Tης Χριστινας Κοψινη
Η εσωτερική ζωή των κομμάτων είθισται να γίνεται είδηση όταν
εκδηλώνονται διαφωνίες από μέλη και στελέχη τους. Αυτό ούτε διαστροφή
αποτελεί ούτε μπορεί να ενταχθεί σε μια «συγχορδία του ιδεολογικού
μηχανισμού του αστικού κράτος» όπως είπε η Γ. Γ. του κόμματος με αφορμή
την έκταση που πήραν οι διαφωνίες στον δημόσιο διάλογο ενόψει του
Συνεδρίου του.
Η διατάραξη της εσωτερικής ισορροπίας στο ΚΚΕ είναι γεγονός. Αλλά το
ερώτημα σχετίζεται με το υπόστρωμα των διαφωνιών και το πώς αυτό
συνδέεται, όχι γενικώς και αορίστως με τις ιδέες και την εξουσία, αλλά
με τον άνθρωπο τον οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να εξυπηρετούν αυτές οι
ιδέες.
Η ζωή όλων των κομματικών μηχανισμών διακρίνεται από μια σχετική
κυκλικότητα. Το ίδιο ισχύει και για το κόμμα της κ. Παπαρήγα. Οταν οι
άνθρωποι φτάνουν σε ένα σημείο όπου διαψεύδεται η προσδοκία χρόνων,
αρχίζουν να μιλάνε εκτός διαδικασιών. Η δυναμική της διαφωνίας εξαρτάται
από το πόσο κράτησαν η αυτολογοκρισία και ο αυτοπεριορισμός επιθυμιών.
Από αυτό που τόσο έντονα περιγράφει η Μαργκερίτ Ντιράς όταν μιλά για ένα
«καθεστώς που φοβάται ορισμένες ελεύθερες δυνάμεις... Το φαντασιακό, η
ποίηση, ακόμη και ο έρωτας - που αν δεν καθοδηγηθούν σωστά μπορούν, κατά
κάποιο τρόπο, να υποσκάψουν τα θεμέλιά του». Ενα καθεστώς «που εφάρμοσε
πάντα ένα είδος λογοκρισίας της εμπειρίας, της επιθυμίας» («Μετέωρο
Πάθος», εκδόσεις Ολκος 2013).
Αυτές οι εσωτερικές απαγορεύσεις έχουν
διαπεράσει όλες τις κομματικές γενεές. Ακόμη και τις πιο ασφαλείς ή τους
καθοδηγητές που δεν φαντάστηκαν ποτέ ότι θα αποτελέσουν το επόμενο κύμα
διαφωνούντων. Ομως σε αυτό το κόμμα ο πολιτικός χρόνος είναι πολύ
αργός. Αλλά πάντα, κάθε γενιά θα βιώσει μια ανάλογη κρίση.
Τώρα ξεκινά ο 3ος μεταπολιτευτικός κύκλος αυτού του χάσματος. Ο 1ος στις
αρχές της δεκαετίας του ’80, με αφορμή την πολιτική του κόμματος
απέναντι στο τότε κυρίαρχο ΠΑΣΟΚ έκλεισε με μπαράζ διαγραφών,
κληροδοτώντας μας και ορισμένους μετέπειτα υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Ο
δεύτερος, στη δεκαετία του ’90, οδήγησε στην απόσπαση δυνάμεων από τον
τότε ενιαίο Συνασπισμό. Ομως τότε οι διαφωνίες ήταν πιο... ιδεολογικές
και σε συνθήκες ασφάλειας της οικονομικής ανόδου. Το ΚΚΕ, με πολιτική
πλατφόρμα που παρέπεμπε διαρκώς στην επίλυση των προβλημάτων στο απώτατο
μέλλον, διατηρούσε τις επιχειρήσεις του και τα επαγγελματικά του
στελέχη αυξάνονταν σε λογικά πλαίσια. Τίποτε δεν διατάρασσε την
παραπομπή των επίγειων προβλημάτων σε ένα μελλοντικό Παράδεισο. Ως κόμμα
μιας μελλοντικής ευημερίας και μιας υποσχετικής δεν μπόρεσε να
αντιληφθεί την καταστροφή των ανθρώπων του (επαγγελματικά στελέχη και
δημοσιογράφοι) την ώρα που η χρεοκοπία ήταν στην πόρτα. Κι αυτοί οι
άνθρωποί του είναι διπλά χαμένοι. Δεν έχασαν μόνο τους μισθούς τους αλλά
και τις προσδοκίες. Χωρίς ποτέ να έχουν ζήσει τα ανταλλάγματα μιας πιο
ξέγνοιαστης ζωής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου