εν κινήσει" αλλαγές στην θέση του βασιλιά, τοποθετώντας μικρότερα ζώα στη θέση του. Κι έστειλαν την αρκούδα να μιλήσει στο λιοντάρι:
"Ρε βασιλιά, όλο εσύ κυβερνάς. Δώσε για ένα μήνα τη βασιλεία σε άλλους. Να δούμε τι ψάρια πιάνουν κι αυτοί…"
Το λιοντάρι το σκέφτηκε λίγο κι απάντησε:
"Εντάξει! Για ένα μήνα θα είναι βασιλιάς όποιος επιλέγετε εσείς."
Τα υπόλοιπα ζώα πανηγύρισαν έξαλλα και ανέθεσαν στον λαγό να είναι ο πρώτος βασιλιάς μετά το λιοντάρι.
Ο λαγός, που πάντα ήθελε να το παίξει σπουδαίος, άρχισε αμέσως επιθεωρήσεις σε ολόκληρο το δάσος. Όπως περπατούσε, βρίσκει μπροστά του το λιοντάρι:
"Λιοντάρι, γιατί δεν φοράς κράνος;"
Το λιοντάρι απόρησε.
"Τι κράνος; Τι μου τσαμπουνάς τώρα;"
Ο λαγός αντί να εξηγήσει, άρχισε να του ρίχνει απανωτές, δυνατές σφαλιάρες φωνάζοντας:
"Γιατί δεν φοράς κράνος; Γιατί δεν φοράς κράνος, ε;"
Το λιοντάρι έβραζε αλλά είχε δώσει τον λόγο του, οπότε αποφάσισε να κάνει υπομονή.
Την επόμενη μέρα όμως, είχε πάλι τα ίδια:
"Λιοντάρι, γιατί δεν φοράς κράνος;"
Και ξανά μανά σφαλιάρες.
Το λιοντάρι έξαλλο, καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί να αντιδράσει γιατί είτε θα πρέπει να πατήσει τον λόγο του, είτε θα γίνεται κάθε μέρα ρεζίλι. Ξεκινάει λοιπόν και πάει στην αρκούδα:
"Πολύ κακή αυτή η ιδέα για τον ένα μήνα! Με βαράει κάθε μέρα! Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Δεν θ’ αντέξω για πολύ ακόμη και θα έχουμε… λαγό στιφάδο!"
Η αρκούδα το σκέφτηκε λίγο και πήγε στον λαγό.
"Κοίτα να δεις, δεν γίνεται να τον βαράς συνέχεια με την ίδια ιστορία για το κράνος."
"Ναι, αλλά πρέπει να τον βαράω. Μου ξεκληρίζει την οικογένεια όταν πεινάει και δεν βρίσκει αντιλόπες ή ελάφια.", απάντησε ο λαγός.
"ΟΚ! Βρες λοιπόν κάτι πιο έξυπνο. Π.χ. στείλ’ τον να σου πάρει τσιγάρα. Αν σου φέρει μαλακά πες ότι ήθελες σκληρά· αν σου φέρει σκληρά πες ότι ήθελες μαλακά."
Την επόμενη μέρα ο λαγός φωνάζει το λιοντάρι:
"Λιοντάρι, πήγαινε να μου πάρεις τσιγάρα."
Το λιοντάρι κάνει λίγα βήματα, σταματά, γυρίζει, κοιτάζει τον λαγό και τον ρωτά:
"Μαλακά ή σκληρά;"
Ο λαγός το κοιτάει για λίγο σαν χαμένος… και ξαφνικά αρχίζει να του ρίχνει και πάλι σφαλιάρες φωνάζοντας:
"Γιατί δεν φοράς κράνος ρε; Γιατί δεν φοράς κράνος;"
Όποιος δεν βρίσκει στο παραπάνω ανέκδοτο ομοιότητες με την στάση των κομμάτων της αντιπολίτευσης απέναντι στην κυβέρνηση, πριν ξεσπάσει η σύγκρουση ΗΠΑ- Ισραήλ με το Ιράν και μετά, ας το σκεφτεί λίγο περισσότερο.
Ορισμένοι έχουν καταντήσει την πολιτική ανέκδοτο και αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Γιατί στα εθνικά ζητήματα, και ιδιαίτερα σε περιόδους τοπικής ή διεθνούς έντασης, η πολιτική δεν επιτρέπεται να λειτουργεί με τη λογική της στιγμιαίας αντιπαράθεσης. Δεν γίνεται το ίδιο αντικείμενο να ερμηνεύεται από τους ίδιους ανθρώπους με τον εκ διαμέτρου ανάποδο τρόπο, μέσα σε λίγες ώρες ή ημέρες, απλώς και μόνο για να βρεθεί μια αφορμή αντιπολίτευσης. Η εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν είναι χώρος για επικοινωνιακές colotoumbes και στροφές 180 μοιρών.
Αντιθέτως, αυτό που χρειάζεται είναι…
συνέπεια, υπευθυνότητα και μια στοιχειώδης συναίσθηση ότι, στα μεγάλα ζητήματα, η χώρα προηγείται του κομματικού ανταγωνισμού. Η αντιπολίτευση οφείλει να ελέγχει την κυβέρνηση, αλλά χωρίς να μετατρέπει κάθε κρίση σε ευκαιρία για εύκολες εντυπώσεις και χωρίς να λέει άλλα τη μία στιγμή και άλλα την επόμενη. Γιατί όταν η πολιτική στάση αλλάζει από ώρα σε ώρα, τότε το πρόβλημα δεν είναι η δικαιολογία για την επίθεση, δεν είναι το "κράνος", αλλά η σοβαρότητα της ίδιας της δημόσιας συζήτησης.
Και χωρίς σοβαρότητα στον λόγο και τις πράξεις, κανείς δεν σε παίρνει στα σοβαρά και γινόμαστε όλοι, ανέκδοτο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου