Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
Στους 120.000 υπολογίζει έρευνα του ΑΠΘ τους Ελληνες επιστήμονες που
μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού από το 2010 ώς σήμερα.
Σύμφωνα με
τον καθηγητή της Οικονομικής Γεωγραφίας Λόη Λαμπριανίδη, ο οποίος είχε
την ευθύνη της έρευνας, οι επιστήμονες-μετανάστες ως επί το πλείστον
διαθέτουν μεταπτυχιακούς ή και διδακτορικούς τίτλους σπουδών από τα
εκατό καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, εγκαθίστανται κυρίως σε
ευρωπαϊκές χώρες και εργάζονται σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες με
δραστηριότητες σχετικές με το αντικείμενο των σπουδών τους.
Είναι πεποίθησή μου ότι αυτοί οι 120.000, εν σχέσει με τους υπολοίπους
της γενιάς τους, είναι οι καλύτεροι. Καταλαβαίνω ότι ο προσδιορισμός
ενός ατόμου ή μιας ομάδας με τον συγκεκριμένο όρο ξενίζει, αν δεν
ενοχλεί κιόλας ορισμένους πολύ «δημοκρατικών» πεποιθήσεων. Η ανεπίσημη
-εντούτοις, κρατούσα- ιδεολογία της Μεταπολίτευσης απεχθάνεται τις
διακρίσεις: μας θέλει όλους να είμαστε το ίδιο καλοί και ικανοί.
Κρινόμαστε βάσει των θεωρητικών δυνατοτήτων μας, όχι βάσει των
επιτευγμάτων μας στην πράξη. Οι διακρίσεις, γενικώς, είναι
αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές.
Παρόλα αυτά, ας μου επιτραπεί να επιμείνω ότι οι 120.000 που φεύγουν
είναι οι καλύτεροι. Οχι τόσο για τις ίδιες τις σπουδές που έκαναν, αλλά
για την κατανόηση της αξίας των γνώσεων που απέκτησαν, για τη θέλησή
τους να εκμεταλλευθούν αυτή την αξία, για τον δυναμισμό που τους
επιτρέπει να αναλάβουν το ρίσκο της εγκατάστασης και του επαγγελματικού
ανταγωνισμού σε έναν ξένο τόπο, χωρίς την ασφάλεια και τις δυνατότητες
που παρέχει το γνώριμο κοινωνικό περιβάλλον.
Πολλοί από αυτούς, βέβαια,
μπορεί να θεωρηθούν προνομιούχοι της ζωής, με την έννοια ότι ίσως είχαν
την τύχη να γεννηθούν σε περιβάλλον που μπορούσε να τους παράσχει
ευκαιρίες για ατομική πρόοδο. Να το δεχθώ. Αλλά εξακολουθούν να είναι οι
καλύτεροι, γιατί τις ευκαιρίες αυτές τις αξιοποίησαν, ώστε σήμερα να
μπορούν να έχουν μέλλον έξω από το τέλμα της «ωραιότερης χώρας του
κόσμου» και η πορεία της ζωής τους να μην εξαρτάται από το τι θα
αποφασίσουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης για
τους...«επίορκους»!
Και μόνο η αντιπαραβολή των δύο γεγονότων αρκεί για να δείξει επάνω σε
τι στρεβλές και παράλογες αξίες έχει χτιστεί το οικοδόμημα που σήμερα
θρηνούμε και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να το περισώσουμε. Ασφαλώς, όλοι
οι -κατ’ ευφημισμόν- επίορκοι δεν μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι. Ομως το
είδος της κοινωνίας, που αγωνιζόμαστε να προστατεύσουμε από τη δήθεν
«ανθρωπιστική καταστροφή» του τρισκατάρατου Μνημονίου, είναι αυτό στο
οποίο δημόσιοι υπάλληλοι παραβάτες του νόμου και των κανονισμών της
υπηρεσίας τους έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους συνεπείς και τους
φιλότιμους, τους οποίους και παρασύρουν μαζί τους στην καταστροφή.
Γιατί, λοιπόν, να μη φεύγουν στο εξωτερικό οι καλύτεροι, όταν το σύστημα
λειτουργεί υπέρ των χειρότερων;
Κάνουν πάρα πολύ καλά και εύγε τους!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου