Του ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ
Η έννοια του νόμου έχει κακοποιηθεί ιδιαίτερα σε αυτόν τον τόπο, από την άποψη τόσο της παραβίασής του όσο και της ατιμωρησίας των παραβατών.
Το φαινόμενο είναι παλιό, εντάθηκε όμως στα χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ για λόγους κυρίως ιδεολογικούς: η «Πρώτη φορά Αριστερά» δικαιολογούσε τη βία ως αντίδραση κατά της αδικίας, είτε αυτή είχε το όνομα των Μνημονίων είτε της επάρατης Δεξιάς ή του ιμπεριαλισμού εν γένει.
Ετσι φτάσαμε ο Ρουβίκωνας να κάνει πάρτι τις καθημερινές και οι μπαχαλάκηδες τα Σαββατοκύριακα.
Ομως τα πράγματα είναι σαφή: ο σεβασμός του νόμου επιδέχεται εκπτώσεις, ή και συνολική αμφισβήτηση, μόνο σε αυταρχικά, αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Οι διαδηλωτές στη Βενεζουέλα ή στο Χονγκ Κονγκ δεν έχουν πολλούς τρόπους να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους - αλλά και πάλι, κατά κανόνα καταφεύγουν σε ειρηνικές διαμαρτυρίες.
Ετσι φτάσαμε ο Ρουβίκωνας να κάνει πάρτι τις καθημερινές και οι μπαχαλάκηδες τα Σαββατοκύριακα.
Ομως τα πράγματα είναι σαφή: ο σεβασμός του νόμου επιδέχεται εκπτώσεις, ή και συνολική αμφισβήτηση, μόνο σε αυταρχικά, αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Οι διαδηλωτές στη Βενεζουέλα ή στο Χονγκ Κονγκ δεν έχουν πολλούς τρόπους να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους - αλλά και πάλι, κατά κανόνα καταφεύγουν σε ειρηνικές διαμαρτυρίες.
Σε μια δημοκρατία, αντίθετα, η βία αποτελεί μονοπώλιο του κράτους, είτε για να επιβάλει τον νόμο είτε για να προστατεύσει τους πολίτες.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο κανόνας αυτός συχνά παραβιάζεται: η ελληνική αστυνομία έχει καταγγελθεί επανειλημμένα από εγχώριους και διεθνείς οργανισμούς για ακρότητες. Αυτό δεν δικαιολογεί όμως όποιον θεωρεί ότι αδικείται να παίρνει τον νόμο στα χέρια του. Και πολύ περισσότερο να βιαιοπραγεί.
Η πρόσφατη επίθεση σε άψογο στυλ καράτε ενός διαδηλωτή του ΠΑΜΕ εναντίον αστυνομικού, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό του τελευταίου, δεν επιδέχεται «ερμηνειών», δεν έχει πολλαπλές αναγνώσεις, δεν παραπέμπει στον Αστερίξ και τους Ρωμαίους. Και, πάνω απ' όλα, δεν έχει «πλάκα».
Η πράξη δεν είναι «θεαματική», είναι ειδεχθής.
Ο δράστης δεν διεκδικεί τα δικαιώματά του, πραγματοποιεί έφοδο.
Είναι προφανές λοιπόν ότι πρέπει να υποστεί τις συνέπειες, στο πλαίσιο ενός κράτους δικαίου.
Το αν ο Τρούμαν ήταν μακελάρης αποτελεί μια άλλη συζήτηση. Το ίδιο και αν ο Πομπέο είναι διεφθαρμένος, ο Μπογδάνος χαφιές και η ελληνική κυβέρνηση ένας υπηρέτης της ελληνικής αστικής τάξης που πίνει το αίμα του λαού.
Το αν ο Τρούμαν ήταν μακελάρης αποτελεί μια άλλη συζήτηση. Το ίδιο και αν ο Πομπέο είναι διεφθαρμένος, ο Μπογδάνος χαφιές και η ελληνική κυβέρνηση ένας υπηρέτης της ελληνικής αστικής τάξης που πίνει το αίμα του λαού.
Το θέμα μας εδώ είναι...
η εφαρμογή του νόμου σε όλα τα επίπεδα, είτε πρόκειται για την κατάλυση της τάξης είτε για το κάπνισμα, είτε για πονηρούς υπουργούς είτε για θερμόαιμους διαδηλωτές.
Μέχρι πρόσφατα το ΚΚΕ αναγνώριζε αυτή την ανάγκη, έστω κι αν είναι ένα κόμμα που εξακολουθεί να υποστηρίζει τη δικτατορία του προλεταριάτου. Φρόντιζε πάντα να διαχωρίζει τη θέση του από τη βία και τους θιασώτες της.
Μέχρι πρόσφατα το ΚΚΕ αναγνώριζε αυτή την ανάγκη, έστω κι αν είναι ένα κόμμα που εξακολουθεί να υποστηρίζει τη δικτατορία του προλεταριάτου. Φρόντιζε πάντα να διαχωρίζει τη θέση του από τη βία και τους θιασώτες της.
Είναι κρίμα που, για λόγους ψηφοθηρικούς ή άλλους, μοιάζει να υιοθετεί και αυτό, ή εν πάση περιπτώσει να ανέχεται, την κουλτούρα της βίας. Και μάλιστα διά στόματος του ίδιου του αρχηγού του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου