Του
Strange
Attractor
Οκτώ
χρόνια «αριστείας», «επιτελικού κράτους», μεταρρυθμίσεων, ψηφιακών αλμάτων, και μιας κυβέρνησης
που, αν πιστέψουμε την ίδια και ένα σημαντικό τμήμα των «πετσωμένων»
ΜΜΕ, έχει μετατρέψει την Ελλάδα σε
ευρωπαϊκό… τι λέω; Σε παγκόσμιο θαύμα!
Υπάρχει
μόνο ένα μικρό πρόβλημα.
Οι
Έλληνες δεν έχουν ενημερωθεί.
Γιατί
η Ελλάδα μπορεί να «πετάει», αλλά όλο και περισσότεροι πολίτες μοιάζει να
ταξιδεύουν στα αμπάρια του αεροπλάνου,
στριμωγμένοι ανάμεσα στην ακρίβεια, τα ενοίκια, τους λογαριασμούς, και το
κατακόκκινο κόστος της ενέργειας.
Κι
αν κάποιος τολμήσει να πει ότι δυσκολεύεται, υπάρχει πάντα μια εύκολη λύση κατά
τους κυβερνώντες… ας μην παίρνει το αυτοκίνητο. Ας
πάρει το λεωφορείο!
Ας μην ανάβει το καλοριφέρ, κι ας φοράει διπλό μπουφάν μέσα στο
σπίτι του…
Αν
πάλι διαμαρτύρεται για την ακρίβεια, μάλλον είναι βραδύνους, και δεν έχει αντιληφθεί ότι η
οικονομία αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς, όπως μας λένε οι διεθνείς οίκοι,
που κάποτε τους καταριόμασταν…
Και
αν ένας πολίτης δεν αισθάνεται την ανάπτυξη στην τσέπη του, πιθανότατα φταίει η
μιζέρια του… η κακομοιριά του.
Και
τέλος, αν επιμένει να βλέπει παντού προβλήματα, υπάρχει η γνωστή κυβερνητική συνταγή: η πραγματικότητα δεν είναι αυτή
που ζεις, είναι αυτή που σου εξηγούμε ότι ζεις, αυτή που σου λέει ο Πορτοσάλτε,
και οι υπόλοιποι αδέκαστοι opinion makers.
Αν
και ποταπός παιδιόθεν, παραδέχομαι πως ανάπτυξη όντως υπάρχει, οι δείκτες είναι αισιόδοξοι, η ανεργία
έχει μειωθεί σημαντικά, και τα δημόσια οικονομικά έχουν βελτιωθεί. Όλα αυτά
είναι πραγματικά, και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα αρνείται κανείς.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πραγματικότητα… αυτή που ζει ο απλός Έλληνας
Ο πληθωρισμός παραμένει υψηλός, το κόστος στέγασης πιέζει ασφυκτικά,
η ενέργεια παραμένει ακριβή, το σούπερ μάρκετ είναι απλησίαστο, και η
καθημερινότητα μιας μεγάλης μερίδας πολιτών δεν μοιάζει ιδιαίτερα με το success story που περιγράφεται στα κυβερνητικά δελτία, ή στα λεγόμενα του
κυβερνητικού εκπρόσωπου
Το
ΑΕΠ, άλλωστε, δεν μπαίνει στο πορτοφόλι.
Δεν
πληρώνει το ενοίκιο.
Δεν
γεμίζει το ρεζερβουάρ.
Δεν
αποφασίζει αν θα αγοράσεις κρέας, ή θα το αφήσεις για την επόμενη εβδομάδα, συνεχίζοντας υγιεινή παραδοσιακή
διατροφή με κουκιά και μπάμιες…
Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική παρεξήγηση της στρεβλής
εποχής, που μας έλαχε να ζήσουμε, με τον ανέμελο γόνο στο τιμόνι… άλλο η
μακροοικονομική εικόνα, και άλλο η κοινωνική αίσθηση της οικονομίας.
Και
όπως είχε πει κάποιος διάσημος οικονομολόγο κάποτε, «δεν με ενδιαφέρει η μακροοικονομία, αφού μακροπρόθεσμα θα
είμαστε όλοι νεκροί»!
Η
κυβέρνηση όμως θέλει να μιλά για το πρώτο, με τους πολίτες να επιμένουν να ζουν
το δεύτερο.
Και
όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, τότε επιστρατεύεται ο φόβος.
Όταν
τα επιχειρήματα για το σήμερα δεν αρκούν, εμφανίζεται το επιχείρημα για το
αύριο.
«Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος ξέρει τι θα γίνει».
«Κυριάκος ή χάος»!
Και,
σε ακόμη πιο δραματική εκδοχή…
«αν δεν
επανεκλεγεί ο Κυριάκος μας, θα μας φάνε οι Τούρκοι»!!!!!
Η εθνική ασφάλεια όμως δεν είναι αστείο, και ούτε προσφέρεται για
εκβιασμούς και πιέσεις του κοΖμάκη από κάποιους επαγγελματίες πολιτικάντηδες,
που δεν πήγαν καν φαντάροι.
Η
Τουρκία αποτελεί πραγματικό γεωπολιτικό παράγοντα, και οι ελληνοτουρκικές
σχέσεις απαιτούν σοβαρότητα, αποτρεπτική ισχύ, και σταθερή πολιτική.
Αλλά άλλο η εθνική στρατηγική, και άλλο η μετατροπή της γεωπολιτικής
ανασφάλειας σε κομματικό επιχείρημα, προκειμένου να ξαναφήσουμε κάποιους που στηρίζουν και καλύπτουν
μαϊμού αγρότες, που πάνε για πότισμα οδηγώντας… Φερράρι!
Μια κυβέρνηση πρέπει να ζητά την εμπιστοσύνη των πολιτών επειδή
μπορεί να εξηγήσει τι έκανε, τι δεν έκανε, και τι σκοπεύει να κάνει.
Όχι επειδή μπορεί να τους πείσει ότι απέναντι στο κόμμα υπάρχει το
χάος.
Η αλαζονεία είναι το πραγματικό καμπανάκι!
Και
κάπου εδώ φτάνουμε στην ουσία…
Δεν
είναι μόνο οι τιμές.
Δεν είναι μόνο η οικονομία.
Δεν είναι μόνο τα σκάνδαλα, οι μίζες, και
οι πολιτικές κρίσεις.
Είναι το όλο ύφος.
Είναι η αίσθηση ότι κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες έχουν αρχίσει να
αντιμετωπίζουν την κοινωνική δυσαρέσκεια όχι ως προειδοποίηση, αλλά ως
ενόχληση.
Όταν
στον πολίτη που δυσκολεύεται να βγάλει τον μήνα απαντάς με ειρωνεία, αργά ή
γρήγορα η ειρωνεία επιστρέφει στην κάλπη.
Όταν
του λες ότι «όλα πάνε καλά», ενώ εκείνος έχει μελανιάσει από την ακρίβεια, δεν
τον πείθεις. Τον εξοργίζεις…
Και όταν η πολιτική εξουσία αρχίζει να πιστεύει ότι η κοινωνία της
χρωστά ευγνωμοσύνη επειδή κυβερνά, τότε έχει ξεχάσει κάτι στοιχειώδες, ότι σε
μια δημοκρατία, η κυβέρνηση δεν κάνει χάρη στους πολίτες, αλλά οι πολίτες της
κάνουν την τιμή να την εκλέγουν.
Θα
μου πείτε πως αυτά είναι ψιλά γράμματα για γόνους, και τα κομματικά τσουτσέκια
τους… και θα έχετε
δίκιο.
Και η αντιπολίτευση τι κάνει; Τόσα κόμματα υπάρχουν;
Εδώ λοιπόν βρίσκεται το δεύτερο μισό του προβλήματος.
Η κυβέρνηση μπορεί να εμφανίζει αλαζονεία όταν αισθάνεται ότι δεν
απειλείται. Αλλά για να αισθανθείς παντοδύναμος χρειάζεσαι και κάποιον
απέναντί σου που να μην πείθει.
Και
η σημερινή αντιπολίτευση δεν πείθει,
αφού πληρώνει ακριβά την αδυναμία της να παρουσιάσει μια πειστική, συνεκτική,
και αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση.
Π.χ.
ο αμετανόητος Αλέξης, που επιστρέφει δριμύτερος στην
πολιτική σκηνή, αλλά η επιστροφή ενός παλιού πολιτικού απατεώνα δεν διαγράφει
το παρελθόν, ούτε δημιουργεί αυτόματα νέο πολιτικό κεφάλαιο.
Οι
πολίτες δεν αναζητούν απλώς κάποιον που θα καταγγείλει την κυβέρνηση, πόσο
μάλλον κάποιον που κόντεψε να μας κάνει… Σομαλία.
Αναζητούν
κάποιον που θα τους πει τι θα κάνει διαφορετικά.
Και
κυρίως πώς…
(…)
Διότι
το πραγματικό πρόβλημα, τελικά, είναι η
κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα των «αρίστων», που επιμένει να αντιμετωπίζει τον
πολίτη σαν οπαδό.
Αν
είσαι μαζί μας, είσαι «λογικός».
Αν
διαφωνείς, είσαι «μίζερος».
Αν
ανησυχείς, είσαι υπερβολικός.
Αν
ζητάς λογοδοσία, είσαι… ύποπτος.
Και
αν επιμένεις ότι κάτι δεν πάει καλά, μάλλον δεν κατάλαβες το success story, και χρειάζεσαι πολιτική…
πλασμαφαίρεση, ή κάτι πιο δραστικό (ίσως διορισμό ως μετακλητός), αφού όλα
είναι ζάχαρη! Το λέει
και ο Σπύρος…
Δυστυχώς, η παντοδυναμία και η αυτάρκεια της εξουσίας είναι πάντα
επικίνδυνη, ειδικά όταν μετατρέπεται σε
αίσθηση ακαταδίωκτου, κι εκεί βρισκόμαστε σήμερα
Η
χώρα χρειάζεται κάτι πολύ απλό… να μπορεί κάποιος πολίτης να πει ότι
δυσκολεύεται, χωρίς οι κυβερνώντες και οι βολεμένοι γλείφτες τους να του
απαντούν ότι η χώρα… «πετάει».
Γιατί
μπορεί πράγματι η χώρα να πετάει, αλλά αν οι πολίτες δεν μπορούν να πληρώσουν
ούτε το εισιτήριο, και ταξιδεύουν στο αμπάρι, τότε κάποια στιγμή θα αρχίσουν να
αναρωτιούνται ποιος ακριβώς ταξιδεύει στην πρώτη θέση, και γιατί.
Και
ακόμη, ποιος τελικά πιλοτάρει το αεροπλάνο, ποιος πληρώνει τα εισιτήριά τους,
τις σαμπάνιες τους, αλλά και ολόκληρο το κόστος της πτήσης…
Εδώ λοιπόν είναι που χρειάζεται…
