τι παραγγέλνεις από ebay / τι έρχεται: pic.twitter.com/alk9rKY5oE
— τάσος (@kostasos) February 15, 2026
Του ΘΑΝΟΥ ΤΖΗΜΕΡΟΥ
Να ξεχάσουμε, ναι.
Να προχωρήσουμε όλοι μαζί μπροστά, ναι.
Να συμφιλιωθούμε, ναι.
Αλλά αυτά δεν γίνονται μονομερώς. Δεν γίνεται ο ένας να δίνει το χέρι κι άλλος το μαχαίρι.
Δείτε τι είπε στην ομιλία του στα εγκαίνια του μνημείου της Γυάρου, ο κρατικοδίαιτος επαναστάτης με την κρατική λιμουζίνα. Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα και ας μας πει κάποιος μετακατσαπλιάς πόσο συμφιλιωτικά είναι.
Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,
Κρατούμενοι στο θανατονήσι, που επιζήσατε,
Γυναίκες κι αδέρφια, απόγονοι των αλύγιστων της ταξικής πάλης,
Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ σας καλωσορίζει σ' αυτόν τον τόπο, τον δύστοπο, τον δύσκολο ακόμα και να φτάσεις εδώ.
Τον τόπο που επέλεξε η αστική τάξη της χώρας μας την περίοδο της ένοπλης ταξικής αναμέτρησης 1946 - 1949, και μετά, στις άλλες δύο περιόδους λειτουργίας αυτής της φυλακής έως και το 1974, για να τσακίσει, όπως ήλπιζε, πρωτοπόρους αγωνιστές, τους κομμουνιστές πριν απ' όλους.
Στοχαζόμαστε, φέρνουμε στο νου έναν προς έναν τους αλύγιστους της ταξικής πάλης. Ορκιζόμαστε να τραβάμε διαρκώς μπροστά, να χαράζουμε βήμα το βήμα τον ίδιο δρόμο που εκείνοι βάδισαν.
Για να 'ναι ολάνοιχτος ο δρόμος της οικοδόμησης μιας άλλης κοινωνίας, ο σοσιαλισμός - κομμουνισμός.
Δεν ξεχνάμε τίποτα, δεν συγχωρούμε τίποτα. Αιώνια η καταισχύνη για τους βασανιστές και την αστική τάξη, τα συμφέροντα της οποίας υπηρέτησαν.
Είμαστε εδώ, αντλώντας δύναμη για τις μάχες που είναι μπροστά. Σπουδάζουμε, εδώ, στον τόπο του μαρτυρίου, το μάθημα της ανυποχώρητης πάλης.
Όσο ισχυρός, όσο βάναυσος και να 'ναι ο αντίπαλος, εμείς θα νικήσουμε. Εμείς θα ανοίγουμε κάθε μέρα, κάθε ώρα, και μια καινούργια ρωγμή σ' αυτό το σάπιο σύστημα, ώσπου να καταρρεύσει μέσα από τις ίδιες τις αντιφάσεις του, κάτω από τα σφοδρά χτυπήματα της επαναστατημένης εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Γι' αυτό είμαστε εδώ. Να βεβαιώσουμε τους συντρόφους που χάθηκαν «σε άνιση μάχη κι αγώνα», πως όχι μόνο τίποτα δεν πάει χαμένο, μα και πως ακριβώς η θυσία τους είναι το λίπασμα στους αγώνες που έρχονται.
Το ΚΚΕ σαλπίζει αντίσταση, οργάνωση, ανατροπή.
Σήμερα, αντλώντας πείρα από τη σφοδρότητα της εξέλιξης της ταξικής αναμέτρησης, οργανώνουμε τα βήματα της εργατικής τάξης ώστε να γίνει ικανότερη στην αντιμετώπιση του αντιπάλου.
Η ταξική αναμέτρηση θα παίρνει και πάλι χαρακτηριστικά τέτοια που αποπνέουν αισιοδοξία για την έκβαση των αγώνων που έχουμε μπροστά.
Γίνεται όπλο η γνώση πως ο αντίπαλος δεν διστάζει να φτάσει έως τη φυσική εξόντωση του αγωνιστή όταν στη δράση του βλέπει κίνδυνο για την εξουσία και τα κέρδη του.
Και γίνεται όπλο αυτή η γνώση, γιατί μας διδάσκει το ανειρήνευτο της πάλης, πως δεν ξεμπερδεύεις με τέτοιον αντίπαλο γλείφοντας τα κόκαλα που πετά απ' το τραπέζι. Πως ή θα την πας την πάλη σου ως το τέρμα ή εδώ θα μας γονατίζουν διαρκώς. Και τέτοια απόφαση έχουμε πάρει.
Ανειρήνευτη είναι αυτή η πάλη. Ηταν ανειρήνευτη και τότε που σφύραγε στον αέρα το μαστίγιό τους. Είναι ανειρήνευτη και σήμερα που σφάζουν με το γάντι.
Ο εμφύλιος πόλεμος δεν περιορίστηκε στις πολεμικές συγκρούσεις. Το κράτος, ως μηχανισμός καταστολής, προσάρμοσε όλες του τις λειτουργίες με τέτοιον τρόπο ώστε να συντρίψει στρατιωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά τις αγωνιζόμενες λαϊκές δυνάμεις.
Η καπιταλιστική εκμετάλλευση δεν είναι μονόδρομος, όσο κι αν αστοί και οπορτουνιστές πασχίζουν να πείσουν γι' αυτό
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ επισημαίνοντας, μέσα και από τον συμβολισμό που περιέχει αυτό το Μνημείο, την δυνατότητα να συνεχίσουν να δημιουργούνται Ρωγμές σ' αυτό το σύστημα μέχρι την οριστική ανατροπή του.
Να ποιος είναι ο ρόλος μας σήμερα: Γερό ΚΚΕ που να μπορεί να εκπληρώσει την ιστορική του αποστολή, που θα αντέχει και θα συνεχίσει να δρα με την ίδια αταλάντευτη πίστη για το νομοτελειακό, το αναπόφευκτο πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Οι μέρες που λαχτάρησαν, οι μέρες που λαχταρούμε θα 'ρθουν!
Θα φροντίσουμε» κι εμείς με τη σειρά μας, όπως οι προηγούμενες γενιές, «γι' αυτό»...
Ζήτω το τιμημένο Κόμμα μας, το ΚΚΕ!
Υπάρχει κανένας που δεν κατάλαβε;
Υπάρχει κανένας που ανακάλυψε σ΄ αυτό το παραλήρημα μίσους κάποιο ίχνος αυτοκριτικής, κάποια εσάνς συγγνώμης για το ποτάμι αίματος που προκάλεσε το ΚΚΕ, κάποια ψήγματα διάθεσης για συμφιλίωση, κάποια πρόταση για κάτι κοινό ανάμεσα στην "αστική τάξη" και στους άεργους ισόβιους κομματικούς υπάλληλους του Περισσού που σιτίζονται από αυτή, για να την... ανατρέψουν;
Έχει, αυτή η εγκληματική συμμορία...
που κηρύττει "ανειρήνευτη πάλη" μέχρι την επιβολή σταλινικής δικτατορίας, θέση στη Δημοκρατία και στο πολιτικό σύστημα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου