Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ
Από ένα σημείο και μετά σταματά να μετρά ακόμα και ο πιο μερακλής παρακολουθητής του ΣΥΡΙΖΑ. Απλά κάθε μέρα προστίθενται ονόματα, τα περισσότερα λίγο – πολύ αναμενόμενα, από τα μεσαία πατώματα της πάλαι ποτέ ευάριθμης Κ.Ο. ή λίγο πιο πάνω. Ψυχογιός από την Κόρινθο. Καλαματιανός από την Ηλεία. Κοντοτόλη από τα Τρίκαλα. Γεροβασίλη από την Άρτα -και από το βαθύ κράτος του Τσίπρα. Λιγότεροι και λιγότερες αυτές και αυτοί που κάνουν το βήμα παραπάνω και παραιτούνται, δημιουργώντας μια σειρά παράπλευρων γεγονότων.
Στη μία περιφέρεια κληρονομεί την έδρα ένας υποψήφιος που παρέμενε σε θέση επιλαχόντα επί 15 χρόνια και ξαφνικά δεν ξέρει αν πρέπει να χαρεί για το αναπάντεχο δώρο ή να το επιστρέψει.
Στην άλλη, η έδρα περνάει σε ένα από τα εναπομείναντα στελέχη του κόμματος Κασσελάκη, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ξαφνική και κάπως κωμική αγανάκτηση νεόκοπων δημοσιογράφων προσκείμενων στον Τσίπρα -που από τις 30 και πλέον ανεξαρτητοποιήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη συγκεκριμένη, για άγνωστο λόγο, τη βρίσκουν «ανήθικη».
Ο αριθμός των ανεξάρτητων έχει περάσει το 50 και πάει, μαζί με τη διαλυμένη Κ.Ο. των Σπαρτιατών, τη διάλυση της Κ.Ο. της Νέας Αριστεράς, τις αποχωρήσεις από την Πλεύση, την ΝΔ και την Ελληνική Λύση. Καθώς οι ανεξαρτητοποιήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν σταματάνε, ο αριθμός τους θα πλησιάσει το 60 μέχρι το τέλος της εβδομάδας. Σε ένα κοινοβούλιο -μην το ξεχνάμε- που αριθμεί, μετά την αποβολή των τριών Σπαρτιατών, 297 μέλη. Τραγέλαφος.
Ο τραγέλαφος αφορά και τον σχεδιασμό στον οποίον εντάσσεται όλο αυτό το γαϊτανάκι. Πριν μερικές εβδομάδες, αναφερόμασταν στο ενδεχόμενο να βρεθεί η Νέα Αριστερά με μια ΚΟ δεκάδων βουλευτών, εάν όσοι ζητούσαν άδεια εισόδου στην «ΕΛ.Α.Σ.» παραιτούνταν. Κάπως έτσι επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις: οι παραιτήσεις είναι ελεγχόμενες ή έχουν λόγο.
Αλλού γίνονται γιατί ο επιλαχών είναι του κλίματος Τσίπρα, αλλά δεν τον πειράζει να κάνει κάποιους μήνες στη Βουλή και να αποσυρθεί.
Αλλού γιατί ο παραιτηθείς έχει λόγους να αγχώνεται και βιάζεται.
Για την Αχτσιόγλου και την Νοτοπούλου, λόγου χάρη, είχαν εκφραστεί σοβαρές αμφιβολίες για το αν ήταν ευπρόσδεκτες στο κόμμα. Ο Βασ. Κόκκαλης στη Λάρισα, έχει αίφνης να ανταγωνιστεί τον πρώην δήμαρχο Απ. Καλογιάννη. Και πάει λέγοντας.
Αυτό δεν εμποδίζει κάθε τέτοια παραίτηση να συνοδεύεται από αποθεωτικά σχόλια περί «ήθους», από διάφορους οπαδούς του πρώην πρωθυπουργού.
Αλλά ας σταθούμε σε αυτό το είδος «ήθους» για μια στιγμή. Τον Ιούνιο του 2023, παρά τη συντριβή του Μαΐου και την έλλειψη οποιασδήποτε προοπτικής για νίκη, σχεδόν ένα εκατομμύριο άνθρωποι, ποσοστό 18%, ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, υπό την ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα και τον κατέστησαν μια -αδύναμη πράγματι- αξιωματική αντιπολίτευση με 47 βουλευτές. Δεν ήταν μια εντολή διακυβέρνησης, αλλά ήταν σε κάθε περίπτωση μια εντολή. Δεν είναι πολύ εύκολο να εξηγηθεί γιατί αποτελεί δείγμα «ήθους» να χρησιμοποιείται η εντολή αυτή για να διαλυθεί η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ και να αποχωρήσουν από τη Βουλή ή από την οργανωμένη δράση σε αυτή οι βουλευτές του, ακολουθώντας τον… επικεφαλής του κόμματος, σε νέο κόμμα εκτός Βουλής.
Αν εξακολουθούν να έχουν κάποιο νόημα οι εκλογές, το 1.000.000 που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ (με πρόεδρο τον Αλ. Τσίπρα) το 2023, το έκανε με προοπτική να ασκήσει αντιπολίτευση, όχι προσδοκώντας να χορέψουν οι βουλευτές του έναν κοινοβουλευτικό χορό του Ζαλόγγου ως άλλες Σουλιώτισες, προκειμένου να επιστρέψουν, μαζί με τον Τσίπρα, στις επόμενες εκλογές φρεσκοξυρισμένοι και με καινούργια πουκάμισα.
Και μιλώντας για αντιπολίτευση, αυτή -μέχρι νεωτέρας- διεξάγεται επίσης και στο Κοινοβούλιο. Όχι μόνο στο Κοινοβούλιο -η Αριστερά έχει αναπτυγμένη και την κοινωνική διάσταση και καλώς- αλλά και στο Κοινοβούλιο. Οι βουλευτές της αντιπολίτευσης εκπροσωπούν κοινωνικές ομάδες, φέρνουν στη Βουλή τα αιτήματά τους, καταθέτουν προτάσεις νόμου ή περνούν αλλαγές σε νόμους που αλλάζουν τα υλικά αποτελέσματά τους και επηρεάζουν τη ζωή των ανθρώπων που σχετίζονται. Οι βουλευτές που εγκαταλείπουν τη Βουλή ή ανεξαρτητοποιούνται, κατά το παράγγελμα του πρώην πρωθυπουργού, παριστάνοντας ότι επισπεύδουν ή απεργάζονται την πτώση του Μητσοτάκη, την ίδια ώρα, τον έχουν αφήσει ολομόναχο στη Βουλή χωρίς αντίπαλο, να περνάει ό,τι θέλει χωρίς αντίλογο.
Πρωτότυπος τρόπος για να αποδυναμώσεις τον αντίπαλό σου, αλήθεια!
Θα άξιζε τον κόπο να αναρωτηθεί κανείς ποιο είναι το όφελος από όλη αυτή την κάπως σουρεαλιστική διαδικασία αντικατάστασης του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα του 2023 με την ΕΛΑΣ του Τσίπρα του 2026.
Σύμφωνα με τη «δημοσκόπηση των δημοσκοπήσεων», δηλαδή τον μέσο όρο οκτώ διαφορετικών ερευνών, την ώρα που η κυβέρνηση χάνει 10 ολόκληρες μονάδες από το ποσοστό της του 2023, η ΕΛΑΣ του Τσίπρα υπολείπεται επίσης κατά μία μονάδα του ποσοστού – πανωλεθρία του ΣΥΡΙΖΑ του 2023. Δεν παίρνει τίποτα από τις 500.000 ανθρώπους που φαίνεται να εγκαταλείπουν τη ΝΔ και χάνει και κάποιους από τους δικούς του.
Τα στελέχη της ΕΛΑΣ το αποκαλούν αυτό ανατροπή του πολιτικού σκηνικού.
Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιες «ανατροπές» έχτισαν τον μύθο της παράγκας και των πέτσινων πέναλτι στα άσχημα χρόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αλλά όπως αισθάνεται ο καθένας.
Στο μεταξύ, ας θυμηθούμε ...
τον Μαξ Βέμπερ, που έλεγε ότι το μυστικό του πολιτικού ηγέτη είναι να ισορροπεί ανάμεσα στη συνέπεια προς τις ιδέες του και τον πραγματισμό των αναγκών.
Το 2015, ο Αλ. Τσίπρας προσπάθησε με πείσμα να δείξει ότι ανήκει σε αυτήν ακριβώς την πάστα. Έντεκα χρόνια μετά, είναι μάλλον σαφές ότι το «πλεονέκτημά» του είναι ότι δεν έχει καθόλου ιδέες στις οποίες να πρέπει να μείνει έστω σχετικά συνεπής.
Δεν είναι μικρό πλεονέκτημα: ο Κροπότκιν απέδιδε αυτή την ιδιότητα στον Λένιν.
Αλλά μέχρι να αλλάξει κάτι, η μόνη σταθερά του Τσίπρα είναι η επένδυση στην καταστροφή. Αυτή τη φορά, του παλιού του χώρου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου