Πάντα με τους καλύτερους η Καρυστιανού.#αγρότες pic.twitter.com/R7SRiiwUeV
— Leξotanil ⛑️⚒️ (@Lexotanil__) December 30, 2025
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Πόσο πιθανό είναι να ψηφίσετε σε ενάμιση χρόνο ένα κόμμα που δεν υπάρχει; Πολύ πιθανό; Αρκετά πιθανό; Οχι και τόσο πιθανό;
Με αυτές τις πρακτικές που προσιδιάζουν περισσότερο σε καφεμαντεία, παρά σε πολιτική ανάλυση, επιχειρούν οι δημοσκόποι να χαρτογραφήσουν το αύριο. Ή το μεθαύριο.
Επιχειρούν να μετρήσουν κυοφορούμενα κομματικά εγχειρήματα που δεν είναι καν βέβαιο ότι θα μπουν στον κομματικό ανταγωνισμό.
Για τον Τσίπρα, και το βιβλίο του που φιλοδοξεί να μετασχηματιστεί σε νέο κόμμα, η ποσότητα που επιχειρείται να μετρηθεί δεν είναι εντελώς αστάθμητη. Πρώην πρωθυπουργός είναι. Εχει ακροατήριο. Εχει παρελθόν, το οποίο δεν κουράζεται να επαναφηγείται. Εχει γλώσσα – την ίδια γλώσσα που μιλούσε πάντα. Ο «πελάτης» ξέρει το «προϊόν». Εξ ου και η ανίχνευση των προσδοκιών δεν επιχειρείται στα τυφλά.
Για τη Μαρία Καρυστιανού όμως;
Εκείνη διαθέτει μόνο τη δημόσια εικόνα της και την πάνδημη συγκίνηση που έχει προκαλέσει σε ένα μη πολιτικό, ανθρώπινο επίπεδο. Πώς τη μετράμε χωρίς να την έχουμε ακούσει να μιλάει πολιτικά;
Θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει ότι ο λόγος της Καρυστιανού, που καταγγέλλει συλλήβδην τους θεσμούς –Βουλή, Δικαιοσύνη, «σύστημα»– ως ηθικά χρεοκοπημένους, διεφθαρμένους και μη λειτουργικούς, είναι ήδη ένας λόγος πολιτικός. Δεν χρειάζεται να πάρει το σχήμα του κομματικού μανιφέστου για να βρει απήχηση. Ανταποκρίνεται σε πολύ διαδεδομένες αγωνίες.
Το ότι ακόμη είναι δύσκολο να διακρίνει κανείς αν ο φορέας αυτού του λόγου είναι δεξιός ή αριστερός –ότι ακόμη δεν ξέρουμε τι πιστεύει για την οικονομία ή την εξωτερική πολιτική– μπορεί να είναι και υπέρ του κόμματος που αυτοσυστήνεται ως «κίνημα».
Το πρόγραμμα είναι κι ένα ρίσκο. Οσο το μήνυμα παραμένει θολό –οξύ, αλλά αφηρημένο–, τόσο περισσότεροι θυμωμένοι πολίτες θα μπορούν να ταυτιστούν μαζί του, χωρίς να χρειάζεται να το ζυγίσουν με τις προδιαγραφές της προσωπικής τους πολιτικής ταυτότητας.
Η ίδια η δημιουργός του «κινήματος» έχει εμφανιστεί αμφίθυμη ως προς το σχήμα και τον δικό της ρόλο. Ακόμη κι αν οφείλεται σε γνήσιο δισταγμό, η καθυστέρηση της κάνει καλό. Οσο πιο αργά εμφανιστεί στην αρένα, τόσο πιο πολύ θα διατηρήσει τη «δημιουργική ασάφειά» της, αλλά και το μεταπολιτικό της κεφάλαιο.
Το ερώτημα είναι τι επίδραση θα έχει στον χώρο της αντιπολίτευσης η αύρα ενός «φλου» κόμματος, που εμφανίζεται ήδη με μέγιστη δυνητική επιρροή στο 30% (πολύ πιθανό και αρκετά πιθανό να ψηφιστεί).
Μέσα στην ατμόσφαιρα που θα δημιουργήσει η δίκη για το δυστύχημα, πώς θα αμυνθούν τα υπόλοιπα κόμματα που διεκδικούν την αντικυβερνητική ψήφο στην απειλή του αφ’ υψηλού αντισυστημισμού; Πώς θα αντιδράσουν στο κήρυγμα από τον ηθικά απρόσβλητο άμβωνα;
Το «κίνημα» θα είναι φυσικά αντικυβερνητικό. Αλλά…
η αποσταθεροποίηση θα είναι μεγαλύτερη για την αντιπολίτευση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου