Η πρώτη εικόνα συγκλόνισε τη Δύση. Ο μικρός Aylan, νεκρός, ξεβρασμένος
στην ακτή. Μεγάλη συγκίνηση, με τα ΜΜΕ να προωθούν αυτή τη σκηνή ως
αντανάκλαση του δράματος των ταλαιπωρημένων προσφύγων. Μέσα από την
τεχνική της συλλογικής ενοχής ενθαρρύνεται έτσι ο κόσμος για να γίνει
ανεκτικός στο θέμα της μαζικής μετανάστευσης. Το ανθρωπιστικό στοιχείο
εδώ προέχει, όπως λέει και ο Elie Halevy, συμπληρώνοντας: «Η οργάνωση
του ενθουσιασμού» αρχίζει να λειτουργεί ως μηχανισμός.
Η δεύτερη εικόνα επίσης συγκλόνισε τις δυτικές κοινωνίες. Πρόκειται για
τις σεξουαλικές επιθέσεις στην Κολονία, η αμεσότητα και βιαιότητα των
οποίων φιλτραρίστηκε από τις αρχές και τα ΜΜΕ. Δόθηκαν έτσι στη
δημοσιότητα περιγραφές που υπηρετούσαν την ιδεολογία της κυρίαρχης
πολιτικής σήμερα, αυτήν του «να ζούμε μαζί». Δεν έπρεπε να προκληθεί
στον κόσμο ανησυχία και να χαλάσουν τα πολιτικά σχέδια.
Η έρευνα, βέβαια, απέδειξε ότι επρόκειτο για μια οργανωμένη βαρβαρότητα
με πολιτισμικά στοιχεία κι εμπεριείχε την τεχνική της πανάρχαιας
φαλλοκρατικής επιθετικότητας. Κι αυτό δεν έπρεπε να πάρει τη διάσταση
μαζικής πληροφορίας. Γι’ αυτό κι αυτοί που έπραξαν έτσι ήταν απλά
«κάποια κακοποιά στοιχεία, κάποιοι αλήτες» και δεν υπήρχε πολιτισμικός
χαρακτήρας στη βίαιη συμπεριφορά τους. Κι όμως, η έρευνα απέδειξε ότι,
όπως και στους αρχαίους καιρούς, η γυναίκα ξαναγίνεται αγαθό προς
κατάκτηση. Την προειδοποιούν ότι ένα νέο είδος εξουσίας θα εφαρμοστεί
πάνω της. Δεν μπορούμε βέβαια να γενικεύσουμε κι αυτό θα ήταν λάθος.
Ομως, πολλοί νέοι από αυτούς τους μετανάστες έχουν μια επιθετική
σεξουαλική συμπεριφορά.
Η κυρίαρχη ευρωπαϊκή πολιτική δεν θέλει να το δει αυτό. Πιστεύει ότι
μόνο με κάποιους κανόνες γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι εκ
διαφορετικής κουλτούρας άνθρωποι μπορούν να συγκατοικήσουν.
Πρόκειται
για εγκληματικό λάθος:
Είτε το θέλουμε είτε όχι όλες οι κουλτούρες δεν
είναι διαμεταβαλλόμενες. Μια πολιτική κοινότητα είναι επίσης κοινότητα
ηθών. Δεν μπορούν λοιπόν να εισέλθουν εκατομμύρια άνθρωποι ανεξέλεγκτα
δίχως να προκληθεί πολιτισμικό σοκ με μέρος εξ αυτών. Αλλοι προτείνουν
για λύση κλειστά σύνορα, άλλοι συμβουλεύουν αλλαγή συμπεριφοράς των
γυναικών κ.λπ.
Οπως και να έχει, καθένας ψάχνει την ταυτοτική του
σωτηρία.
Ο πολυπολιτισμός βρίσκεται υπό επανεξέταση. Δεν είναι ο
πολιτικός παράδεισος που μας υποσχέθηκαν.
Είμαστε ξανά αντιμέτωποι με το
αρχικό ερώτημα πολιτικής φιλοσοφίας: αναζήτηση ασφάλειας στοιχειωδών
μελών της κοινωνίας και ειδικά των γυναικών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου