Οπως έγραφα πριν από ένα μήνα, το σχέδιο της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) για την πλήρη
ενσωμάτωση της Μέσης Ανατολής στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της
νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και κάποιας μορφής αντιπροσωπευτικής
«δημοκρατίας» παίρνει διαφορετικές μορφές υλοποίησης, ανάλογα με το εάν
το υπάρχον καθεστώς είναι πελατειακό ή μη πελατειακό.
Στην πρώτη περίπτωση, που ανήκουν η Αίγυπτος και η Τυνησία,
δεδομένου ότι τα υπάρχοντα καθεστώτα συντηρούνταν μόνο με την ωμή φυσική
βία, αρκούσε μια σπίθα (που φρόντιζε να τη δίνει η ίδια η Υ/Ε μέσα από
τη «νεολαία του Facebook», τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.λπ.), ώστε
να εκραγούν τα έτοιμα ηφαίστεια. Με την αποφασιστική, βέβαια, βοήθεια
των ΜΜΕ που ελέγχει η ίδια ελίτ, τόσο των αραβικών (Al Jazeera, Al
Arabiya) όσο και των διεθνών (CNN, BBC κ.λπ.), τα οποία με 24ωρα ραπόρτα
από την πλατεία Ταχρίρ ανατροφοδοτούσαν την εξέγερση, ενθαρρύνοντας τα
λαϊκά στρώματα να κατεβούν στους δρόμους.
Το τι επακολούθησε ήταν προδιαγεγραμμένο, με δεδομένο ότι οι
συμμετέχοντες στην πρώτη «επανάσταση» ήταν ένα ετερόκλιτο «πλήθος», που
αποτελούνταν από τα συνθλιβόμενα κάτω από τη νεοφιλελεύθερη
παγκοσμιοποίηση και την αστυνομική βία του καθεστώτος Μουμπάρακ λαϊκά
στρώματα, μέχρι τα πιο πολιτικά συνειδητοποιημένα (ριζοσπάστες
σοσιαλιστές, νασερικοί κ.λπ.) και από τη μεσαία τάξη και τα αστικά
στρώματα που εξέφραζαν οι ΜΚΟ και η «νεολαία του Facebook», μέχρι την
εργατική τάξη και τους ισλαμιστές.
Το μοναδικό κοινό αίτημα όλων αυτών ήταν «να φύγει ο Μουμπάρακ»,
γεγονός που έκανε εύκολη τη χειραγώγηση της «επανάστασης» από τις
ντόπιες και την υπερεθνική ελίτ. Με δεδομένη την οικονομική εξάρτηση του
αιγυπτιακού στρατού από την αμερικανική ελίτ, η οποία ουσιαστικά τον
συντηρεί με βοήθεια 1,3 δισ. δολ. το χρόνο (πέρα από την εξάρτησή του σε
οπλικά συστήματα, εκπαίδευση κ.λπ.), αρκούσε η άρση της υποστήριξής της
προς το πελατειακό καθεστώς του Μουμπάρακ -πράγμα που έγινε, μέσω του
αιγυπτιακού στρατού, με ένα «μαλακό» πραξικόπημα- για την εκπαραθύρωση
του Μουμπάρακ.
Η διάδοχη κατάσταση είχε βέβαια ήδη προετοιμαστεί από καιρό από
την Υ/Ε (βλ. Τ.F., The New World Order in the Middle East: Integration
into Neoliberal Globalization through «Democratization» and Armed
Insurrection - υπό έκδοση), η οποία ήξερε από τα αποτελέσματα
προηγούμενων εκλογών ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα (ΜΑ) θα κατακτούσε
εύκολα την εξουσία. Σε αυτό θα βοηθούσε αποφασιστικά, πρώτον, η βαθιά
διείσδυση της οργάνωσης με τα 600.000 μέλη στα φτωχά (αγροτικά και
βασικά αγράμματα) στρώματα και σε τμήματα των αστικών λαϊκών στρωμάτων,
μέσω του εκτεταμένου κοινωνικού δικτύου της και, δεύτερον, η διασπορά
των υπόλοιπων αντικαθεστωτικών δυνάμεων.
Ομως, η ΜΑ δεν είναι παρά ένα συντηρητικό ισλαμικό κίνημα, το
οποίο είχαν ουσιαστικά δημιουργήσει οι Βρετανοί αποικιοκράτες στην
Αίγυπτο, τη δεκαετία του 1920, για να χτυπήσουν τα ανερχόμενα
σοσιαλιστικά και εθνικοαπελευθερωτικά αραβικά κινήματα.
Χαρακτηριστικά δείγματα της σχετικής «δράσης» του ήταν η
απόπειρα δολοφονίας του ηγέτη του εθνικοαπελευθερωτικού αραβικού
κινήματος, του Νάσερ, καθώς και οι σφαγές Σύρων στρατιωτών και πολιτών,
υποστηρικτών του Μπααθικού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος στη Συρία,
τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα.
Η Υ/Ε, ξέροντας αυτή την επιρροή της ΜΑ, προφανώς αποφάσισε να
τη στηρίξει μεσο-βραχυπρόθεσμα, σε ένα είδος ισλαμικού
«εκδημοκρατισμού». Μακροπρόθεσμα, ο στόχος ήταν να εξαναγκαστούν οι
ισλαμιστές σε μια συμμαχία με τα μεσαία στρώματα που εκπροσωπούνται από
τους «φυσικούς συμμάχους» της Υ/Ε (δηλαδή τους «φιλελεύθερους» τύπου Ελ
Μπαραντέι, Μούσα κ.λπ.), που θα έκανε δυνατή την πλήρη ενσωμάτωση της
Αιγύπτου στη ΝΔΤ. Σε αυτό θα βοηθούσε τόσο η αναπόφευκτη φθορά της ΜΑ
από την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που επιβάλλει η ΝΔΤ όσο
και η παράλληλη, αποτελεσματικότερη, οργάνωση των «φιλελεύθερων»
δυνάμεων.
Κοινό αίτημα αυτού του πλήθους ήταν «να φύγει ο Μόρσι και η ΜΑ»,
αλλά ενώ στην πρώτη «επανάσταση» η αποπομπή του Μουμπάρακ ήταν
προσχεδιασμένη από την Υ/Ε, η αποπομπή του Μόρσι δεν ήταν. Οταν όμως η
Υ/Ε κατάλαβε ότι η δυναμική του νέου κινήματος κινδύνευε να θέσει
αιτήματα πολύ πιο ριζοσπαστικά από τα ανώδυνα αιτήματα για αποπομπή του
Μόρσι, οργάνωσε, μέσω του ελεγχόμενου από αυτήν στρατού, ένα νέο
«μαλακό» πραξικόπημα, που οδήγησε στην αποπομπή του και στην ολοκλήρωση
της δεύτερης «επανάστασης».
Η προσδοκία της είναι ότι στη μεταβατική περίοδο μέχρι τις νέες
εκλογές θα έχουν αλλάξει έτσι οι εκλογικοί συσχετισμοί, ώστε να
επιτευχθεί στο μέλλον η συμμαχία των φιλελεύθερων μεσαίων στρωμάτων με
τη ΜΑ, που θα επιτρέψει την πλήρη ενσωμάτωση της Αιγύπτου στη ΝΔΤ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου