ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ο Δημήτρης Χορν ήταν σπουδαίος ηθοποιός. Χαριτωμένα ελιτιστής. Η
ιστορία που μου διηγήθηκαν για κείνον έρχεται πολλές φορές στο μυαλό
μου. Στα αδιέξοδα, μου ξεπετάγεται. Όχι για να βρω διέξοδο, αλλά για να
εξαερώσει τη στιγμή με ένα χαμόγελο, πριν σηκώσω μανίκια και μπω στη
φωτιά. Μην το έχετε απλό. Το μεγαλύτερο δράμα στα δράματα συντελείται
μετατοπίζοντας το τέλος του δράματος.
Ο Χορν έπασχε από κλειστοφοβία. Και γω το ίδιο. Ο Χορν απέφευγε τα
αεροπλάνα όχι από φόβο για την πτήση αλλά από το «αεροστεγές» του
πράγματος. Και γω το ίδιο. (Ευελπιστώ να κατασκευαστούν αεροπλάνα με
μπαλκόνι). Κάποτε όμως έπρεπε να ταξιδέψει για Κάιρο καθώς εκεί
γυρίζονταν πολλές ταινίες, τα χρόνια των ασπρόμαυρων.
Το μικρό της
απόστασης και η λατρεμένη του Λαμπέτη, που θα βρίσκονταν στο πλευρό του
να τον εμψυχώνει, τον βοήθησαν να πάρει την απόφασή του ταξιδιού. Μπήκε
λοιπόν στο αεροπλάνο. Κάθισε στη θέση του, δέθηκε με τη ζώνη ασφαλείας,
ξεροκατάπιε, απογειώθηκε το αεροπλάνο, κάποτε έπιασε ίσωμα, κρατήθηκε,
κρατήθηκε, κρατήθηκε… Ξαφνικά, πνίγηκε. Σηκώθηκε όρθιος και, με όλη τη
θεατρικότητα της φωνής του, φώναξε «Θέλω να κατέβω, θέλω να κατέβω».
Έτρεξε προς την έξοδο «Θέλω να κατέβω!». Κοντοστάθηκε μπροστά στην
κλειστή πόρτα, έκανε έναν μορφασμό και φωναχτά αναρωτήθηκε «Και πού να
πάω;». Και επέστρεψε στη θέση του.
Ανασαίνω τη διάχυτη μελαγχολία γύρω μου. Ανατριχιάζω από δόντια που
τρίζουν. Μετράω φώτα τις νύχτες σε σπίτια. Αϋπνίες. Αριθμοί. Δεν
βγαίνουν, φιλαράκο. Παρακολουθώ την τελευταία πράξη προαναγγελθέντος
θανάτου. Γράφω κείμενα παράταιρα. Θυμήθηκα μέχρι την Κάλλας και τον
Ωνάση. Ο καθένας ό,τι μπορεί κάνει. Ηρωικός ο πιανίστας του Τιτανικού.
Ακούω τα τούβλα της Βουλής να πέφτουν. Γκρεμίζεται. Στάχτη όλα. Και
μετά; Ποιος λογικός και άξιος να θέλει να γίνει πολιτικός; Ποιος
τρελός-γνωστικός ν΄ αναλάβει τύχες; Αποκλείεται. Και μεις…
Όλοι μέσα σε ένα αεροπλάνο. «Θέλω να κατέβω, θέλω να κατέβω!».
Φτάνουμε ένας-ένας στην πόρτα. «Και πού να πάω;», ξαναγυρίζουμε στις
θέσεις.
Να σας πω ένα μυστικό;
Το αεροπλάνο δεν έχει πιλότο. Φιλότιμες
προσπάθειες ανίδεων ερασιτεχνών. Πότε παίρνει το τιμόνι ο ένας. Πότε ο
άλλος. Και ένας παραπίσω κάνει σαματά φωνάζοντας -εγώ ξέρω καλύτερα. Από
κενό αέρος, σε κενό αέρος. «Παραμείνετε με τη ζώνη ασφαλείας δεμένη».
Έχω και χειρότερα… Και να βρεθεί πιλότος… Δεν έχουμε τόπο προσγείωσης.
Διάβασα ένα σωρό κείμενα για τη Θάτσερ. Η διαφορά του ηγέτη από τον
πολιτικό είναι η κατεύθυνση. Ορίζει από την αρχή τον τελικό προορισμό.
Ο
ηγέτης αναλαμβάνει την ευθύνη, ο πολιτικός υποδύεται τον υπεύθυνο.
Ο
μεν πυροβολεί σε συγκεκριμένο στόχο, ο δε πρώτα πυροβολεί και μετά
ψάχνει στόχους.
Ο μεν προχωρεί. Ο δε μετράει βήματα.
Ο μεν είναι κουφός,
ο δε «αρτιμελής».
Ο μεν έχει να μετράει κέρδη και ζημίες. Κατορθώματα
και λάθη. Μπορεί να τα υπερασπιστεί και τα δυο. Ο δε έχει μόνο ατυχίες
και «διεθνείς, κακές συγκυρίες».
Διάβασα κείμενα και κείμενα για τη Θάτσερ… Κριτικές και κριτικές. Μερικοί της έβγαλαν τη γλώσσα… Έχουμε και θράσος...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου