Πριν από χρόνια, περιμένοντας να
μου σβήσει μια κλήση ένας διευθυντής Τροχαίας (τώρα έχουν και οι
εξυπηρετήσεις αυτές τελειώσει), διάβασα μια πινακίδα που είχε αναρτήσει
στο διάδρομο: «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος».
Η εικόνα
αυτή σαν να με καταδιώκει, έκτοτε, κάθε φορά που βλέπω την αχαριστία να
περνάει μπροστά μου αμέριμνα.
Και εξηγούμαι.
Θα διαβάσατε ίσως τα σχέδια της
κυβέρνησης για το Μέγαρο Μουσικής, ότι σκοπεύει να το εντάξει για
εκμετάλλευση στο ΤΑΙΠΕΔ, κι ας τα διαψεύδει το υπουργείο Οικονομικών. Το
σχέδιο, που δημοσιεύθηκε σε κυβερνητική εφημερίδα, ήταν πολύ
συγκεκριμένο και λεπτομερειακό και ο συντάκτης αποκλείεται να είναι τόσο
ευφάνταστος. Εξάλλου, και οι εργαζόμενοι στο Μέγαρο κατήγγειλαν πως εδώ
και ένα χρόνο οι υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομικών έχουν μπλοκάρει
ακόμη και την επιχορήγηση του Μεγάρου από το υπουργείο Πολιτισμού και
έχουν δεσμεύσει τους τραπεζικούς λογαριασμούς του ΟΜΜΑ, με αποτέλεσμα να
μην μπορεί να αντεπεξέλθει στις οικονομικές υποχρεώσεις του απέναντι σε
τρίτους (καλλιτέχνες, συνεργάτες κ.λπ.).
Ας γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω, όταν ο
κραταιός Χρήστος Λαμπράκης έχτιζε το Μέγαρο. Τότε, έστελνε λιτά
σημειώματα σε υπουργούς στα οποία έγραφε «θέλω αυτό το ποσόν». Μια αράδα
όλη κι όλη, χωρίς «ευχαριστώ» και «παρακαλώ». Και ο υπουργός έσπευδε να
ανταποκριθεί στο αίτημα. Ετσι αποκτήσαμε όμως Μέγαρο Μουσικής, φορέσαμε
τα καλά μας και πήγαμε να απολαύσουμε μια παράσταση, να νιώσουμε κι
εμείς πολιτισμένοι και Ευρωπαίοι.
Ασφαλώς, δεν έκαναν τη χάρη στον Λαμπράκη με το
αζημίωτο. Χτίστηκαν πολιτικές καριέρες στα μπετά και στους τοίχους του
Μεγάρου. Ανδρώθηκαν κάποιοι διψασμένοι και αχόρταγοι για εξουσία. Και
τώρα που ο Χρήστος Λαμπράκης δεν είναι πια εδώ, οι ευεργετηθέντες, που
έχουν και σήμερα τα ηνία, σφυρίζουν αδιάφορα.
Πολλοί θα πουν ότι καταναλώθηκαν τεράστια ποσά
για το Μέγαρο, ότι μόνο τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με έκθεση του
Ελεγκτικού Συνεδρίου, τα εγγυημένα τραπεζικά δάνειά του από το Δημόσιο
ανέρχονται στα 230 εκατ. ευρώ. Κάποιοι επίσης θα θυμηθούν ότι για χρόνια
δεν γνωρίζαμε ούτε ποια ακριβώς ήταν η ετήσια κρατική επιχορήγησή του.
Είναι αλήθεια ότι η ηγεσία του Μεγάρου τότε
ενοχλούσε γιατί συμπεριφερόταν ως κράτος εν κράτει, σε αγαστή συνεργασία
όχι μόνο με την πολιτική αλλά και τη δικαστική εξουσία (βλ. άδεια
επέκτασής του στο πάρκο). Ενοχλούσε και προκαλούσε επίσης γιατί
απέκλειε, περίπου ως μολυσματική, τη συνύπαρξη με άλλους συγγενικούς
πολιτιστικούς οργανισμούς όπως τη Λυρική Σκηνή και τις κρατικές
Ορχήστρες. Ακόμη και σήμερα η ΚΟΑ υποχρεώνεται να πληρώνει ενοίκιο στο
Μέγαρο για τις πρόβες της.
Αντ' αυτού τώρα,
δηλαδή «δρυός πεσούσης», σπρώχνουν το Μέγαρο στο απόσπασμα. C' est trop,
που λέει και ο Βενιζέλος. (Α propos αθώος για την υπεξαγωγή δημοσίου
εγγράφου της λίστας Λαγκάρντ, κι ας τη φύλαγε τόσους μήνες στο σπίτι
του. Προς ιδίαν χρήσιν!)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου