ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Ο Τσίπρας είναι το πρόβλημα σ' αυτή τη χώρα, ή το πολιτικό σύστημα συνολικά;

Του Συμεών Ρωμύλου

(Ερώτηση φίλου μου)
Φίλε Χ

Ανέκαθεν προσπαθώ να εντοπίζω, σε ό,τι διαβάζω ή συμβαίνει γύρω μου, τα όποια στοιχεία θα μπορούσαν να με βοηθήσουν να κατανοήσω λίγο καλύτερα πώς και γιατί οι άνθρωποι λειτουργούμε, έτσι όπως λειτουργούμε, και πώς λειτουργεί ο κόσμος, που έχουμε δημιουργήσει.  

Ήδη, έχω συνειδητοποιήσει κάποια βασικά, που συνεχώς επιβεβαιώνονται.

 

Πρώτον, ἕν οἶδα,ὅτι [σχεδόν] οὐδέν οἶδα! Επομένως, είναι μάταιο να ελπίζω ότι θα μπορέσω κάποτε να τα κατανοήσω πλήρως! Το γεγονός και μόνο ότι τόσα, τόσο "σπουδαία μυαλά", ανά τους αιώνες, δίνουν έως και εκ διαμέτρου αντίθετες σχετικές ερμηνείες αποδεικνύει το μάταιο μιας τέτοιας ελπίδας! Όμως, ταυτοχρόνως,  επισημαίνει την αναγκαιότητα για συνεχή προσπάθεια καλύτερης κατανόησής τους, αν θέλουμε να συνυπάρχουμε αρκούντως αρμονικά….  Πιστεύω, ότι δεν υπάρχει μία "λογική", μία "πραγματικότητα", κλπ. Άλλο η αριστερή, άλλο η δεξιά, η χριστιανική, η μουσουλμανική κλπ., κλπ., -με κάθε μία να έχει εκατομμύρια "πιστούς". Πρέπει, συνεπώς, να προσπαθούμε συνεχώς να δείχνουμε κατανόηση, κυρίως, προς τους αντιφρονούντες. Παραφράζω λίγο τον Harari (*): "Κανείς μας δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Είναι πιο ευγενικό να ασκεί κανείς κριτική στον εαυτό του και στους δικούς του ανθρώπους παρά στους ξένους"!!!

Το πώς καθένας μας έγινε αυτό που έγινε και, επομένως, λειτουργεί όπως λειτουργεί, και, επομένως, καθορίζει το πώς λειτουργεί ο κόσμος, δεν το έχουν ερμηνεύσει πλήρως, ούτε οι επιστήμες, ούτε η φιλοσοφία. Κάθε πράξη μας, κάθε γεγονός, μοιάζει σαν ένας κρίκος σε σχήμα σφαίρας σε ένα πελώριο πλέγμα, όπου κάθε κρίκος είναι, ταυτόχρονα, και αποτέλεσμα που προκλήθηκε από, και αιτία που προκαλεί αποτέλεσμα σε, όλους τους άλλους κρίκους με τους οποίους συνδέεται!

 

Συνεπώς, δεύτερον, είναι εξ ίσου μάταιο να νομίζει κανείς, ότι μπορεί να πείσει άλλον να αλλάξει θρησκευτικά "ΠΙΣΤΕΥΩ" ή πολιτικές "ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ" με "λογικά" επιχειρήματα. Είναι σαν να προσπαθεί να θεραπεύσει την τρέλα κάποιου επισημαίνοντάς του ότι είναι τρελός…!  Έτσι, όταν συζητώ τέτοια θέματα, το κάνω ΜΟΝΟ με ανθρώπους που με ενδιαφέρει να γνωρίζω πώς σκέφτονται και μόνο για να διαπιστώσω πού συμφωνούμε και πού -και, ει δυνατόν, γιατί- διαφωνούμε.

Μακροσκελής ο πρόλογος, αλλά αναγκαίος, αφού δεν πρόκειται να προσπαθήσω να αντιπαραθέσω… "λογικά" επιχειρήματα για να δείξω τα δικά σου "λάθη" και τα δικά μου "σωστά".  

Θα αναφερθώ αποσπασματικά σε κάποιες παρατηρήσεις σου μόνο -και ΜΟΝΟ- για να διαπιστώσεις, αν σε ενδιαφέρει, πού συμφωνούμε και πού -και, ει δυνατόν, γιατί- διαφωνούμε.

 

Αρχίζεις με την ερώτηση: "Ο Τσίπρας είναι το πρόβλημα σ' αυτή τη χώρα, ή το πολιτικό σύστημα συνολικά;"   

Απαντώ: Συμφωνώ απολύτως, είναι το πολιτικό σύστημα συνολικά!

Όμως, το να διαχωρίζεις τον έναν από το άλλο είναι σόφισμα, είναι παραπλανητικό (όχι σκόπιμα, είμαι σχεδόν βέβαιος) και παρασύρει κι εσένα τον ίδιο σε λάθος συλλογισμό. Το πολιτικό σύστημα είναι συνεχές, εξελίσσεται ασταμάτητα και ο Τσίπρας ήταν, ως αντιπολίτευση, και είναι, ως κυβέρνηση, αναπόσπαστο μέρος του. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι δεν είμαι βέβαιος τί το έκανε χειρότερο από αυτό που ήταν πριν εμφανιστεί ο ίδιος στην πολιτική σκηνή. Τα χαρακτηριστικά που του πρόσθεσε με τις πράξεις και παραλείψεις του ως κυβέρνηση ή με αυτές ως αντιπολίτευση…. 

 

Ας δούμε κάποια από τα χειρότερα από αυτά τα χαρακτηριστικά:

 

Το μεγαλύτερο καρκίνωμα του Ελληνικού πολιτικού συστήματος είναι το πελατειακό κράτος. Ο Τσίπρας, αν όχι και λόγω ιδεοληψιών, σίγουρα κυνηγώντας ψήφους, το μεγαλώνει συνεχώς με κάθε τρόπο που μπορεί!

 

Άλλο χαρακτηριστικό, με κατά καιρούς τραγικές συνέπειες είναι η καλλιέργεια του φανατισμού έως διχασμού. Εδώ, έχει ξεπεράσει τους πάντες! Του ξέφυγε το "ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν"; Γιατί "εργαλειοποίησε" το Μακεδονικό; κλπ., κλπ., κλπ.

 

Ένα νέο χαρακτηριστικό, που του προσέδωσε αποκλειστικά εκείνος, είναι ότι δεν αρκεί πλέον να αμφιβάλουμε για τις υποσχέσεις των πολιτικών. Πρέπει να μην πιστεύουμε απολύτως τίποτε από όσα υπόσχονται προκειμένου να υφαρπάξουν την ψήφο μας, αφού μπορεί, εκ των υστέρων, να κάνουν τα απολύτως αντίθετα.  Εν προκειμένω, μου αρέσει όπως το θέτεις εσύ. Γράφεις: "Εγώ, ως παλιός αριστερός, αγανάκτησα όταν ο Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα και έγινε ρεαλιστής. Αφού όμως το έκανε, έπρεπε να σεβαστεί  τους σκληρούς, νεοφιλελεύθερους κανόνες του παιχνιδιού." (!!!)

 

Θα υποκύψω στον πειρασμό να επισημάνω ότι και αυτό είναι σόφισμα, είναι παραπλανητικό (όχι σκόπιμα, είμαι σχεδόν βέβαιος) και παρασύρει κι εσένα τον ίδιο σε λάθος συλλογισμό. Ή θεωρείς τον ρεαλισμό τόσο σημαντικό πλεονέκτημα για έναν πολιτικό, οπότε δεν αγανακτείς για την "κωλοτούμπα" και τον "σεβασμό των σκληρών, νεοφιλελεύθερων κανόνων του παιχνιδιού", ή αγανακτείς…!

 

Αντιγράφω από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ(**)

 

"Τέσσερα χρόνια τώρα θέτουμε και απαντούμε στην ίδια ερώτηση: Πώς γίνεται να είναι κανείς και ευρωπαϊστής και μαδουριστής; Πώς γίνεται να ισχυρίζεται ότι αποτελεί "συνέχεια του ΕΑΜ" –όπως έκανε η εισηγήτρια του ΣΥΡΙΖΑ στη συζήτηση για τις Πρέσπες– ή να εγκαλεί το ΚΚΕ ότι εγκαταλείπει την εμφυλιακή του πολιτική στο Μακεδονικό –όπως έκανε ο πρωθυπουργός– και ταυτόχρονα να κατηγορεί τους αντιπάλους του ότι καλλιεργούν εμφυλιοπολεμικό κλίμα; […]

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι που ζητάει να κριθεί με βάση τα δίπολα "προοδευτικό – συντηρητικό", "αριστερό – δεξιό", "εθνικιστικό – ευρωπαϊκό".

 

Τελικά, τί είναι ο Τσίπρας;  

Αριστερός, κεντρώος, μήπως, ως αγνωστικιστής ή άθεος  που δηλώνει ότι είναι (δεν θυμάμαι ποιο από τα δύο) είναι απολύτως α-ήθης, απολύτως α-ο,τιδήποτε; 

Τί πιστεύει για τον κόσμο, που οι πολιτικοί, υποτίθεται, αγωνίζονται να αλλάξουν "για το καλό μας";  

Πέρα από τις παρωχημένες… "αριστερές" ιδεοληψίες, τις, όπως τις χαρακτήρισε, "αυταπάτες", έχει κανένα πραγματικό "πιστεύω" για το τί είναι "το καλό μας", ή λέει ό,τι νομίζει ότι κερδίζει ψήφους, δηλαδή του εξασφαλίζει την εξουσία, την "καρέκλα", το ατομικό του "όφελος";

 

Ο Χένρυ Κίσινγκερ έχει πει ότι "η εξουσία είναι το ισχυρότερο αφροδισιακό". Προφανώς, αφροδισιακό, οικονομικό ή κάποιο κίνητρο, δηλαδή "όφελος", πρέπει να έχει όποιος κάνει ο,τιδήποτε -και δεν εξαιρούνται οι πολιτικοί. Όμως εμείς δεν μπορούμε να γνωρίζουμε και ούτε πρέπει να μας ενδιαφέρουν τα κίνητρά τους. Το μόνο που μπορούμε και πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι οι συνέπειες αυτών που κάνουν ή παραλείπουν να κάνουν για εμάς, όχι για το "κέφι" τους.

 

Έρχομαι στην παρατήρησή σου: "Θεωρώ ότι η συμφωνία των Πρεσπών είναι μια καλή συμφωνία που λύνει περισσότερα από τα προβλήματα που δεν έλυσαν οι προηγούμενοι." (Αχ, αυτοί οι προηγούμενοι…!)   

Την διάβασες; 

Εγώ την διάβασα και, όντως, με δεδομένο ότι αυτά που δεν γνωρίζω και δεν καταλαβαίνω είναι απείρως περισσότερα από αυτά που γνωρίζω και καταλαβαίνω, μου μοιάζει έτσι όπως το θέτεις. Πάντως, φαίνεται ότι, υπό τις τρέχουσες συνθήκες, ίσως, θα μπορούσε να είναι και καλύτερη. Γενικά, τέτοιες συμφωνίες κρίνονται μόνο στο μέλλον. Μία φαινομενικά κακή συμφωνία σήμερα μπορεί να αποδειχθεί καλή στο μέλλον -και το αντίστροφο. (Κυπριακό;) Αν θέλεις να ακούσεις μερικά μόνον από αυτά που δεν γνωρίζουμε και δεν καταλαβαίνουμε, ούτε εγώ ούτε οι… "ακροδεξιοί" των συλλαλητηρίων δες αυτό:

 

Τα πιο πάνω μου θύμισαν μια ρήση του Τζων Κέννεντυ : "Ο λαός έχει την πιο σωστή κρίση, αλλά σε βάθος χρόνου." Ελπίζω και εύχομαι, αυτήν τη φορά να μην επαληθευτεί!

 
Τελειώνω με μία ακόμη ελπίδα και ευχή: ο Τσίπρας, όπως και ο Τραμπ, η Μαρίν Λε Πεν και οι όμοιοί τους που, τελευταία, αυξάνονται και πληθύνονται, είναι όλοι τους "αποτελέσματα" που ως "αιτία" που τα προκάλεσε είχαν την αποτυχία του αντίστοιχου πολιτικού συστήματος. Με αυτήν την έννοια, το καλύτερο στο οποίο εγώ μπορώ να ελπίζω για το φαινόμενο "Τσίπρας" είναι να αποτελέσει και αυτός "αιτία" που θα προκαλέσει ένα "αποτέλεσμα" με αντίθετα χαρακτηριστικά…! Ήδη υπάρχουν σημάδια ότι αυτή η ελπίδα και ευχή μου ίσως πραγματοποιηθεί! Αμήν!
 
(*) 21 Μαθήματα για τον 21ο Αιώνα, σελ. 188, "Ταπεινοφροσύνη"
(**)http://www.kathimerini.gr/1006893/opinion/epikairothta/politikh/proswpa-ths-evdomadas