ΚΟΙΝΩΝΙΑ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Η νεοελληνική σχιζοφρένεια

Του ΘΑΝΑΣΗ ΝΙΑΡΧΟΥ

Η νεοελληνική ζωή κινείται μέσα σ' ένα κλίμα σχιζοφρένειας που δεν θα υπερέβαλλε κανείς αν το λογάριαζε να περικλείει το 95% των δραστηριοτήτων της. Δεν λέγεται με την έννοια που το είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ότι «η Ελλάδα έχει γίνει ένα απέραντο φρενοκομείο».

Οσο σπουδαίος και να είναι ένας πολιτικός ή όσο δίκαιο και να έχει, υπάρχει πάντα κάτι στις κουβέντες του που σε κάνει να δυσπιστείς.

Κάτι που λέγεται έχει τόσο μεγαλύτερη δύναμη κι αλήθεια όσο πιο άγνωστος είναι ο άνθρωπος που το διατυπώνει. Και ο οδηγός τού ταξί που μας το είπε ήταν τόσο ανήσυχος, που δεν έδειξε να συγκινείται όταν κατάλαβε πως μας είχε καθηλώσει λέγοντάς μας: «Ο Ελληνας θα πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο γιατί δεν καταλαβαίνει πως είναι βαριά άρρωστος. Λέει για την τηλεόραση πως του κρύβει την αλήθεια, πως είναι όργανο στα χέρια των ισχυρών και όταν θέλει να υποστηρίξει τις απόψεις του επικαλείται την τηλεόραση ως το άκρον άωτον της αντικειμενικότητας».

Δεν χρειάζεται να σκεφτείς πολύ την κουβέντα αυτή για να καταλάβεις το είδος των σχέσεων που διατηρεί ο Ελληνας με τους πολιτικούς του και ότι είναι ο ίδιος που τους τροφοδοτεί στην ασυνέπεια, τον τυχοδιωκτισμό και την ασυδοσία τους. Φτάνει να παρατηρήσεις κάτι πολύ απλό: ζούμε σχεδόν 40 χρόνια - όχι πως δεν συνέβαινε παλαιότερα - μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτικό κλίμα στο οποίο έχουν ξεπουληθεί άγρια οι έννοιες της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού και του πατριωτισμού.

Δεν θα αναρωτηθούμε γιατί συμβαίνει αυτό, οι ευγενέστερες δηλαδή έννοιες να καταλήγουν να γίνονται οι πιο εμπορεύσιμες, σε βαθμό που δεν θα το παρατηρούσε κανείς σε λιγότερο εκλεπτυσμένες συμπεριφορές.

Αν σκεφτεί κανείς τις καταχρήσεις και τις απάτες που έχουν διαπραχθεί ή τις περιουσίες που έχουν σχηματισθεί από ανθρώπους που έχουν καπηλευθεί τη δημοκρατία, τον σοσιαλισμό και τον πατριωτισμό, η περιουσία που θα είχε να επιδείξει ένας μαστροπός ή μια πόρνη γίνεται αυτόματα αντικείμενο σεβασμού.

Αντίθετα χάρη στην ανοχή, για να μην πούμε χάρη στη συνεργασία του Ελληνα - που τα ξέρει όλα και για όλα επίσης φταίει το κράτος -, συνεχίζουν οι πολιτικοί, ευτυχώς όχι όλοι, να εξαργυρώνουν σε χρήμα και σε δημοσιότητα τις τρεις έννοιες που ήδη αναφέραμε δύο φορές.Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατί τα παθήματα δεν γίνονται μαθήματα.

Χωρίς να μαθαίνουμε επιπλέον να διαχωρίζουμε τις έννοιες από τους ανθρώπους που τις χρησιμοποιούν. Να μπορούμε δηλαδή να συνεχίζουμε να τιμούμε τις πρώτες ενώ γκρεμίζουμε στα Τάρταρα τους δεύτερους που τις καπηλεύονται.

Πώς γίνεται όμως να τα αντιληφθεί όλα αυτά ένας άνθρωπος που, επειδή συμβαίνει να κρατά ένα κινητό, αισθάνεται πως αυτά που έχει να πει αυτομάτως μεταβάλλονται σε πολύ σημαντικά; Και ότι επομένως όλη η ανθρωπότητα έχει υποχρέωση να μάθει - τι άλλο σημαίνει όταν μιλάει κανείς δυνατά στο κινητό του; - για την εξαδέλφη που δεν ξεπάγωσε έγκαιρα τον κιμά και το παιδί έμεινε νηστικό.

Συμπέρασμα: 

Ο μικρόκοσμός μας με το κινητό, την τηλεόραση, τις εκπτώσεις, το κουτσομπολιό, αλλά και την περικοπή και την κρίση, γίνεται ένα αυτορρυθμιζόμενο σύμπαν ώστε τίποτα να μην του λείπει και να απαντά - αλίμονο - σε όλα τα μεγάλα πολιτικά και υπαρξιακά ερωτήματα.