Σε πέταξαν σαν την τρίχα απ' το ζυμάρι, κυρία @mkaristianou
— Dimitra Galanopoulou. (@DimitraGalanop1) February 28, 2026
Τα ψέματα δεν συγχωρούνται...😢#Τέμπη#τεμπη_εργαλειοποιησηpic.twitter.com/YjhKghCz6s pic.twitter.com/Pqfi03GYe9
#Καρυστιανου #Ρουτσι τσακώνονται πάνω στους τάφους των παιδιών τους για τα συμφέροντα.
— George Lee (@Harhalas) February 28, 2026
Κατάντια!#Τεμπη #τεμπη_εργαλειοποιηση pic.twitter.com/tx8jwJRB04
Του ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΔΡΟΥΛΙΔΑΚΗ
Στις 28 Φλεβάρη του 2025, η Ελλάδα ήταν μια κλειστή χώρα. Οχι μόνο οι πρωτεύουσες των νομών, αλλά και όλες οι μικρότερες και μεγαλύτερες πόλεις είχαν προγραμματισμένες συγκεντρώσεις, πολλές από τις οποίες ήταν οι μεγαλύτερες στην ιστορία τους. Οι δρόμοι ξεχείλιζαν από ανοργάνωτο κόσμο με αυτοσχέδια πλακάτ, που ως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις, στέκονταν στις πιο λαϊκές εκδοχές της δημόσιας συζήτησης. Καφετέριες ή συνοικιακά καφενεία, που δεν συνηθίζουν να κλείνουν ούτε το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα, ενημέρωναν τους πελάτες τους ότι «στις 28 θα είμαστε κλειστά». Και, κυρίως, η εμβέλεια του ζητήματος ήταν κάτι πρωτόγνωρο. Οπως λεγόταν κατά κόρον τότε, η επικαιρότητα ήταν «μονοθεματική». Κάθε γεγονός που έβγαινε στην επιφάνεια, πραγματικό ή φανταστικό, και συνδεόταν με τα Τέμπη, μονοπωλούσε για μέρες το δημόσιο ενδιαφέρον.
Εναν χρόνο μετά, σχεδόν τίποτα δεν θυμίζει εκείνη την κατάσταση. Η τρίτη επέτειος του δυστυχήματος των Τεμπών βρίσκει τη χώρα με ασύγκριτα μικρότερη προσμονή, οι κινητοποιήσεις είναι πολύ μικρότερες, η κυβέρνηση δεν βρίσκεται σε πανικό και δεν αγωνιά για το πώς θα διαχειριστεί μια κρίση.
Ασφαλώς, υπάρχουν μια σειρά από συγκυρίες που βοήθησαν σε αυτή την εξέλιξη. Για παράδειγμα, πριν έναν χρόνο ήταν αρκετά νωπή η δημοσιοποίηση ηχητικών μέσα από το τρένο που είχαν προκαλέσει ιδιαίτερη αναταραχή στην ελληνική κοινωνία. Ομως, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει ένας άνθρωπος που «σκότωσε» τις κινητοποιήσεις των Τεμπών, και αυτός είναι η Μαρία Καρυστιανού.
Σε ένα λαϊκό αφήγημα, η Μαρία Καρυστιανού είναι επίσης και αυτή που «γέννησε» τις κινητοποιήσεις των Τεμπών.
Ομως αυτό δεν είναι διόλου ακριβές. Τον Μάρτιο του 2023 είχαν γίνει σε όλη την Ελλάδα πολύ μεγάλες κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, όταν ακόμα το όνομα της Καρυστιανού ήταν γενικά άγνωστο. Από την πρώτη στιγμή και για τρία χρόνια, σχεδόν κάθε κάλεσμα για την υπόθεση συγκέντρωνε το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή του κόσμου. Η Μαρία Καρυστιανού «πάτησε» σε αυτό το ενδιαφέρον για να μετατραπεί σε Αγία των κινητοποιήσεων για τα Τέμπη. Αλλά δεν τις δημιούργησε η ίδια.
Κάθε νουνεχής αναλυτής μπορούσε να προγνώσει ότι η απόφαση της Καρυστιανού να πολιτευθεί θα της αφαιρούσε αυτό το φωτοστέφανο. Η πολιτική εκ των πραγμάτων είναι διαχείριση αντιθέσεων. Και μάλιστα, πραγματικών αντιθέσεων, όχι παρεξηγήσεων. Κανείς δεν μπορεί να εμπλακεί σε αυτήν και να συνεχίσει να παριστάνει ότι εξαιρείται των αντιθέσεων. Ανθρωποι πολύ πιο έμπειροι από την κυρία Καρυστιανού, κατέρρευσαν όταν το προσπάθησαν.
Επιπλέον, η κυρία Καρυστιανού είχε δύο ακόμα ζητήματα να αντιμετωπίσει, εξίσου δύσκολα.
Το πρώτο ήταν ότι εκτός από το να υποκριθεί ότι εξαιρείται των αντιθέσεων που γεννά η πολιτική, ήταν περίπου απαγορευτικό να ενταχθεί σε αυτές. Ακριβώς γιατί είχε στηρίξει μέχρι πρότινος τη δημόσια παρουσία της σε μια αγιοποιημένη εικόνα.
Και το δεύτερο, ότι η κυρία Καρυστιανού είχε πάρα πολλές φορές διαψεύσει ότι πρόκειται να πολιτευθεί και είχε μαζί της έναν «στρατό» υπερασπιστών της, που ορμούσε να κατασπαράξει όποιον υποστήριζε ότι ετοιμάζει κόμμα. H ιδέα ότι τόσον καιρό έλεγε ψέματα, και ταυτόχρονα κατεβαίνει στην πολιτική για να επιβάλει την αλήθεια, την ηθική και την τιμιότητα, είναι κάπως άτοπη.
Οι συνέπειες για την κυρία Καρυστιανού έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν την εμφάνισή τους και δεν είναι μικρές. Η δημοτικότητά της βρίσκεται περίπου στο 1/3 αυτής που απολάμβανε πριν έναν χρόνο. Τα δυνητικά ποσοστά του κόμματός της τείνουν προς το μονοψήφιο. Και οι απώλειες στον μηχανισμό που στήθηκε μετά κόπων τον τελευταίο ενάμισι χρόνο είναι συνεχείς.
Στο στόχαστρο των περισσότερων -αν όχι όλων- όσων διαμαρτύρονται, βρίσκεται η δικηγόρος της κ. Καρυστιανού και πρώην πολιτεύτρια της «Νίκης», Μαρία Γρατσία. Σε μια σειρά από πόλεις, οι επιτροπές που είχαν στηθεί για τη δημιουργία του κόμματος, είναι εξοργισμένες με τη βασική σύμβουλο της κυρίας Καρυστιανού και ζητούν την αποπομπή της. Ο λόγος δεν είναι μόνο ότι ασκεί έναν ασφυκτικό έλεγχο σε οργανωτικό επίπεδο στο εγχείρημα. Είναι επίσης ότι διασφαλίζει ότι αυτό θα στραφεί προς τις πιο ακραίες θέσεις της λεγόμενης λαϊκής Δεξιάς, την ίδια ώρα που οι τοπικές επιτροπές έχουν φτιαχτεί στη συντριπτική τους πλειονότητα από απογοητευμένους αριστερούς ή πρώην μέλη και υποστηρικτές του ΠΑΣΟΚ.
Οταν η Καρυστιανού θέτει ζήτημα για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων (και όταν το «μαζεύει», καταθέτει τον εξωφρενικό και ανυπόστατο ισχυρισμό ότι στην Ελλάδα γίνονται κάθε χρόνο «200 με 300 χιλιάδες αμβλώσεις») δεν χάνει μόνο υποψήφιους ψηφοφόρους. Χάνει επίσης και τον κόσμο που έστηνε το κόμμα. Στις απώλειες συμπεριλαμβάνεται και η μεγαλύτερη και παλιότερη τοπική επιτροπή του «κόμματος», αυτή των Χανίων, η οποία διαλύθηκε ολοσχερώς μετά από μια οργισμένη ανταλλαγή επιστολών, στο τέλος της οποίας προέκυψε το συμπέρασμα ότι η πρώην πρόεδρος του συλλόγου των Τεμπών στηρίζει πλήρως τη δικηγόρο της.
Με πολιτικό σύμβουλο πολιτεύτρια της Νίκης και τις κινητοποιήσεις των Τεμπών να είναι πλέον απολύτως αποσυνδεδεμένες από αυτήν, η κυρία Καρυστιανού είναι σχεδόν αδύνατον να παραμείνει για πολύ καιρό ακόμα στο κέντρο των πολιτικών εξελίξεων. Θα μπορούσε να διεκδικήσει μόνο μια θέση ως ηγέτιδα της ανερχόμενης Ακροδεξιάς, αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι υπόλοιποι θα της κάνουν χώρο για αυτό.
Καθώς όλα αυτά θα παίρνουν τον δρόμο τους, η ελληνική κοινωνία χρωστά στον εαυτό της δύο ερωτήματα που τα έχει καθυστερήσει χαρακτηριστικά.
Πρώτον, γιατί...
παράγουμε με τέτοιον φρενήρη ρυθμό σωτήρες στη φαντασία μας;
Και δεύτερον, τι πρέπει να αλλάξουμε για να έχουμε μια χώρα στην οποία τα τρένα δεν συγκρούονται μεταξύ τους, αφού πρώτα βρεθούν επί ένα τέταρτο στην ίδια γραμμή -και αυτό παραμένει ανεξάρτητο από το τι κουβαλάνε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου