Ματζέ γελοίε, καταπατάται το διεθνές δίκαιο ;Για πες; pic.twitter.com/s7mmccDf7Z
— Monika (@Monika29698435) March 3, 2026
Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
«Αν ένα θεοκρατικό καθεστώς εξάγει βία διά πληρεξουσίων και βαλλιστική ισχύ, παραμένει απλώς “κυρίαρχο κράτος;” ή μήπως έχει διαβρώσει το ίδιο το προνόμιο της μη επέμβασης επάνω στο οποίο εδράζεται η διεθνής έννομη τάξη;». Αυτόν τον προβληματισμό κατέθεσε στον δημόσιο διάλογο η πρέσβειρα επί τιμή Δανάη Κουμανάκου, προσφέροντας τη νομική βάση της αυτοάμυνας του κράτους που δέχεται την επίθεση των πληρεξουσίων.
Φυσικά η σχέση μεταξύ του θεοκρατικού καθεστώτος και των πληρεξουσίων του είναι ένα γεγονός που πρέπει να αποδεικνύεται, όμως στην προκειμένη περίπτωση, τουλάχιστον η Χεζμπολάχ, έχει παραδεχθεί τη σχέση της με το Ιράν για την οποία μάλιστα δηλώνει περήφανη. Επιπροσθέτως, με τα σύγχρονα μέσα παρακολούθησης, οι υποψίες για τυχόν συνεργασία τρομοκρατικών οργανώσεων με συγκεκριμένα κράτη εύκολα τεκμηριώνονται. Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω στον αναγνώστη πως το Ιράν αποδεδειγμένα οργάνωσε στις 18 Ιουλίου 1994 την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στο Εβραϊκό Κέντρο της μακρινής Αργεντινής με 85 νεκρούς και πάνω από 300 τραυματίες. Ενας από τους εγκεφάλους της επίθεσης, ο Αχμάντ Βαχίντι, διορίστηκε προχθές νέος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, ενώ καταζητείται από την Ιντερπόλ για τη δολοφονική επίθεση στο Μπουένος Αϊρες από το 2007.
Φυσικά, σε αυτές τις περιπτώσεις το ζήτημα που κάθε φορά τίθεται είναι πώς αντιμετωπίζονται παρόμοιες καταστάσεις.
Με ψηφίσματα και καταγγελίες;
Με απειλές;
Με προσφυγές στον ΟΗΕ;
Μα αυτές οι οργανώσεις κινούνται έξω από οποιοδήποτε πλαίσιο διεθνούς δικαίου, γι’ αυτό και κάνουν χρήση της βίας. Δεν τους ενδιαφέρουν οι καταδίκες και η διεθνής κατακραυγή η οποία δεν είναι και ομόθυμη. Υπάρχουν κυβερνήσεις με συγκεκριμένο ιδεολογικό προσανατολισμό, όπως και προσωπικότητες, που βλέπουν με κατανόηση την τρομοκρατική δράση τους.
Συνεπώς, τα κράτη που δέχονται τέτοιες επιθέσεις καλούνται να αποφασίσουν πώς θα πρέπει να αντιδράσουν.
Η απάντηση είναι κάθε φορά συγκεκριμένη και σε τελευταία ανάλυση αφορά τον συσχετισμό των δυνάμεων, καθώς και το διεθνές πλαίσιο. Ηταν γνωστό πως η Σοβιετική Ενωση, μέσω παρένθετων φιλικών κρατών, εξόπλιζε τους Παλαιστινίους, αλλά το Ισραήλ δεν διανοήθηκε να την πλήξει. Σήμερα, το θεοκρατικό Ιράν είναι ένας εύκολος στόχος καθώς, πέραν όλων των άλλων, στερείται συμμάχων ικανών, αλλά και αποφασισμένων να το βοηθήσουν.
Το μείζον ερώτημα είναι: ποια είναι η προτεραιότητά μας;
Η υπεράσπιση της ασφάλειας των πολιτών από τρομοκρατικές επιθέσεις μαζικής κλίμακας που υποθάλπουν συγκεκριμένα κράτη ή η τήρηση του διεθνούς δικαίου;
Πώς οφείλει να αντιδράσει ένα κράτος απέναντι σε μια πανηγυρικά διακηρυγμένη απειλή για τον αφανισμό του από τον χάρτη;
Αν αισθάνεται ισχυρό θα την εξαλείψει.
Το Ιράν…
ουδέποτε έκρυψε τι επιδιώκει και καταβάλλει το τίμημα της επιλογής του.
Προφανώς κάποιοι θα ήθελαν να ολοφύρονται για ένα νέο Ολοκαύτωμα που θα ήταν πυρηνικό αυτή τη φορά, παρά να επιδοκιμάζουν την αποτροπή αυτού του ενδεχομένου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου