Tου ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ
Ελλάδα των 132.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων -πότε ψωροκώσταινα και πότε ισχυρή- μια χώρα όπου κατοικούν 11 εκατ. άτομα έχει το θλιβερό προνόμιο να λειτουργεί διοικητικά έχοντας περί τους 1.030 δήμους και κοινότητες, 52 νομαρχίες, 13 περιφέρειες. Ολα αυτά στο όνομα της αποκέντρωσης, μιας αγχώδους απόπειρας να ξεγελαστεί το καρκίνωμα της αστυφιλίας των δεκαετιών του '60 και του '70.
Τις μεταστάσεις αυτού του φαινομένου τις βλέπουμε στην επαρχία, στα εγκαταλειμμένα χωριά σε τοπία μαγικά, στον χορό της ανισορροπίας που σέρνει η υδροκέφαλη, φθισική Αθήνα.
Ο παραπάνω ανορθολογισμός καταγράφεται επώδυνα για την προς όφελος του κοινωνικού συνόλου λειτουργία, με τον εξοργιστικό υπερπληθυσμό των πάσης φύσης αρμοδίων. Αν συναθροίσουμε τον αριθμό δημάρχων, νομαρχών, συμβούλων, υπηρεσιών, επιχειρήσεων που φιλοξενούνται στο ευρύχωρο, ευρωβόρο αυτό σύστημα έχουμε να κάνουμε με δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους που για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους υποδύονται ότι έχουν αντικείμενο να ασχοληθούν. Εδώ ξεκινούν τα βάσανα. Κέντρα και παράκεντρα τοπικών εξουσιών, εξαρτήσεις, ρουσφέτια, κονδύλια ατάκτως ερριμμένα. Τρανταχτό παράδειγμα οι αρμοδιότητες της υπερνομαρχίας Αθηνών -Πειραιώς (εκεί που ήταν η κ. Γεννηματά. Ρωτήστε τον διπλανό σας ποια είναι η διάδοχός της, και άμα το βρει, γουρλώστε τα μάτια). Βασικό αντικείμενο διαλογισμού της υπερνομαρχίας παραμένει το Πεδίον του Αρεως και τα περιστέρια του.
Τα πράγματα γίνονται δραματικά, το βιώνουμε στη διαχείριση έκτακτων αναγκών. Τότε που οι γραφικοί αρμόδιοι, ξεφορτώνουν από τους ώμους τους ευθύνες και τις φορτώνουν στις πλάτες του επόμενου αρμόδιου, όπως το είδαμε στις φωτιές, εκεί που όλοι έκαναν τους εισαγγελείς την ώρα που άνθρωποι καίγονταν.
Αλλη μια θλιβερή διαπίστωση του μπαχάλου που διατρέχει την ασυνεννοησία κεντρικής και τοπικής εξουσίας. Η Αθήνα πνίγεται δεκαετίες τώρα, σχεδόν κάθε χρόνο, θρηνεί και νεκρούς. Εν έτει 2007, επικρατεί σύγχυση για το ποιος αρμόδιος έχει την ευθύνη φροντίδας των στοιχειωδών αντιπλημμυρικών έργων. Οσφριζόμενοι τις καταστροφές που έρχονται, ο δήμαρχος Αθηναίων Ν. Κακλαμάνης, ο νομάρχης Αθηνών Γ. Σγουρός και ο νομάρχης Πειραιώς Γ. Μίχας ξεκαθάρισαν τη θέση τους. Θα φταίει το ΥΠΕΧΩΔΕ, είπε ό ένας, θα φταίει η περιφέρεια και οι κατά τόπους δήμοι, ξεκαθάρισε ο δεύτερος, θα φταίει η κυβέρνηση είπε ο τρίτος. Ολοι συνομολογούν: υπάρχει σύγχυση τριτοκοσμική, για το «ποιος κάνει τι», έτσι στο ο μη γένοιτο, τις ευθύνες πάντα τις παίρνει το ποτάμι.
Εμείς οι τραυματιοφορείς ειδήσεων, αγαπητέ αναγνώστη, αισθανόμαστε απορία και θυμό από τον καταιγισμό συσκέψεων αρμοδίων, όπου στις ασκήσεις επί χάρτου όλα βαίνουν καλώς.
Θα επιτελέσει εθνικό έργο ο πρωθυπουργός και οι έχοντες αίσθηση της πραγματικότητας υπουργοί, αν συρρικνώσουν δραστικά τον αριθμό των αρμοδίων και των αυλικών τους. Πληρώνουμε πολλά και σε ζωές και σε χρήμα αυτό το γαϊτανάκι όπου περιφερειάρχες, έπαρχοι, δήμαρχοι, αλληλομπερδεύονται και αλληλοκαταγγέλλονται. Λίγοι και σοβαροί, που να ξέρουν τι κάνουν είναι το ζητούμενο.
Το παγκόσμιο ρεκόρ ξετσιπωσιάς του καλοκαιριού, όταν δεν βρέθηκε για δείγμα ένας να παραιτηθεί μπορεί να ερμηνευθεί ότι...
όλοι οι αρμόδιοι ένιωθαν μέσα τους αθώοι, δηλαδή ανεύθυνοι.
«Ισως έρχεται ο κύριος Νομάρχης», ειρωνεύθηκε τραγικά ο Καρυωτάκης, συνοψίζοντας και στη δική μας κλίμακα τη διαπίστωση: τώρα μάλιστα, σωθήκαμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου