Του Άρη Αλεξανδρή
Στην Ελλάδα μάς αρέσουν τα διλήμματα όταν προσφέρονται ως υποκατάστατα αναλυτικής σκέψης.
«Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα;», αναρωτιέται ο Αλέξης Τσίπρας στο Εθνικό Συμβούλιο της ΕΛΑΣ, θεωρώντας με τη χαρακτηριστική του μετριοπάθεια ότι ο ίδιος ταυτίζεται εξ ορισμού με τη δεύτερη, άρα δεν έχουμε παρά να τον εμπιστευτούμε. Ξανά.
Σαν να μην έθεσε το ίδιο δίλημμα, με τις ίδιες ή με άλλες λέξεις, και πριν από δέκα χρόνια· σαν να μη διαψεύστηκε η ρητορική του ηθικού πλεονεκτήματος ξανά και ξανά.
Ακόμη όμως κι αν είναι δόκιμο να ερμηνεύει κανείς τη σύνθετη πραγματικότητα με μανιχαϊστικούς όρους, ακόμα κι αν το δίλημμα δεν έχει πτωχεύσει, τι είναι αυτό που κάνει τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ να πιστεύει πως είναι το κατάλληλο πρόσωπο να το θέσει;
Ποιος του δίνει το δικαίωμα;
Του το δίνει ο πρωθυπουργός. Η μετάβαση του Αλέξη Τσίπρα από την ινστιτουτοποιημένη πολιτική ανυπαρξία στο αντιπολιτευτικό προσκήνιο είναι σε μεγάλο βαθμό δώρο της κυβέρνησης· απότοκο της επιλογής της να τον χρίσει αντίπαλό της.
Τα στελέχη της Ν.Δ. το δηλώνουν, άλλωστε, ευθέως: «Φυσικός μας αντίπαλος είναι ο Αλέξης Τσίπρας».
Ωστόσο, η αναβίωση μιας κόντρας που η Ν.Δ. θεωρεί πως έχει υπό έλεγχο δίνει στον αντίπαλό της ένα πλεονέκτημα που αυτός δεν έχει κερδίσει μόνος του.
Η ευεργεσία δεν γίνεται τυχαία: η κυβέρνηση χαρίζει στην ΕΛΑΣ ό,τι στερεί από το ΠΑΣΟΚ, αποβλέποντας στην ευνοϊκότερη δυνατή εκλογική αναμέτρηση. Και, πράγματι, το στήσιμο του παιχνιδιού ενδέχεται να την τονώσει· να ενεργοποιήσει αντιτσιπρικά αντανακλαστικά και να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους της.
Από την άλλη…
οι ψηφοφόροι μπορεί να μυριστούν τη χειραγώγηση και να την αθροίσουν μαζί με κάθε άλλη αντικυβερνητική δυσαρέσκεια. Το αποτέλεσμα, σ’ αυτήν την περίπτωση, δεν θα είναι το προσδοκώμενο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου