Οσο και αν είναι κανείς προετοιμασμένος να δεχθεί ότι το πελατειακό
σύστημα θα είναι το μόνο που θα επιβιώσει μετά την πυρηνική καταστροφή
-θα έχει εξασφαλισμένη θέση στο μπούνκερ- δεν παύει να εκπλήσσεται με
τους διαρκείς μετασχηματισμούς του. Ενώ επίκειται στη Βουλή η ψήφιση του
πολυνομοσχεδίου, ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης απέσυρε την
τελευταία στιγμή διάταξη (που είχε «ανεπαισθήτως» ενταχθεί), η οποία
μοριοδοτούσε τους αποσπασμένους στα υπουργικά (βουλευτικά, κομματικά
κ.ο.κ.) γραφεία δημοσίους υπαλλήλους. Μια διάταξη, δηλαδή, που
προστάτευε την υπαλληλία του πολιτικού συστήματος.
Σε τόσο κρίσιμες ώρες για τη χώρα, η «ευνοϊκή μεταχείριση» θα πεθάνει τελευταία (πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι).
Ο προηγούμενος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Αντώνης Μανιτάκης
προσπάθησε να εφαρμόσει ένα ορθολογικό, στη θεωρητική του σύλληψη,
σύστημα: να αξιολογήσει πρώτα τις δομές και μετά τα πρόσωπα. Το
εγχείρημα -ετεροχρονισμένο λόγω των ανειλημμένων δεσμεύσεων και
υποχρεώσεων της χώρας-, παρά τις έντιμες και σοβαρές προθέσεις του κ.
Μανιτάκη, ανήκε στη σφαίρα της ουτοπίας.
Το ουτοπικό σχέδιο αντικαταστάθηκε από ένα μη σχέδιο. Στόχος του δεν
είναι η εξυγίανση του δημόσιου τομέα. Δύσκολο να πείσουν οι εσπευσμένες
διαδικασίες ότι οι αρμόδιοι μπήκαν στον κόπο να εντοπίσουν τις
πραγματικά πάσχουσες δομές. Απλώς, ήρθε η ώρα να «πέσουν κεφάλια» ώστε
να συμπληρωθεί ο αριθμός των υπαγόμενων σε καθεστώς «κινητικότητας».
Κάτω από αυτή την πίεση, οι επιλογές δεν είναι πολλές. Για την ακρίβεια,
είναι μία:
Το μικρότερο πολιτικό κόστος.
Ομάδες, δηλαδή, εργαζομένων
(όπως είναι η Δημοτική Αστυνομία ή οι καθηγητές των ΕΠΑΛ) πολιτικά
αδύναμες.
Η μόνη αξιολόγηση που εφαρμόζεται απαρέγκλιτα στην
αποφασιστικότητα του συστήματος είναι μία: να εξαιρεθούν «οι δικοί μας».
Δεν σημαίνει ασφαλώς ότι οι υπάλληλοι αυτοί είναι περιορισμένων
προσόντων ή αργόσχολοι. Το αντίθετο. Είναι όμως προκλητικό, όταν
εφαρμόζεται μια μεταρρύθμιση α λα καρτ, να σπεύδει το σύστημα να
προστατεύσει τους «περισσότερο ημέτερους». Για κάθε διάταξη που θα
προτείνουν οι εμπνευστές των έμμεσων εξαιρέσεων από τον κανόνα, θα
υπάρχουν επιχειρήματα. Θα βαφτίζονται «αντισταθμιστικές ρυθμίσεις» ή
«επιμέρους κριτήρια».
Ομως η αλήθεια θα είναι ότι το Δημόσιο θα
παραμένει ο, αιωνίως, ασθενής την ώρα που κάποιοι θα ευνοούνται με
«αναρρωτικές άδειες».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου