EΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Το «προαπαιτούμενο» μιας «συνιστώσας»

Tου Νικου Βατοπουλου

Έχω επιθυμήσει τα απλά ελληνικά. Και εσείς; Μήπως έχετε κουραστεί από τα διακυβεύματα και τις κόκκινες γραμμές, τα πολιτικά θρίλερ και την επιφανειακότητα; Μήπως έχετε επιθυμήσει να ακούσετε ελληνικά που πέντε και πέντε κάνουν δέκα και όχι δώδεκα κόμμα δύο, από τα οποία τα μισά είναι ακαταλαβίστικά και τα άλλα μισά περισπούδαστες ελληνικούρες;

Αισθάνομαι ότι ένα νέο ρεύμα κουρασμένων, απηυδισμένων και μπαϊλντισμένων συμπολιτών μας πάει να γεννηθεί. Ολοι εμείς, οι χορτασμένοι με τα «ελληνικά» που θέλουν να είναι ελληνικότερα των ελληνικών και με τη γραφειοκρατική γλώσσα που θέλει να είναι πιο «ξυλένια»και από την πλέον ξύλινη, υψώνουμε μια φωνή για να πούμε... «μπάστα».

Ας πούμε ότι εμείς οι νεο-γλωσσοαγανακτισμένοι δεν θέλουμε να ακούμε για προαπαιτούμενα... Πότε άραγε μια απαίτηση μπορεί να αναβαθμιστεί ή να υποβαθμιστεί σε «προαπαίτηση»; Και αν απαιτώ μια απάντηση, μπορώ να απειλήσω ότι την «προαπαιτώ»; 

 Μπέρδεμα. Ο κίνδυνος της πλήρους ασυνεννοησίας και της τελείας συγχύσεως είναι «ορατός», όπως μας λένε για ψύλλου πήδημα, ακόμη και αν στο «τραπέζι» (των συνομιλιών) «πέφτουν» προτάσεις που ζητούν να γίνει -επιτέλους- το «ποιοτικό άλμα».

Το «γλωσσικό ποτάμι» δεν γυρίζει πίσω και να γύριζε, όμως, να πάει πού, στις πηγές του, μήπως, στις μεγάλες δεξαμενές των νεολογισμών της δεκαετίας του ’80;  

Επειδή, όμως, δεν θέλω να κατηγορηθώ ότι φορτώνω όλα τα κρίματα σε εκείνη την «αλήστου μνήμης» δεκαετία, όταν τα «χρονοντούλαπα» ανοιγόκλειναν με περισσή κομψότητα γλωσσικού αισθητηρίου, ας αρκεστώ στο σήμερα που μας κρατάει «στο κόκκινο» με «πυρετό διαβουλεύσεων». Ζαλισμένοι από το «θρίλερ» της «μνημονιακής μάχης» βλέπουμε την κοινωνία να «αυτοδιαλύεται» σαν να μην μπορεί να πιστέψει ότι η εποχή των «παχειών αγελάδων» πέρασε «ανεπιστρεπτί». Τα «κεκτημένα» αποτελούν «παρελθόν» και τώρα ζούμε το  (τελευταίο) «ξέσπασμα» ενός κόσμου που «αργοπεθαίνει».

Πόσες «συνιστώσες» να έχει κάθε άνθρωπος μέσα του για να αντιληφθεί την πολυπλοκότητα του «πολυνομοσχεδίου»; Και πόσοι «πόλεμοι», πόσες «χούντες» πρέπει να περάσουν για να ψελλίσει κανείς πολύ απλά ότι τα ελληνικά ναι μεν, «αυτορρυθμίζονται» αλλά δεν «διακυβεύονται». Αυτό κι αν είναι «προαπαιτούμενο»!