- Πρόεδρε μπορείτε να μας δείξετε τι πήρε η Ελλάδα της παραγωγής, του μόχθου και της εντιμότητας κατά την Πρωθυπουργία σας την πρώτη φορά αριστερά;
— τάσος (@kostasos) July 14, 2026
- https://t.co/Q6TFHhMf5x pic.twitter.com/AwWE6aPSSA
δεν είμαι σίγουρος ποια είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του Τσίπρα:
— τάσος (@kostasos) July 10, 2026
που έχει πείσει τους ξεδοντιάρηδες ζαίους ότι είναι ο εντιμότερος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης ή που τους έχει πείσει ότι είναι λαϊκό παιδί / ένας από αυτούς;
🤣🤣🤣 pic.twitter.com/Pn5U07LvOv
Γράφει ο Μάνος Ματσαγγάνης
Κάποια στιγμή τον Φεβρουάριο 2015, εν μέσω της περήφανης διαπραγμάτευσης της τότε νέας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, οι εκπρόσωποι των δανειστών άρχισαν σταδιακά να συνειδητοποιούν ότι οι συνομιλητές τους δεν είχαν ιδέα για όσα συζητούνταν. Είχαν περάσει τα προηγούμενα χρόνια κάνοντας θόρυβο (στην αργκό: «οικοδόμηση κινήματος»), παραμελώντας την πιο βαρετή –και εδώ που τα λέμε, πολύ πιο κοπιαστική– δουλειά της μελέτης των πραγματικών προβλημάτων της χώρας και της αναζήτησης λύσεων («ρεφορμιστικές πρακτικές»). Κάπως έτσι απέφευγαν οι υπουργοί και λοιπά στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης να μπουν καν στη συζήτηση για τα μέτρα που πρότειναν οι δανειστές.
Για παράδειγμα, έδειχναν οι δανειστές ότι σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία (Εκθεση συστήματος «Ηλιος»), τον Φεβρουάριο 2015, έπειτα από 5 χρόνια μνημόνια, το 32% των δημοσίων υπαλλήλων έβγαινε στη σύνταξη πριν από τα 55. Συνολικά, οι συντάξεις στις ηλικίες κάτω των 55 (μέση μηνιαία σύνταξη 1.177 ευρώ) κόστιζαν στο ελληνικό κράτος 1,5 δισ. τον χρόνο.
«Ποιο ακριβώς είναι το κοινωνικό όφελος μιας τέτοιας δαπάνης, ειδικά σε μια χρεοκοπημένη χώρα σαν τη δική σας;», ρωτούσαν οι δανειστές.
Τι απαντούσαν οι περήφανοι διαπραγματευτές;
Στους Ελληνες δημοσιογράφους και στην ελληνική κοινή γνώμη έλεγαν άλλα αντ’ άλλων («Δεν θα δεχθούμε περικοπές 40% σε συντάξεις των 350 ευρώ» – που δεν υπήρχαν).
Στους ίδιους τους δανειστές, που ήταν πολύ καλύτερα πληροφορημένοι, δεν έλεγαν απολύτως τίποτε: πετούσαν την μπάλα στην εξέδρα.
Οταν το κακό παράγινε, για να καλύψουν τη γύμνια τους, το επιτελείο του τότε υπουργού Οικονομικών, ύστερα από βαθιά σκέψη λίγων λεπτών, εκπόνησε «μέτρα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης».
Οταν δόθηκαν στη δημοσιότητα οι λεπτομέρειες, η γενική αίσθηση (ανά την Ευρώπη) ήταν «ὤδινεν ὄρος καὶ ἔτεκεν μῦν».
Πληροφορηθήκαμε όλοι ότι η φοβερή και τρομερή ανθρωπιστική κρίση της χώρας επρόκειτο να αντιμετωπιστεί με δέσμη τριών μέτρων (παροχή δωρεάν ηλεκτρικού ρεύματος, επιδότηση ενοικίου και επιδότηση σίτισης σε ευάλωτα νοικοκυριά) συνολικού κόστους 200 εκατ. τη διετία – δηλ. 1/15 της δαπάνης για συντάξεις στις ηλικίες κάτω των 55, τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση (και για να είμαστε ειλικρινείς το σύνολο του πολιτικού συστήματος) υπερασπιζόταν με νύχια και με δόντια.
Αυτή την (διδακτική) ιστορία μού θύμισε η ανακοίνωση των προτάσεων του νεοϊδρυθέντος κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Το πρόγραμμα ως πρόσχημα. Σε στυλ: «Και προτάσεις έχουμε».
Ομως, ας δούμε τις προτάσεις λίγο πιο προσεκτικά.
1. ∆ωρεάν δημόσιες μεταφορές για όλους. Οποιος έχει ανέβει σε λεωφορείο ή έχει πάρει το μετρό θα έχει προσέξει ότι τα δρομολόγια έχουν αραιώσει απελπιστικά, ότι επικρατεί συνωστισμός και ότι πολλοί επιβάτες δεν ακυρώνουν εισιτήριο. Δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς ακριβώς θα βελτιωνόταν η κατάσταση αν γενικευόταν το τζάμπα. Ενα σοβαρό προοδευτικό κόμμα θα πρότεινε πυκνά δρομολόγια, φτηνές μηνιαίες κάρτες, ελέγχους και πρόστιμα (τα δημόσια αγαθά πρέπει να τα σέβονται όλοι). Επίσης, διόδια για την είσοδο των Ι.Χ. στο κέντρο της πόλης – όπως στο Λονδίνο, στη Στοκχόλμη και στο Μιλάνο.
2. Φθηνότερο ρεύμα για νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Καλή ιδέα, αρκεί να μην υλοποιηθεί με κρατικές επιδοτήσεις, αλλά με επιτάχυνση της στροφής προς ηλιακή και αιολική ενέργεια.
3. ∆ημόσιος φορέας στέγης και κοινωνικής διαχείρισης στεγαστικών δανείων. Το παράδειγμα της κοινωνικής κατοικίας π.χ. στη Βιέννη είναι λαμπρό, αλλά δύσκολα γενικεύσιμο. Θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσουμε πώς ο προτεινόμενος φορέας θα απέφευγε τις παγίδες της πολύ λιγότερο λαμπρής ιστορίας της κρατικής στεγαστικής πολιτικής στην Ελλάδα.
4. Τέλος στις Πανελλαδικές – Νέο σύστημα εισαγωγής. Εδώ η αυθόρμητη αντίδραση είναι «όχι πάλι».
5. Αξιοπρεπείς αμοιβές σε παιδεία και υγεία. Προφανώς. Αλλά στη χώρα μας πολλοί ασθενείς ταλαιπωρούνται και εξαναγκάζονται να πληρώνουν για τυπικά δωρεάν υπηρεσίες, πολλοί μαθητές (και κάποιοι φοιτητές) είναι λειτουργικά αναλφάβητοι, ενώ οι συνδικαλιστές κινητοποιούνται κατά της αξιολόγησης. Συνεπώς, ένα σοβαρό προοδευτικό κόμμα θα στεκόταν πρωτίστως στο πλευρό των πολιτών που χρησιμοποιούν τις δημόσιες υπηρεσίες και μόνο δευτερευόντως (και μόνο υπό όρους) στο πλευρό όσων τις παρέχουν.
Αν ήταν γραπτό εξετάσεων, ο συντάκτης του θα έμενε μετεξεταστέος.
Ομως, …
ακόμη κι έτσι, η συζήτηση για τα προβλήματα –και, κυρίως, για τις πιθανές λύσεις– είναι απείρως προτιμότερη από τη στομφώδη αερολογία που περνιέται για πολιτική συζήτηση στη χώρα μας.
Οπότε, ας ελπίσουμε σε κάτι καλύτερο στην επόμενη Εξεταστική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου