Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Συνεχίζοντας την περιπλάνησή μας στους ποιητικούς «Σταλακτίτες» του Προκοπίου Παυλόπουλου, σήμερα διάλεξα το ποίημα «Η ελεγεία της εξέγερσης».
Προσδεθείτε και βεβαιωθείτε ότι το τραπεζάκι του καθίσματός σας είναι κλειστό…
«Είναι πολλά τα χρόνια / αφότου αγέρωχος τυλίχτηκες / με της εξέγερσης το φλάμπουρο / ανέβηκες με βήμα σταθερό στον βράχο / απ’ όπου κάτω όλα φαίνονταν μικρά, / ασήμαντα, / και πέφτοντας πήρες να αιωρείσαι / στο χάος της δικής σου αιωνιότητας / μέχρι να συναντήσεις αντί για θριάμβους / τη σιωπή. / Τώρα / όπως κείτεσαι δίχως να σε νοιάζει ο χρόνος / στα παγωμένα χείλη σου απομένει / κάτι από την αγανάδα του καημού / πως πήγε στράφι ο αγώνας / καθώς μακριά / σε γνώριμο από τον καιρό της νιότης ξέφωτο / θωρείς αχνά παλιούς συντρόφους / που στην πορεία συμβιβάστηκαν / αμέριμνοι να το ‘χουν ρίξει στο γιορτάσι. / Και είναι ακόμη πιο πικρό / να σε θυμούνται με χαμόγελο συμπόνιας».
Κατά πάσα πιθανότητα, ο ποιητής εμπνέεται από τον θρύλο του εύζωνα, που υποτίθεται ότι, τη μέρα που ύψωσαν οι Γερμανοί τη σημαία τους στην Ακρόπολη, εκείνος τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε από τον βράχο. Το γεγονός ότι ο ποιητής μας εμπνέεται από έναν αστικό μύθο δεν μειώνει την αξία της έμπνευσης, αφού ο ποιητής αιωρείται στο χάος της δικής του αιωνιότητας, αν μου επιτρέπουν οι Μούσες να παραφράσω τον στίχο του…
Με αφορμή τον τίτλο του ποιήματος, θα είχε ενδιαφέρον να γνωρίζαμε τι υπαγόρευσε η Μούσα στο αφτί του ποιητή τη νύχτα της εξέγερσης του 2008, τότε που με τη δική του ανοχή πυρπολήθηκε και λεηλατήθηκε η Αθήνα.
Μου το ζητήσατε πολλοί φίλοι, δεν μπορούσα λοιπόν παρά να ανταποκριθώ.
Ο τίτλος του ποιήματος είναι «Παλαιστίνη» και περιλαμβάνεται στη συλλογή «Σταλακτίτες από τέσσερις στροφές» του Προκοπίου Παυλόπουλου:
«Κοίταξε με το νου / στα βάθη του ορίζοντα, / λίγο ακόμη και θα δεις / φωτιές, καπνούς και στάχτη. / Ακου με την καρδιά / όσο γίνεται μακριά, / λίγο ακόμη και θ’ ακούσεις / θρήνους, κραυγές και ικεσίες. / Μονάχα μην κοιτάξεις / μήτε ν’ ακούσεις / το διπλανό σου / καθώς μετράει το κέρδος της ημέρας / στον ανοιχτό του μπεζαχτά / γιατί μπορεί να νιώσεις / –ίσως και νά ‘χεις δίκιο– / πως αναστήθηκε ο Ιούδας / και εισπράττει τα τριάντα αργύρια / της προδοσίας. / Θυμήσου, / σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς / το μίσος φαρμακώνει την ψυχή / την ώρα που της πρέπει να σαλπίζει».
Στον κόσμο του ποιήματος αυτού, έχουμε από τη μία πλευρά το νου και την καρδιά, που βρίσκονται στην Παλαιστίνη και, από την άλλη πλευρά, το κέρδος, τον μπεζαχτά, τον Ιούδα. Απλά και τετράγωνα πράγματα, περαιτέρω εξηγήσεις περιττεύουν.
Αν, πάντως, η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ κάνει και φέτος φεστιβάλ (κατανοώ πόσο άκαιρο είναι το ζήτημα που θέτω, αλλά εγώ πάντοτε ελπίζω…), θα πρότεινα να ζητούσαν από τον κ. Παυλόπουλο να απαγγείλει το ποίημα αυτό, στο ειδικό περίπτερο που θα έχουν στήσει για την Παλαιστίνη.
Φυσικά, τον θέλω με…
τη μαντίλα!
Δεν το συζητώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου