28.09.2024 • 15:07
— Thomas Shelby (@phote50529) March 4, 2026
Μαρία Καρυστιανού: «Πιστεύω πως η πτώση της κυβέρνησης στις εκλογές έχει τη ΄σφραγίδα μου΄»
...οταν ακομη νομιζε πως τ'αυγα τ'αλωνιζουν και δε τα γεννανε οι κοτες.https://t.co/yBdXzaUwvU pic.twitter.com/cmSHuFYb66
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
«Η μάνα των Τεμπών»… Το πένθος, όπως και η αρρώστια, δεν σε κάνει καλύτερο (ή χειρότερο) άνθρωπο, αλλά σου δίνει την ευκαιρία να δεις τον χαρακτήρα σου, τον εαυτό σου, μεγιστοποιημένο στον τρόπο διαχείρισης. Αυτό που στ’ αλήθεια είσαι. Τα υλικά της «οικοδομής» σου. Αυτά φέρεις στην όποια τραγωδία σου, αυτά και σε κατευθύνουν στην όποια διαχείρισή της.
Παρακολουθώντας ενεή το βίντεο, το οποίο υπό τη δική της επίβλεψη, κατεύθυνση, έγκριση δημιουργήθηκε, δεν χώραγε το μυαλό μου τα στοιχεία της.
Πώς η ματιά της διέγραψε τόσους πενθούντες;
Πώς, χωρίς την έγκριση τόσων γονέων, αδελφών, συγγενών, έχρισε τον εαυτό της ιέρεια του μνημόσυνου;
Πώς, αντί να ενωθεί, ξεμακραίνει, μονοπωλεί ναρκισσιστικά;
Πώς από έναν σύλλογο τεσσάρων, όλων και όλων, έναντι 53, το καταδέχεται;
Πώς καπαρώνει (με τρομάζει ο εαυτός μου ότι δεν με φοβίζει η συγκεκριμένη λέξη) τον τίτλο «Η μάνα των Τεμπών» και προΐσταται μέχρι και δημιουργίας κόμματος για να εκφράζει την άποψή της «επί παντός», κάπως σαν αυτόματος παντογνώστης, άρα χαμηλώνοντας την ένταση του τεράστιου Ενός;
Πώς δημιούργησε βίντεο χρησιμοποιώντας πλέον ως κατάλληλο υλικό, εντυπωσιακό εφέ, τους ήχους, τις φωνές, πώς ενίσχυσε με σλόγκαν φωτιές σε φωτιές, και Εκείνη, στην κατάλληλη, την κομβική στιγμή, αναδύεται και αναδύεται! Και ξανα-αναδύεται. Μαυροφορεμένη. Πώς το δούλεψε το υλικό;
Ποιες λέξεις χρησιμοποίησε στο μοντάζ;
«Εδώ, εδώ κάνε στοπ και σ’ αυτό το σημείο με βάζεις εμένα! Και πιο κάτω πάλι με ξαναβάζεις. Το ‘πιασες; Εδώ! Στοπ. Εδώ ακριβώς!».
Στην ολοκλήρωση του, τι άραγε να είπε; Good job;
Θεέ μου. Οποιε Θεέ.
Τόσο που φεύγει, ξεφεύγει, δραπετεύει του πένθους. Ποιος του ξέφυγε ποτέ; Θηριώδες σε κυνηγάει. Μπροστά σου πετάγεται, κυρίως εκεί που δεν το περιμένεις, στα μικρά, τα μικρά σε εξοντώνουν περισσότερο από τα μεγάλα. Υπάρχει ένα ποίημα του Καβάφη. «Η Πόλις». Δεν ξέρω γιατί, αλλά με έπιασα να το απαγγέλλω μέσα μου, ξανά και ξανά ως μάντρα. Τι ντροπής κρίμα.
Ενα ακόμα κρίμα απέναντι στο…
τεράστιο, στο μέγιστο, στο τραγικότερο κρίμα 57 ζωών που χάθηκαν.
Σκύβω το κεφάλι στον βαθύ πόνο γονιών, αδελφών, φίλων των 57 νεκρών.
ΥΓ: Αξίζει να ακούσετε με προσοχή την ομιλία του κ. Νίκου Πλακιά στο μνημόσυνο των τριών χρόνων από τα Τέμπη στα Τρίκαλα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου