Της ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Είμαι περίεργο πλάσμα. Ενώ μπορεί να συμβαίνει κάτι μεγάλο, εγώ κολλάω σε κάτι μικρά… τοσοδούλικα. Αναζητώντας μέσα από αυτά τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Είμαι περίεργο πλάσμα. Ενώ μπορεί να συμβαίνει κάτι μεγάλο, εγώ κολλάω σε κάτι μικρά… τοσοδούλικα. Αναζητώντας μέσα από αυτά τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, ελεγχόμενος για υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ και αυτονόητα αρνούμενος τις κατηγορίες, έδωσε συνέντευξη Τύπου. Σε γενικές γραμμές μίλησε για δολοφονία χαρακτήρα και τόνισε ότι κανένας πρόεδρος δεν μπορεί να κάνει ανάθεση προτού οι δαπάνες ελεγχθούν από διαπαραταξιακή επιτροπή.
Αλίμονο! «Σαράντα χρόνια φούρναρης», που έλεγε η διαφήμιση.
Εξανέστη γιατί δεν έχει λάβει ακόμα το πόρισμα από τη σχετική αρχή, το οποίο διαβιβάστηκε στην Οικονομική Εισαγγελία δεσμεύοντας τα περιουσιακά του. Δίκιο έχει. Πρέπει να γνωρίζει γιατί κατηγορείται.
Εν τέλει, κατέληξε ότι δεν παραιτείται, καθότι είναι εκλεγμένος πρόεδρος. (Χαζός είναι;)
Δηλαδή, μέχρι εδώ… τα συνήθη.
Παρακάτω όμως μαθαίνουμε, ημείς οι αδαείς, ότι δεν είναι υποχρεωμένος εκ του νόμου σε κατάθεση πόθεν έσχες.
Μωρέ, μπράβο! Για φαντάσου!
Πώς κανένα κόμμα δεν θεώρησε ότι θα όφειλε ο εκπρόσωπος εργαζομένων, που υπογράφει συμβάσεις εκατομμυρίων (μαζί με τη διαπαραταξιακή επιτροπή, βεβαίως, βεβαίως), να ενημερώνει τον λαό για τα περιουσιακά του στοιχεία;
Τι σόι τρυπάρα νόμου είναι αυτή και κανένας δεν την έχει δει;
Ως εκ τούτου, ο ίδιος είχε τη φιλοτιμία να μας ανοίξει τα χαρτιά των οικονομικών του, δηλώνοντας: «Είμαι τραπεζοϋπάλληλος, δεν είμαι υπάλληλος που παίρνει 800 ευρώ. Είμαι στην ανώτερη βαθμίδα. Τα στοιχεία θα τα δώσω και είναι όλα καθαρά».
Περίεργες περιπτώσεις! Πρώτη φορά ακούω άνθρωπο να θεωρεί πιο εύκολο να δηλώσει πόσα δεν παίρνει, αντί να μας πει πόσα παίρνει! Αχ! Είναι αυτές οι κομψές επικαλύψεις. Να μην προκαλέσουμε, κάπως ως παρθένες Μαρίες, ταπεινοί, που στέκονται κοντά στον εργαζόμενο και παλεύουν για τα δίκια του εργάτη. Και πάνω σε αυτή τη βάση συνεχίζουμε: «Προσέλαβα την αδελφή μου ως καθαρίστρια στη ΓΣΕΕ επειδή το είχε ανάγκη. Καταδικάστε με γι’ αυτό».
Καταδικάστε με! Να και οι αυτοδιαθέσεις ανάμικτες με υπεροψία και άρωμα ειρωνείας. Να τος πετιέται! Ο Βασιλάκης Καΐλας από μέσα του. «Καθαρίστρια»… «Είχε ανάγκη»… Αυτά είναι δράματα της ζωής.
Και πάμε να το τερματίσουμε! Πισίνα.
Αλλά δεν είναι πισίνα. Είναι, λέει, μια γούρνα για ιατρικούς λόγους. Οταν η γυναίκα του υπέστη εγκεφαλικό. Και ως γνωστόν, είναι το πρώτο που συμβουλεύουν οι γιατροί. Και έδωσε ευχή στους παρευρισκόμενους, κανένας να μη χρειαστεί να κατασκευάσει πισίνα για τέτοιο λόγο. Να μην αξιώνει ο Θεός τον άνθρωπο!
Και άκου τώρα, αναγνώστη, πού κολλάει το δικό μου μυαλό.
Στον κόμπο στον λαιμό του για την πισίνα.
Και αναρωτιέμαι, γιατί ένας που δεν παίρνει 800 ευρώ δεν μπορεί, με τον αντίστοιχο τσαμπουκά τού «Δεν παραιτούμαι, είμαι εκλεγμένος πρόεδρος», να πει «Ναι, έκανα ένα σπίτι με μια πισίνα, γιατί τα οικονομικά μου το επιτρέπουν»;
Γιατί είναι για μερικούς τόσο περίπλοκα τα απλά;
Είναι τα μικρά που ξεμπροστιάζουν τα μεγάλα.
Είναι η αεναώς υποκριτική επικάλυψη του αριστερίζοντα που μάχεται για τα δίκια του εργάτη και του λαού γενικότερα. Είναι, είναι, είναι… Αυτά! Που τα γνωρίζουμε, μα που κυρίως εύχομαι πλέον να τα αναγνωρίζουμε.
Αυτά που ...
τα σιχαθήκαμε, τα βαρεθήκαμε, μας κούρασαν.
Ασε, ρε φίλε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου