Κάπου στο Σούνιο, σήμερα #Μαδουρο pic.twitter.com/4da8XY6Zzc
— Άγαμοι Θύται 🇬🇷 (@Axl_W_Rose) January 3, 2026
Έλα εδώ είστε???😄💙💙 pic.twitter.com/fA5FC2RaSQ
— 🦋 xiki 🦋 (@dkDurcGYTIpZdKl) January 3, 2026
Του ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ
Ας μου πει κάποιος ποιο δικτατορικό καθεστώς έπεσε από το διεθνές δίκαιο, από το εμπάργκο και τις κυρώσεις, από τη διεθνή πίεση.
Ολα αυτά τα καθεστώτα κατέρρευσαν με τη βία. Αλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Το καθεστώς Μαδούρο έχασε πανηγυρικά τις εκλογές του 2024. Πλην των κυβερνήσεων του «άξονα του κακού», καμιά άλλη κυβέρνηση δεν αναγνώρισε το νόθο εκλογικό αποτέλεσμα. Κάποια κράτη επέβαλαν και κυρώσεις. Ομως ο Μαδούρο, ακλόνητος, συνέχισε να κυβερνά, καταπιέζοντας ακόμη πιο πολύ τον λαό του. Πολλά λόγια, μηδέν αποτέλεσμα.
Φυσικά υπάρχει και η comme il faut θεώρηση της πολιτικής, που επικρατεί σε ακαδημαϊκούς, κυρίως, κύκλους.
Εξιδανικευμένες προσεγγίσεις, που ελάχιστη σχέση έχουν με το τι γίνεται στη ζωή.
Αίφνης διαπιστώνουν, όλο απογοήτευση, πως τις εξελίξεις τις διαμορφώνουν οι ισχυροί παίκτες και οι αδύναμοι απλώς τις παρακολουθούν.
Εχοντας καθαγιάσει τα μέσα, αρνούνται να δουν τον σκοπό, αποφεύγοντας να μας πουν ποιο είναι το μείζον και ποιο το έλασσον. Κυρίως από ιδεοληψία αδυνατούν να αντιληφθούν το ιστορικά αποδεδειγμένο: ουδείς δικτάτορας ανετράπη με τον σταυρό στο χέρι.
Η υλική βία που ασκούν στους πολίτες τους, με τους μηχανισμούς που διαθέτουν, είναι υπέρτερη από τις διεθνείς συμβάσεις και τις κυρώσεις, που πλέον εύκολα παρακάμπτονται. Ετσι διαιωνίζονται αυτά τα καθεστώτα.
Τελικά, όσοι διαμαρτύρονται για τον τρόπο που συνελήφθη ο Μαδούρο αποφεύγουν να απαντήσουν στο ερώτημα: Πώς πέφτουν οι δικτάτορες;
Ας μας το πουν, ώστε η συζήτηση να μην κινείται στον νεφελώδη ορίζοντα των εξιδανικευμένων καταστάσεων.
Καλές είναι οι θεωρητικές αναζητήσεις, οι ατέρμονες συζητήσεις για το δέον γενέσθαι, οι αντιδικίες για τα μέσα και τον σκοπό, αλλά μια ματιά στους κατοίκους της Βενεζουέλας που πανηγυρίζουν στους δρόμους και στις πλατείες για τη σύλληψη του δικτάτορα μας επαναφέρει στην κανονική ζωή. Εκεί όπου επικρατούν η εξαθλίωση και η τρομοκρατία.
Η δήλωση της βραβευμένης με το Νομπέλ Ειρήνης Μαρίας Κορίνας Ματσάδο τα είπε όλα: «Στη Βενεζουέλα είχε γίνει εισβολή εδώ και χρόνια. Εχουμε εδώ και χρόνια Ρώσους, Ιρανούς, πράκτορες της Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τα καρτέλ».
Και Κουβανούς, θα προσέθετα εγώ, αν κρίνω από τους 32 επίσημα διαπιστωμένους νεκρούς σωματοφύλακες του δικτάτορα, που ήταν άπαντες κουβανικής καταγωγής.
Προφανώς κάτι παραπάνω θα γνωρίζει η Μαρία Ματσάδο από τους μακρόθεν τιμητές της σύλληψης του δικτάτορα.
Και σημειωτέον πως δεν διαθέτει τις καλύτερες σχέσεις με τον πρόεδρο Τραμπ, όπως φαίνεται και από την εξέλιξη των γεγονότων.
Φυσικά στη Βενεζουέλα δεν έγινε καμιά αμερικανική εισβολή, έγινε μια καταδρομική επιχείρηση, ελάχιστης χρονικής διάρκειας.
Εγώ αυτό που κρατώ είναι…
η χαρά της λύτρωσης που διακρίνεται στα πρόσωπα των Βενεζουελάνων, ευθύς ως έγινε γνωστό το γεγονός, είτε κατοικούν στην πατρίδα τους είτε εκπατρίστηκαν, για να γλιτώσουν από τη δυστυχία και τον φόβο του μπο-λιβαριανού σοσιαλισμού.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου