«Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται
διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι
έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως
ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως
ευδαιμονία».
Ισοκράτης.
Περισσότερο από ποτέ ο λόγος του Αθηναίου ρήτορα
ταιριάζει «γάντι» με το σκηνικό πολιτικής και κοινωνικής βίας στη
σημερινή Ελλάδα, αλλά και της ατιμωρησίας που οδηγεί τελικά σε φαινόμενα
ασυδοσίας. Διότι δεν είναι «στραβός ο γιαλός» όταν, αντί να βελτιώνεται
η ποιότητα της ελληνικής δημοκρατίας, αυτή χρόνο με τον χρόνο
χειροτερεύει και οδηγεί σε φαινόμενα που καταγράφει κανείς σε
τριτοκοσμικές χώρες.
Τα κρούσματα βίας σε βάρος πολιτικών,
δημάρχων, καθηγητών πανεπιστημίου, παραγόντων της αγοράς αλλά και απλών
πολιτών αυξάνονται ραγδαία, με αποτέλεσμα η ελληνική κοινωνία να
βρίσκεται σε διαρκή ένταση. Ασφαλώς η οικονομική κρίση και η βίαιη
προσαρμογή της χώρας είναι δύσκολο να «χωνευτεί» απ' όλους. Ωστόσο, σε
καμιά περίπτωση δεν δικαιολογείται η μετατροπή της Ελλάδας σε «χώρα της
τζάμπα μαγκιάς» όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και σχεδόν
ποτέ δεν τιμωρείται.
Μάλιστα, τα περισσότερα περιστατικά τυφλής σύγκρουσης και τραμπουκισμών
γίνονται χωρίς τις γνωστές κουκούλες. Με φανερά πρόσωπα συνδικαλιστές
χτυπούν τους «αντιπάλους», φοιτητές «χτίζουν» και κρατούν σε ομηρεία
τους καθηγητές τους, άλλοι στο όνομα του «δίκιου του εργάτη»
προπηλακίζουν όποιον βρουν μπροστά τους ή κάνουν εφόδους και διαλύουν
δημόσια περιουσία. Κι όμως, στις περισσότερες των περιπτώσεων μια άτολμη
αστυνομία, ενίοτε και μια ψοφοδεής δικαστική εξουσία δεν μπορεί να
επιβάλει την τάξη και να εφαρμόσει τους νόμους.
Κάποιοι, από όλο
πολιτικό φάσμα, στο όνομα ενός ασαφούς ακτιβισμού και μιας επανάστασης
χωρίς στόχο, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να βιαιοπραγήσουν και να
επιβάλουν δια της βίας τις απόψεις τους. Κι όμως, αυτή η «δίκαιη οργή»
που εκφράζεται ακόμη και με πράξεις που οδηγούν ανθρώπους στο νοσοκομείο
ή στην καλύτερη περίπτωση στο ψυχιατρείο, είναι αποτέλεσμα της
διάχυτης εντύπωσης που επικρατεί στην Ελλάδα, ότι κανείς στο τέλος δεν
θα τιμωρηθεί.
Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ακόμη κι αν προβούν σε
σοβαρά ποινικά αδικήματα θα «την γλιτώσουν» είτε γιατί κανείς δεν θα
τους πιάσει, είτε γιατί θα παρέμβουν τα? μεγάλα μέσα, είτε γιατί η
Δικαιοσύνη δεν θα κάνει το χρέος της. Το χειρότερο όλων είναι ότι στη
χώρα μας, προϊόντος του χρόνου και για λόγους που δεν είναι του
παρόντος, ο χουλιγκανισμός και η άσκηση βίας «νομιμοποιούνται» κατά τα
«πιστεύω» και τα «δίκια» του πολιτικού ή συνδικαλιστικού χούλιγκαν!
Το βλέπει κανείς καθημερινά σε μια χώρα που έχει παρερμηνεύσει ασύστολα
τη φράση: η βία είναι η «μαμή της Ιστορίας».
Σε μια χώρα που έχει
χρωματίσει μέχρι και πολιτικά την αλητεία και τη διαχωρίζει σε «καλή»
και «κακή».
Το είδαμε πρόσφατα, με την επίθεση σε βάρος του δημάρχου
Αθηναίων, Γ. Καμίνη. Συνδικαλιστές της ΠΟΕ-ΟΤΑ και «αγανακτισμένοι»
υπάλληλοι προπηλάκισαν το δήμαρχο, προκάλεσαν ζημιές στο αυτοκίνητό του,
τον κυνήγησαν στα σοκάκια, τον χτύπησαν και μάλιστα χωρίς να κρύβουν τα
πρόσωπά τους. Κι όμως, η ΠΟΕ-ΟΤΑ έσπευσε να βγάλει από πάνω της το άγος
και να φορτώσει την επίθεση στους «συνήθεις υπόπτους» Χρυσαυγίτες.
Πέντε ημέρες αργότερα και κανείς δεν έχει συλληφθεί.
Είναι οι
ίδιοι συνδικαλιστές με επικεφαλής τον Μπαλασόπουλο που έσπασαν στο ξύλο
το δήμαρχο Συκεών, Σίμο Δανιηλίδη τον Οκτώβριο του 2011 μέσα στα γραφεία
της ΚΕΔΕ. Είναι δε οι ίδιοι πάνω κάτω τραμπούκοι που επιτέθηκαν πέρυσι
τον Νοέμβριο στον Γερμανό πρόξενο στη Θεσσαλονίκη. Και όταν οδηγήθηκαν
στα δικαστήρια οι υπαίτιοι κάποιος δικαστής τους αθώωσε μετ' επαίνων υπό
τον φόβο εκατοντάδων συγκεντρωμένων έξω από το δικαστικό μέγαρο. Και
φυσικά από τον ίδιο συνδικαλιστικό χώρο προέρχονται αυτοί που ντύθηκαν
ναζί.
Η αίσθηση της ατιμωρησίας είναι αυτή που έχει μετατρέψει ολόκληρη
τη Χαλκιδική σε πεδίο μάχης. Η επίθεση και ο εμπρησμός στα μεταλλεία
χρυσού στις Σκουριές είναι κλασικό παράδειγμα ότι ακόμη κι αν Αστυνομία
και δικαστές κάνουν καλά τη δουλειά τους, οι πολίτες έχουν ως υπέρτατο
θεό τους, όχι τη Δικαιοσύνη και τους νόμους, αλλά την ατιμωρησία και την
αποθράσυνση που αυτή φέρνει.
Πανεπιστήμια σε... άσυλο
Το Αριστοτέλειο είχε μετατραπεί σε σκουπιδαριό και χώρος διακίνησης
ναρκωτικών κι όχι λίγες φορές, τόπος επιθέσεων κατά φοιτητών και
καθηγητών, όμως, κανείς δεν έχει τιμωρηθεί και το φαινόμενο
διαιωνίζεται. Δεκέμβριος του 2009, κουκουλοφόροι μπουκάρουν στην
Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών, προπηλακίζουν τον πρύτανη, Χρ.
Κίττα, που πάει στο νοσοκομείο. Οι «μπαχαλάκηδες» κάνουν κατάληψη,
κατεβάζουν την ελληνική σημαία, την αντικαθιστούν μ' αυτή των αναρχικών
και φεύγουν από την μπροστινή πόρτα. Μόλις προχθές, φοιτητές διακόπτουν
τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Διοίκησης. Τους κρατούν ομήρους, με την
«προστασία» βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Όταν μάλιστα τόλμησαν καθηγητές να
καλέσουν την Αστυνομία, αμέσως «στοχοποιήθηκαν» στα... επαναστατικά
blogs ως... «καταδότες». Αλλά και τον Οκτώβριο του 2009, όταν φοιτητές
έχτισαν το γραφείο του αντιπρύτανη στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο οι
δικαστές τους αθώωσαν διότι όπως είπαν, οι νεαροί δεν γνώριζαν τον νόμο.
Κι όμως, βρέθηκαν εκλεγμένοι βουλευτές να συμπαρασταθούν στα? παιδιά
που αγωνίζονται για δημόσια δωρεάν παιδεία.
Στην αποθράσυνση και «μπαχαλοποίηση» πόνταραν κι όσοι έμπασαν τους 300
μετανάστες στη Νομική Αθηνών πριν καταλήξουν στην Υπατεία.
Αυτά
βλέπουν οι... ακροδεξιοί ακτιβιστές της Χρυσής Αυγής και χτυπάνε
μετανάστες στο δρόμο, τους χαρακώνουν, σπάνε πάγκους μικροπωλητών,
προτρέπουν σε ρατσιστικές επιθέσεις και εξυμνούν απροκάλυπτα το ναζισμό.
Τιμωρήθηκε κανείς; Πήγε φυλακή κανείς;
Ετσι, πορεύεται η Ελλάδα
του Μνημονίου που νομιμοποιεί τη βία. Όμως, περισσότερο επικίνδυνο από
την οικονομική κατάρρευση είναι η κατάλυση των θεσμών και η
αντικατάσταση της Δημοκρατίας με το ατομικό «δίκαιο». Ακόμη κι αν αυτό
επιχειρείται να επιβληθεί διά της βίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου