Εκτός νόμου τα σύμβολα του κομμουνισμού

Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΡΑΛΛΗ

Οι αφίσες του Τσε Γκεβάρα πρέπει να... κατέβουν απ τους τοίχους των εφηβικών δωματίων σ' ολόκληρη τη χώρα, όπως επίσης θα πρέπει να μπουν δια παντός στην ντουλάπα τα μπλουζάκια με το σφυροδρέπανο ή οι κόκκινες σημαίες...

Ολα αυτά συμβαίνουν στην Πολωνία σήμερα, είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, την πτώση των «σοσιαλιστικών» καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης αλλά και μετά την πτώση... των αγαλμάτων του Μαρξ και του Λένιν: Η κυβέρνηση της Πολωνίας αποφάσισε να τελειώσει τους λογαριασμούς της με το «σοσιαλιστικό παρελθόν» βγάζοντας εκτός νόμου τη χρήση της κόκκινης σημαίας και κάθε άλλου κομμουνιστικού συμβόλου...

Η ποινή σε περίπτωση ανυπακοής θα είναι πάνω από δυο χρόνια φυλάκιση σε όποιον θελήσει να δοξάσει τις σοσιαλιστικές ή κομμουνιστικές ιδέες, υψώνοντας κόκκινη σημαία σύμφωνα με τροπολογία στο Αρθρο 256 του Πολωνικού Κώδικα που θα τεθεί σε ισχύ απ το 2010.

Ο νόμος απαγορεύει «την παραγωγή, διανομή, πώληση ή κατοχή... σε μορφή εντύπου, εικόνας, ήχου ή σε οποιαδήποτε άλλη μορφή, φασιστικού, κομμουνιστικού ή άλλου ολοκληρωτικού συμβόλου». Οπότε, αν κάποιος θελήσει να τραγουδήσει για παράδειγμα τη «Διεθνή» ενώ βαδίζει στο κέντρο της Βαρσοβίας, θα πρέπει να το ξανασκεφτεί...

Η υπογραφή του νόμου απ τον πρόεδρο Καζίνσκι είναι θέμα ημερών και κανείς στην Πολωνία δεν πιστεύει πως θα διστάσει να το πράξει. Ο δίδυμος αδελφός του, Γιάροσλαβ Καζίνσκι, επικεφαλής του αντιπολιτευόμενου κόμματος «Νόμος και Δικαιοσύνη», έκανε σαφή την άποψή του: «Κανένα σύμβολο του κομμουνισμού δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει στην Πολωνία επειδή αυτά είναι σύμβολα ενός συστήματος γενοκτονίας που θα πρεπε να συγκρίνεται με το ναζισμό».

Ο νόμος επίσης απαγορεύει την επίδειξη της σβάστικας ή οποιουδήποτε άλλου ναζιστικού διακριτικού.

Παρότι οι κομμουνιστές και ο κομμουνισμός δεν παίζουν πλέον σοβαρό ρόλο στην πολιτική ζωή της Πολωνίας, δείχνει να είναι ομόφωνη η άποψη ότι το σύστημα που κυριάρχησε επί 40 και πλέον χρόνια στην Πολωνία πρέπει σήμερα να είναι αόρατο...

Για παράδειγμα, ο υπουργός Εξωτερικών, Ράντοσλαβ Σικόρσκι, πριν από λίγες μέρες πρότεινε ένα απ τα «σήματα κατατεθέντα» της Βαρσοβίας, ένας ουρανοξύστης που δωρίστηκε απ τον Στάλιν στον πολωνικό λαό, να γκρεμιστεί και να ισοπεδωθεί. «Το πολωνικό αντίστοιχο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου θα είναι το γκρέμισμα του Παλατιού Επιστήμης και Κουλτούρας» είχε πει ο υπουργός. «Από οικολογική άποψη είναι ένα μη φιλικό στο περιβάλλον κτίριο»...

πηγη ΕΘΝΟΣ

Ίσως η μοναδική ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ στον κόσμο

Ονομάζεται "The Musalman Daily" και είναι μία από τις παλαιότερες στην γλώσσα Ουρντού, ημερήσιες εφημερίδες στο Chennai της Ινδίας, αλλά ίσως και η μόνη στον κόσμο που βρίσκεται ακόμη στο χειρόγραφο στάδιο.

Αυτή η τεσσάρων σελίδων εφημερίδα, εξακολουθεί να δημιουργείται με τον παλιό τρόπο, παρά τη διαθεσιμότητα σε σύγχρονη τεχνολογία.

Η Musalman Daily" μετράει 82 χρόνια λειτουργίας, δεδομένου ότι ο ιδρυτής της Syed Azmathullah, την πρωτοξεκίνησε το 1927.

Και οι τέσσερις σελίδες της εφημερίδας είναι χειρόγραφες από καλλιγράφους, πριν πάνε στο τυπογραφείο για την μαζική παραγωγή

Οι καλλιγράφοι, γνωστοί και ως "katibs", εργάζονται σε ένα γραφείο σε μια μικρή γωνιά ενός δωματίου 75 τετραγωνικών και τους παίρνει τρεις ώρες για να μετατρέψουν με ένα στυλό, μελάνι και χάρακα ένα φύλλο χαρτιού σε ειδήσεις και τέχνη.

Η μόνη σύγχρονη τεχνολογία που υπάρχει, είναι ένας υπολογιστής και ένας εκτυπωτής, τα οποία αγοράστηκαν από ανάγκη(!), ώστε οι διαφημιστές να μπορούν να στέλνουν με email τις διαφημίσεις

Κάθε katib είναι υπεύθυνος για μία σελίδα. Αν κάποιος είναι άρρωστος, κάποιος αναγκαστικά θα κάνει διπλοβάρδια, μιας και οι αντικαταστάτες είναι σπάνιοι

Όταν γίνει κάποιο λάθος στην σελίδα, πρέπει να ξαναγραφτεί ολόκληρη από την αρχή. Ο κάθε katib, παίρνει 60 ρουπίες (περίπου 1,50 δολάρια) ανά σελίδα.

Οι σελίδες, όταν ολοκληρωθούν, μεταφέρεται σε ένα μαύρο και άσπρο αρνητικό και τότε πιέζονται πάνω στις πλάκες εκτύπωσης.

Η εφημερίδα έχει περίπου 23.000 συνδρομητές που πληρώνουν λιγότερο από 10 δολάρια τον χρόνο. Κάθε αντίγραφο της εφημερίδας πωλείται έναντι 75 Paisa ή περίπου 1,6 σεντ.

ΠΗΓΗ: I-DIADROMI

Δεν γνωρίζει καλά ανάγνωση το 25% των 15χρονων στην EE!

Σταθερά θλιβερή παραμένει τα τελευταία εννιά χρόνια η κατάσταση των παιδιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση όσον αφορά την ικανότητά τους να διαβάζουν...

Η ανάγνωση είναι «το μείζον μαύρο στίγμα στην πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών», καθώς περίπου το 25% των παιδιών ηλικίας 15 ετών θεωρούνται «μέτριοι αναγνώστες», σύμφωνα με έρευνα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που δημοσιοποιήθηκε χθες.

Συγκεκριμένα στην έκθεση των συμπερασμάτων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφέρεται ότι «οι επιδόσεις στον τομέα της ανάγνωσης έχουν χειροτερέψει στο διάστημα από το 2000 έως το 2006» το ποσοστό των μαθητών ηλικίας 15 χρόνων που διαβάζουν άσχημα ανέβηκε από το 21,3% στο 21,4%, μέσα σ' αυτά τα χρόνια, την ώρα που στις Ηνωμένες Πολιτείες βάζουν στόχο τη μείωση του αντίστοιχου ποσοστού στην ίδια ηλικιακή ομάδα κάτω από το 20% μέχρι τα τέλη του 2010.
Η Γαλλία, η Ισπανία και η Ιταλία ξεχωρίζουν για τους... κακούς τους μαθητές, ενώ Φινλανδία, Πολωνία και Λετονία κατάφεραν να περιορίσουν περίπου κατά το ένα τρίτο τον αριθμό των πολύ κακών αναγνωστών.

Η βελτίωση των αποτελεσμάτων στη διαδικασία της ανάγνωσης συγκαταλέγεται στους πέντε στόχους της Λισαβόνας για το 2010 όσον αφορά τον τομέα της εκπαίδευσης και της ειδίκευσης, όπως αυτοί καθορίστηκαν από τα κράτη-μέλη της ΕΕ το 2003.

Ορισμένοι από αυτούς τους στόχους δεν έχουν ακόμη επιτευχθεί: η πρόοδος όσον αφορά τον αγώνα κατά της εγκατάλειψης του σχολείου είναι «αργή» διαπιστώνει η Επιτροπή, με εξαίρεση την Πολωνία, την Τσεχία και τη Σλοβακία που εμφανίζουν ποσοστό 5%, δηλαδή πολύ κάτω του στόχου του 10% που έχει μπει για τα τέλη του 2010.

Υπάρχουν όμως και θετικές εξελίξεις: οι χώρες - μέλη της ΕΕ εμφανίζονται να τα καταφέρνουν πολύ καλά με τους μαθητές και σπουδαστές τους στους τομείς των μαθηματικών, των θετικών επιστημών και της τεχνολογίας: ο αριθμός των πτυχιούχων στις κατευθύνσεις αυτές αυξήθηκε κατά 33% τα τελευταία οκτώ χρόνια.
Αλλα θετικά στοιχεία: από το 2000, η διάρκεια της υποχρεωτικής εκπαίδευσης αυξήθηκε σε όλες τις χώρες όπως αυξήθηκε και η διδασκαλία ξένων γλωσσών.

ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ

"Μια παρέα με ...καρδιά"

Απο το I-DIADROMI

Με ένα παιδικό βιβλίο με αυτόν τον τίτλο, η αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Ελλάδα επιχειρεί να ευαισθητοποιήσει μικρούς και μεγάλους δείχνοντας τους τον δρόμο του σεβασμού της διαφορετικότητας, των ίσων ευκαιριών, της καταπολέμησης των διακρίσεων και πάνω από όλα των βασικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ιδέας.

Η αντιπροσωπεία της Κομισιόν, σε συνεργασία με τη συγγραφέα του βιβλίου κ. Λήδα Βαρβαρούση, αλλά και την αρωγή του "Χαμόγελου του Παιδιού", πραγματοποίησε εκδήλωση στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, προκειμένου να παρουσιάσει το βιβλίο, που μεταφέρει τα ευρωπαϊκά μηνύματα περί συνεργασίας, ειρηνικής συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Το βιβλίο διηγείται το ταξίδι του μικρού Πέτρου στην Ευρώπη με στόχο να σώσει μια κόκκινη φυλακισμένη καρδιά. Σύμμαχοι τους σε αυτή την περιπέτεια όλα τα ζώα της Ευρώπης, τα οποία εμφανίζονται στις σελίδες διαφόρων παραμυθιών. Στο ταξίδι, ο Πέτρος και οι φίλοι του χρησιμοποιούν ποδήλατο κατασκευασμένο από ανακυκλωμένα υλικά, για να διασχίσουν ποτάμια, δάση, θάλασσες, όπου συναντούν βασίλισσες, δράκους και καρχαρίες μέχρι να φτάσουν στον προορισμό τους, στον δρόμο τους υπάρχουν εμπόδια, αναποδιές, αινίγματα αλλά το διασκεδάζουν. Επισημαίνεται ότι το παραμύθι θα διανέμεται δωρεάν από τα Κέντρα Ευρωπαϊκής Πληροφόρησης σε όλη την Ελλάδα, ενώ έχει μεταγραφεί και σε σύστημα Μπράιγ.

Υμνοι Μπράουν για Τουρκία

Της ΜΑΡΙΑΣ ΚΡΑΛΛΗ

Υμνους για την πρόοδο της Τουρκίας αλλά και θερμή στήριξη στην προοπτική ένταξής της στην ΕΕ επεφύλαξε ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν, χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα θετική την Εκθεση Προόδου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Τουρκία, σε συνέντευξή του στην τουρκική εφημερίδα «Σαμπάχ».

Παράλληλα, εξέφρασε την πεποίθηση ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα είναι προς όφελος και των δύο μερών. Αναφερόμενος δε στο Κυπριακό, ο Μπράουν υποστήριξε τη λύση της διζωνικής ομοσπονδίας.

Η Εκθεση Προόδου της Επιτροπής για την Τουρκία «γεννά σε μας την επιθυμία να εργαστούμε για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας», τονίζει ο Μπράουν, απαντώντας στην ερώτηση για το τι θα συμβεί, καθώς τον Δεκέμβριο λήγει η προθεσμία της απόφασης της ΕΕ να παγώσουν οκτώ κεφάλαια στις διαπραγματεύσεις.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός αναφέρει αναλυτικά:

«Η έκθεση αναφέρθηκε στο κουρδικό πρόβλημα, στο οποίο καταβάλλετε μεγάλες προσπάθειες, στο γεγονός ότι αυξήσατε την ενεργειακή ασφάλεια για την ΕΕ, ενώ κατέδειξε τις προόδους που έχει σημειώσει η Τουρκία. Μπορούμε να συγχαρούμε την Τουρκία για την πραγματική πρόοδο που σημείωσε στους τομείς αυτούς. Στην έκθεση υπογραμμίστηκε βεβαίως ότι θα μπορούσαν να γίνουν πιο ραγδαίες μεταρρυθμίσεις σε θέματα όπως η ελευθερία έκφρασης, η ελευθεροτυπία, οι θρησκευτικές ελευθερίες και η ισότητα μεταξύ των φύλων. Η Εκθεση Προόδου που ανακοινώθηκε τον Οκτώβριο γεννά σε μας την επιθυμία να εργαστούμε για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας».

Απαντώντας στην ερώτηση για παλαιότερη δήλωση του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, Χέρμαν βαν Ρομπέι, ότι η Τουρκία δεν είναι τμήμα της Ευρώπης και δεν θα μπορέσει ποτέ να γίνει, ο Μπράουν παρατηρεί ότι «η προσχώρηση της Τουρκίας έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για την ΕΕ και την Αγγλία. Η διαδικασία της προσχώρησης έχει χαρακτήρα επιταχυντικό για την αλλαγή στην Τουρκία και των οφελών που θα αποκομίσουν οι πολίτες της. Κατά τη γνώμη μου το θέμα της ένταξης της Τουρκίας είναι ξεκάθαρο όσο ποτέ άλλοτε. Ο κ. Βαν Ρομπέι, έχει ξεκάθαρα υποσχεθεί ότι θα στηρίξει τη θέση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για προσχώρηση της Τουρκίας».

Τέλος, απαντώντας σε ερώτηση για έλλειψη υποστήριξης προς την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας από χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία, ο Μπράουν αναφέρει:
«Λέω συνεχώς ότι σύμφωνα με τις προβλέψεις του ΟΑΣΕ, μέσα σε οκτώ χρόνια η Τουρκία θα είναι η δεύτερη πιο ραγδαία αναπτυσσόμενη οικονομία. Είναι καταπληκτική η δυναμική ενοποίησης της πρωτοβουλίας εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ με αυτήν της Τουρκίας. Διότι στη Μέση Ανατολή ήδη έχετε θέση σταθεροποιητικού παράγοντα. Η εξέλιξη ως ενεργειακό κέντρο θα επηρεάσει και θα προσφέρει όφελος στην Ασία, την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Και πιστεύω ότι η ένταξή σας στην ΕΕ θα αυξήσει την ισχύ της Ενωσης που προέρχεται από την ποικιλομορφία, ενώ ο τουρκικός λαός θα επωφεληθεί στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Δηλαδή η ένταξη είναι προς όφελος και της ΕΕ και της Τουρκίας. Εγώ προσωπικά βλέπω τον εαυτό μου ως φίλο της Τουρκίας και του πρωθυπουργού Ερντογάν και διακατέχομαι από μεγάλη επιθυμία να συνεχίσω την πολιτική αυτή».

πηγη ΕΘΝΟΣ

ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Αϊ Σιχτιρ Mr Brown μαζί με το ηλεκτρικό σου σίδερο και τα ντουλάπια της κουζίνας σου...

Μια ηθικά χρεοκοπημένη δικτατορία

Του JΟΗΑΝΝ ΗΑRΙ // THE INDEPENDENT

Το Ντουμπάι βρίσκεται λοιπόν στο χείλος της οικονομικής χρεοκοπίας- ηθικά, όμως, έχει χρεοκοπήσει από καιρό. Η θεωρία που θέλει το συγκεκριμένο εμιράτο να είναι μια όαση ελευθερίας στην Αραβική Χερσόνησο είναι ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα της εποχής μας. Ναι, έχει Starbucks και Dunkin΄ Donuts και Gucci, πίσω όμως από αυτήν τη βιτρίνα, κρύβεται μια δικτατορία χτισμένη από σκλάβους.

Αν πάτε εκεί με τα μάτια ανοιχτά, η αλήθεια είναι κρυμμένη σε πλήρη θέα. Οι ταξιδιωτικοί οδηγοί και οι φανφαρόνοι ντόπιοι θα σας πουν πως η πόλη χτίστηκε από τον σεΐχη Μοχάμεντ, τον κληρονομικό άρχοντα του Ντουμπάι.

Δεν είναι αλήθεια. Τους ανθρώπους που πραγματικά έχτισαν την πόλη μπορείς να τους δεις στην άκρη του δρόμου ή να μοχθούν ολημερίς στην κορυφή των ψηλότερων κτιρίων στον κόσμο, κάτω από τον αφόρητο ήλιο που οι Δυτικοί καλούνται να αποφεύγουν. Τους ξεγέλασαν για να έρθουν, τους παγίδεψαν για να μείνουν.

Στην πατρίδα τους- το Μπανγκλαντές ή τις Φιλιππίνες ή την Ινδία- οι εργάτες αυτοί ακούνε πως μπορούν να βγάλουν μια περιουσία στο Ντουμπάι αν καταβάλουν ευθύς εξαρχής ένα μεγάλο ποσό. Όταν φτάνουν, τους αφαιρούνται τα διαβατήρια και τους λένε πως οι μισθοί τους θα είναι το ένα δέκατο εκείνου που τους είχαν υποσχεθεί.
Καταλήγουν να δουλεύουν σε εξαιρετικά επικίνδυνες συνθήκες για χρόνια. Τους κλείνουν σε βρώμικες παραγκουπόλεις έξω από το Ντουμπάι, όπου κοιμούνται πλάι σε ανοιχτούς υπονόμους. Δεν έχουν τρόπο να γυρίσουν στην πατρίδα τους. Και αν επιχειρήσουν να απεργήσουν για καλύτερες συνθήκες, ξυλοκοπούνται από την αστυνομία.

Το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αποκαλεί το σύστημα αυτό «δουλεία». Εντούτοις, οι Δυτικοί που συρρέουν στο Ντουμπάι καυχώνται πως «λατρεύουν» αυτήν την πόλη, διότι δεν χρειάζεται να πληρώνουν φόρους και έχουν οικόσιτους σκλάβους να τους κάνουν όλη τη σκληρή δουλειά.

Εκπαιδεύουν τον εαυτό τους να μη βλέπουν τον πόνο.

Ποιο κράτος πρέπει να επανιδρύσουμε – και πώς;

Tου Κωστα Καλλιτση

Γιατί η Ελλάδα απασχολεί συγκριτικά πολύ περισσότερους εφοριακούς υπαλλήλους από όσους η Ιταλία, η Ισπανία ή η Προτογαλία, αν λάβουμε υπόψη την έκταση και τον πληθυσμό της;

Γιατί, άραγε, στη χώρα μας «πρέπει» να έχουμε 349 Ειρηνοδικεία, με υπαλλήλους, ενοίκια και άλλα λειτουργικά έξοδα; Γιατί στη χώρα μας απασχολούνται περίπου 68.000 υπάλληλοι στα σώματα ασφαλείας, ενώ η Βρετανία με εξαπλάσιο πληθυσμό απασχολεί 212.000 και η Σουηδία με ελαφρά μικρότερο πληθυσμό αλλά πενταπλάσια έκταση απασχολεί μόνον 23.000;

Πώς εξηγείται, στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα, να υπάρχουν 3.200 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου που απασχολούν περίπου 16.000 άτομα, από τα οποία το 16% φαίνεται να είναι ανενεργό;

Σταχυολογώ στοιχεία από τη νέα, πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη του Βασίλη Ράπανου, καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, με αντικείμενο το «μέγεθος και εύρος δραστηριοτήτων του δημόσιου τομέα» (εκδότης, ΙΟΒΕ). Είναι χρήσιμη για τρεις, τουλάχιστον, λόγους.

Πρώτος, είναι η μοναδική «φρέσκια» μελέτη του ελληνικού δημόσιου τομέα, ο ρόλος του οποίου έχει κεντρική θέση στη θεματική της ανάπτυξης.

Δεύτερος, δεν είναι «ακαδημαϊκή». Αναλύοντας την κατάσταση του δημόσιου τομέα και αναδεικνύοντας τα κεντρικά χαρακτηριστικά του, ο Β. Ράπανος ανοίγει μια ατζέντα μεταρρυθμίσεων που πρέπει να γίνουν τα επόμενα χρόνια. Τρίτος, είναι μια ουσιαστική παρέμβαση σε μια εξαιρετικά επίκαιρη δημόσια συζήτηση.

Πιστεύω ότι η μελέτη του Β. Ράπανου, χρήσιμη για όλους, απευθύνεται ιδιαίτερα σε εκείνους που αποφασίζουν για όλους τους υπόλοιπους. Δηλαδή, τους πολιτικούς.

Το πολιτικό προσωπικό (και δη το κυβερνητικό) δεν θα έχανε τον χρόνο του αν μάθαινε, για παράδειγμα, ότι το ελληνικό Δημόσιο θα μπορούσε να προσφέρει καλύτερες υπηρεσίες (και) με μικρότερες δαπάνες. Ή, διαφορετικά, ότι το κράτος θα όφειλε να προσφέρει στην ελληνική κοινωνία υπηρεσίες κατά 35% περισσότερες και καλύτερες, αρκεί να αξιοποιούσε πλήρως αποτελεσματικά τις δαπάνες που ήδη κάνει, αλλά «πετυχαίνει» το αντίθετο: Με κριτήριο την αποτελεσματική χρήση των δαπανών του, το κράτος «μας», είναι ουραγός μεταξύ των κρατών των ανεπτυγμένων χωρών.
Επίσης, δεν θα έχανε τον χρόνο του αν διάβαζε ότι κρίσιμο για την ανάπτυξη δεν είναι το μέγεθος όσο είναι η ποιότητα του κράτους, η ποιότητα και η ισχύς των θεσμών και η εύρυθμη λειτουργία τους. Αυτά κρίνουν την αποτελεσματικότητά του –όχι αν θα αποκτήσει... μετοχές στην Cosco ούτε αν θα καταντήσει ο «νυχτοφύλακας» της αγοράς. Και αυτή, η αποτελεσματικότητα, είναι το βασικό πρόβλημα του δημόσιου τομέα στη χώρα μας.

Η Ελλάδα δαπανά για τη δημόσια διοίκηση το μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ από όλες τις χώρες του ΟΟΣΑ. Θα περίμενε κανείς ότι η εξυπηρέτηση πολιτών και επιχειρήσεων θα ήταν ταχεία και δεν θα τους κόστιζε πολύ. Συμβαίνει το αντίθετο.

Οσον αφορά την εξυπηρέτηση, όταν έχουμε πυρκαγιές δεν έχουμε πυροσβεστική, όταν έχουμε επιδημίες δεν έχουμε μονάδες εντατικής, έχουμε πολλούς καθηγητές αλλά δεν έχουμε καλή εκπαίδευση κ. ο. κ.

Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό, είναι ότι για (κακές) υπηρεσίες πληρώνουμε το υψηλότερο κόστος στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το κόστος με το οποίο η γραφειοκρατία επιβαρύνει τις επιχειρήσεις εκτιμάται μεταξύ 5,4% και 6,8% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ). Αν πάρουμε τη χαμηλή εκτίμηση (5,4%) το ποσοστό αυτό μεταφράζεται σε 14 δισ. ευρώ περίπου, κάθε χρόνο. Αν καταφέρναμε να μειώσουμε αυτό το κόστος (έστω, όχι στα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα αλλά) στο επίπεδο άλλων μεσογειακών χωρών, της Ισπανίας ή Ιταλίας, τότε οι ελληνικές επιχειρήσεις θα κέρδιζαν τουλάχιστον 4 δισ. ευρώ ετησίως –ποσό μεγαλύτερο από τις φοροελαφρύνσεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια στα κέρδη τους. Κι αν φορολογούσαμε αυτά τα επιπλέον 4 δισ. ευρώ, θα μαζεύαμε 1 δισ. ευρώ επιπλέον έσοδα, χωρίς να αυξηθούν οι φορολογικοί συντελεστές.

Η μελέτη σκιαγραφεί νέα πεδία δόξης λαμπρά, εφόσον αποφασίζαμε να ξεφύγουμε από την πεπατημένη των «εύκολων» λύσεων. Οπερ έχει πιθανότητες να συμβεί αν κατανοήσουμε ότι τα «εύκολα» έχουν καταστεί αδύνατα και, πλέον, ρεαλιστική πολιτική είναι μόνο η πολιτική καινοτομίας παντού.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο φετιχισμός της ποσότητας

Του ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΡΟΥΦΟΛΟ

(Οικονομολόγος, ιδρυτής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Ερευνών)

Κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι και κυβερνώντες συμφωνούν όλοι: το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) δεν είναι πλέον σε θέση να εκφράζει την ευημερία των εθνών.
Το πρόβλημα είναι με τι να το αντικαταστήσουμε. Το θέμα της ευτυχίας δεν είναι νέο στην ιστορία της οικονομικής σκέψης. Κλασικοί οικονομολόγοι, όπως ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, έχουν εξηγήσει ότι η ευτυχία δεν έγκειται στην αφθονία των πραγμάτων, αλλά στην ποιότητά τους.

Οφείλουμε, όμως, να αναρωτηθούμε ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους αυτό το θέμα δεν είχε τεθεί για τόσο καιρό.
Στις απαρχές της, η οικονομική επιστήμη ασχολούνταν με κοινωνίες που, με το δικό μας μέτρο, θα τις θεωρούσαμε φτωχές και στάσιμες, στις οποίες τα προβλήματα της βέλτιστης κατανομής και αναδιανομής των πόρων κυριαρχούσαν σε σχέση με εκείνα της ανάπτυξης. Με τη βιομηχανική ανάπτυξη, η οικονομία της Δύσης παρασύρθηκε από ένα συνεχές αναπτυξιακό κύμα, με εξαίρεση ορισμένα διαλείμματα κρίσεων. Στις κοινωνίες που τις χαρακτήριζε η ποσοτική ανάπτυξη αγαθών παραγόμενων στην αγορά, έπειτα από αιώνες ή και χιλιετίες στασιμότητας, ήταν λογικό η έννοια της ευημερίας να συνδεθεί με την ποσότητα των διαθέσιμων αγαθών.

Υστερα από δύο αιώνες ποσοτικής ανάπτυξης, εμφανίστηκε όμως ένα είδος «ναυτίας» της ανάπτυξης. Παντού οι δημοσκοπικές μετρήσεις για το βαθμό ευτυχίας των προσώπων αποκαλύπτουν ότι η αύξηση της ευτυχίας δεν συμβαδίζει πλέον με την αύξηση της παραγωγής.

Με αφετηρία τη δεκαετία του 1970 οι δύο καμπύλες, εκείνη της ποσότητας διαθέσιμων αγαθών, που μετριέται με το ΑΕΠ, και εκείνη της ευτυχίας, που μετριέται από έρευνες των διαθέσεων των ατόμων, έχουν διαχωριστεί. Η πρώτη συνέχισε την ανοδική της πορεία, η δεύτερη έγινε επίπεδη.

Ο λόγος έγκειται στη διαφοροποίηση των αναγκών, του κόστους και των προτιμήσεων που χαρακτηρίζουν μια πολύπλοκη κοινωνία, η οποία δεν μπορεί να απεικονιστεί με έναν χοντροκομμένα ποσοτικό δείκτη, που μας λέει μόνον πόσα αγαθά έχουν παραχθεί και καταναλωθεί στην αγορά.
Για να το πούμε πιο απλά, το διαβόητο ΑΕΠ έχει τρία σοβαρά ελαττώματα:

1 Αθροίζει μόνον τα αγαθά που παράγονται στην αγορά, επομένως αποκλείει εκείνα που προμηθεύουν οι μη ανταποδοτικές σχέσεις μεταξύ των προσώπων στις οικογένειες ή στις κοινότητες, ενώ υπολογίζει ως αγαθά όλα τα κακά που παράγονται και καταναλώνονται στην αγορά (ναρκωτικά, κέρδη από εγκλήματα, εκμετάλλευση της πορνείας, μόλυνση και καταστροφή του περιβάλλοντος, φαινόμενο του θερμοκηπίου κ.ο.κ.).

2 Δεν δίνει καμιά σημασία στον τρόπο, τον λιγότερο ή περισσότερο δίκαιο, με τον οποίο διανέμονται τα αγαθά.

3 Δεν αναγνωρίζει την αξία των αγαθών που προμηθεύει η φύση και αντιμετωπίζει το φυσικό κεφάλαιο (πόρους που συσσωρεύονται επί τρία δισεκατομμύρια χρόνια και μπορεί να καταστραφούν μέσα σε λίγους μήνες) σαν να ήταν εισόδημα.

4 Υπάρχει και ένα τέταρτο «ελάττωμα», το οποίο όμως δεν εξαρτάται από το πώς μετριέται το ΑΕΠ, αλλά από το πώς μετασχηματίζεται η καπιταλιστική οικονομία.

Η αγορά παρασύρεται όλο και περισσότερο από την ανταγωνιστική πίεση που χαρακτηρίζει όχι μόνον την παραγωγή αλλά, μέσω της διαφήμισης, και την κατανάλωση, προς εκείνη την κατανάλωση που δεν εκφράζει βασικές ανάγκες, αλλά ανάγκες που εξαρτώνται μιμητικά από τις ανάγκες άλλων.
Με δυο λόγια, καθώς σιγά σιγά η «ανάπτυξη μεγαλώνει», αυξάνονται και οι σπατάλες της και οι παρενέργειές της, που αντανακλώνται σε ένα ΑΕΠ το οποίο ψεύδεται ως μέτρο της ευτυχίας.

Οφείλουμε επομένως να εγκαταλείψουμε το ΑΕΠ?

Ορισμένοι σοβαροί οικονομολόγοι, όπως ο Αμάρτια Σεν με τον Δείκτη του για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη, που τον υιοθέτησαν τα Ηνωμένη Εθνη, και όπως ο Χέρμαν Ντέιλι με τον Δείκτη του για τη Βιώσιμη Οικονομία, προσπάθησαν να μας απαλλάξουν από το ΑΕΠ. Προσπάθειες αξιέπαινες, οι οποίες ωστόσο προσκρούουν στη δυσκολία να αντικαταστήσουμε -όταν οι λογαριασμοί του ΑΕΠ είναι φανερά αβάσιμοι- τις τιμές της αγοράς με τιμές που εμείς έχουμε «υπολογίσει». Η δυσκολία είναι πρόδηλη: οι τιμές της αγοράς είναι, με όλες τις στρεβλώσεις τους, αντικειμενικές πραγματικότητες. Οι άλλες είναι υποκειμενικές κρίσεις, επομένως αμφισβητήσιμες.

Το πρόβλημα ωστόσο παραμένει.

Πώς μπορούμε να εκτιμήσουμε την ευημερία μιας κοινωνίας, χωρίς να υποστούμε την αυθαιρεσία των ειδικών;

Κατά τη γνώμη μου, με δύο τρόπους:

Πρώτον, απορρίπτοντας το ένα και μοναδικό μέτρο. Δεν μπορούμε να ανάγουμε την ευημερία σε έναν αριθμό. Αυτή αποτελείται από μια σειρά παράγοντες, οι οποίοι δεν μπορούν να ανάγονται μηχανιστικά ο ένας στον άλλον. Χρειάζεται να κρατάμε διαχωρισμένους αυτούς τους παράγοντες -περιβάλλον, ασφάλεια, υγεία κ.λπ.- μετρώντας με ξεχωριστούς ειδικούς δείκτες, όπως το κάνουν τα Ηνωμένα Εθνη με τον Δείκτη για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη.

Δεύτερον, εμπιστευόμενοι τη βέλτιστη επιλογή ανάμεσα στους πιθανούς συνδυασμούς τους όχι στους ειδικούς της Στατιστικής, αλλά στη δημοκρατική πολιτική κρίση.

Δεν υπάρχει πράγματι ένα άριστο πρότυπο ευημερίας όμοιο για όλες τις χώρες, το οποίο πρέπει να ανακαλύψουμε. Μπορεί όμως να υπάρχει ένας διαφορετικός, για κάθε χώρα, συνδυασμός παραγόντων ευημερίας, τον οποίο πρέπει να επιλέξουμε. Σε αυτή την περίπτωση, το μέτρο της ευημερίας-ευτυχίας γίνεται όχι μια «θετική» διάγνωση, αλλά μια «κανονιστική» επιλογή. Δεν πρόκεται, δηλαδή, για ένα δεδομένο, αλλά για έναν στόχο.

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Εκλογές στη ΝΔ: Show me the money

Από τον Τάκη Σπηλιόπουλο

Η μια καρπαζιά έρχεται μετά την άλλη! «Greek statistics» λένε στην Ε.Ε. και ξεκαρδίζονται στα γέλια! Και δυστυχώς, επειδή σε κανέναν δεν αρέσει να τον κοροϊδεύουν και μάλιστα «χονδροειδώς», όπως εμείς κάναμε τα τελευταία χρόνια, μας έβαλαν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι! Πλέον κάποιοι κοινοτικοί υπάλληλοι, θα κάνουν φύλλο και φτερό κάθε λογαριασμό, που το επίσημο ελληνικό κράτος θα στέλνει στην Ευρώπη! Διαδικασία άκρως υποτιμητική, που εφαρμόζεται για πρώτη φορά σε χώρα μέλος της Ε.Ε. και αυτή είναι η Ελλάδα!

Και δεν είναι μόνο αυτό! Είμαστε και με τη βούλα, η χώρα όπου ανθεί η διαφθορά, περισσότερο απʼ οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε. Μέσα σε μια πενταετία, σύμφωνα με την Διεθνή Διαφάνεια, κατρακυλήσαμε 22 θέσεις, μαζί με το Ιράν, το Μπαχρέιν και τη Μαλαισία! Μόλις προχθές μάλιστα μια άλλη έρευνα, από αυτές που χρησιμοποιούνται ως «εργαλεία» στις κεφαλαιαγορές, χαρακτηρίζει μάστιγα για την Ελλάδα τη διαφθορά. Το ποσοστό που δίνει η έρευνα της Pricewaterhouse για την Ελλάδα είναι 50%, όταν για τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις14%!

Τόσο καλά!Άραγε δεν θα έπρεπε κάποιος από τη Νέα Δημοκρατία να πει μια κουβέντα; Να εξηγήσει το λόγο που η χώρα μας κατάντησε περίγελος! Που έγινε το συντομότερο ανέκδοτο! Από την παράταξη που σημαία της είχε την διαφάνεια, δεν πρέπει να ακούσουμε επιτέλους μια δικαιολογία; Ή έστω μια συγνώμη!

Και όμως για...όλα αυτά τα αυταπόδεικτα, δεν έχει ειπωθεί ούτε κουβέντα, από τους λαλίστατους κατά τα λοιπά διεκδικητές της ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας. Ωσάν να βρίσκονται σε άλλη χώρα, έχουν επιδοθεί σε έναν αγώνα με όρους κομμωτηρίου! Αντιπαραθέσεις σε προσωπικό επίπεδο, μάχες για τις εντυπώσεις και μόνο για τις εντυπώσεις.Η πολιτική ουσία συμπυκνώνεται στην αναζήτηση ψήφων με κάθε τρόπο. Ούτε λέξη για τα προβλήματα της χώρας και τις δικές τους ευθύνες, αλλά ούτε και προτάσεις για να βγούμε από το αδιέξοδο, που εκείνοι μας οδήγησαν!

Ε, τότε τουλάχιστον ας μας πουν το θεμελιώδες. Τους οικονομικούς πόρους αυτής της καμπάνιας! Ποιοι χρηματοδοτούν και με πόσα χρήματα, τις πολυδάπανες προεκλογικές εκστρατείες.

Τόσο ο Αντώνης Σαμαράς, όσο και η Ντόρα Μπακογιάννη, δεν φείδονται χρημάτων καθώς πρόκειται για υπερβολικά ακριβές εκστρατείες.Αναλογιστείτε πως απλώς και μόνο η ενοικίαση μιας αίθουσας ξενοδοχείου για συγκέντρωση ψηφοφόρων, (από αυτές που γίνονται καθημερινά) δεν μπορεί να στοιχίζει λιγότερο από 10- 15 χιλιάδες ευρώ! Τηλεοπτικά συνεργεία, φωτισμοί, μικροφωνικές εγκαταστάσεις, μετακινήσεις, στρατός συνεργατών, web tv, άρτια σχεδιασμένα sites, δημόσιες σχέσεις, έντυπο υλικό και πόσα ακόμη που δεν γνωρίζουμε, δεν μπορεί παρά να στοιχίζουν πολλά. Πάρα πολλά!

Επειδή όλοι μιλούν για διαφάνεια και επειδή οι εποχές είναι δύσκολες, να ξεκινήσουμε από το αυτονόητο; Show me the money!

ΠΗΓΗ ΙΣΟΤΙΜΙΑ

Η συνταξιοδότηση των γυναικών

Του Ι. Σπυριδακη (Ομότιμου καθηγητή Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών)

Eίναι γνωστή η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ενώσεως (ΔΕΚ) για την εξίσωση του χρόνου συνταξιοδότησης των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων με αυτόν των ανδρών, με κύριο επιχείρημα την αρχή της ισότητας.

Εξίσου γνωστές είναι η αναστάτωση που έχει δημιουργηθεί σε πλήθος ελληνικών οικογενειών με την ανατροπή των προσδοκιών τους, οι διάφορες αντιδράσεις και η προσπάθεια της ελληνικής πολιτείας να επιτύχει την παραχώρηση εκ μέρους των αρμοδίων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως χρονικών περιθωρίων για την προσαρμογή μας στη δικαστική απόφαση και τις υποδείξεις/απαιτήσεις της Ενώσεως.

Το δικαίωμα συνταξιοδοτήσεως και οι όροι του αποτελούν «ιδιοκτησία» (=περιουσιακό δικαίωμα) των υπαλλήλων, στην προκειμένη περίπτωση των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων. Το δικαίωμα αυτό δημιουργείται ήδη και από τον διορισμό του υπαλλήλου και όχι με τη συμπλήρωση των κατά τον νόμο προϋποθέσεων για τη συνταξιοδότηση του συγκεκριμένου δικαιούχου.

Κατά την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ Πρώτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο άρθρο 1 παρ. 1), «Παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του. Ουδείς δύναται να στερηθεί της ιδιοκτησίας αυτού ειμή διά λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπομένους, υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διεθνούς δικαίου, όρους».
Αυτοί οι όροι, μεταξύ άλλων, είναι και η αποζημίωση του δικαιούχου, η οποία μπορεί να είναι και αυτούσια (in natura). Δηλαδή ο στερούμενος της ιδιοκτησίας του θα πρέπει να αποζημιωθεί και αν η αποζημίωση είναι αυτούσια, θα πρέπει να λάβει ως αποζημίωση ό,τι θα είχε χωρίς τη στέρηση της ιδιοκτησίας του.

Η ρύθμιση αυτή της ΕΣΔΑ επεκτείνει τις ρυθμίσεις της αναγκαστικής απαλλοτριώσεως ακινήτων σε κάθε περιουσιακό δικαίωμα, ανεξάρτητα από την ειδικότερη φύση του και τον λόγο γενέσεώς του. [Πρέπει να σημειωθεί, ότι και σχετικά με το άρθρο 17 του Συντάγματός μας έχει υποστηριχθεί επανειλημμένα πως με αυτό προστατεύεται κάθε ιδιοκτησία, κάθε περιουσιακό δικαίωμα και όχι μόνο η ακίνητη ιδιοκτησία, όπως γίνεται (ή γινόταν) δεκτό από την κρατούσα γνώμη].

Θεωρία και πράξη στη χώρα μας εφαρμόζουν τις ρυθμίσεις αυτές της ΕΣΔΑ, οι οποίες αποτελούν κανόνες συνταγματικής (κατά μία γνώμη, υπερσυνταγματικής) ισχύος, δεσμευτικούς για την ελληνική πολιτεία. Η ΕΣΔΑ δεσμεύει και την Ευρωπαϊκή Ενωση και τα όργανά της.

Αν οι ρυθμίσεις της ΕΣΔΑ εφαρμοσθούν στο θέμα του χρόνου συνταξιοδοτήσεως των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων, θα ισχύσουν τα ακόλουθα:

(α) Το συνταξιοδοτικό περιουσιακό δικαίωμα των γυναικών δημοσίων υπαλλήλων δεν επιτρέπεται να θιγεί από την πολιτεία. Νόμος, που θα αλλάζει τους όρους (π.χ. την ηλικία) συνταξιοδοτήσεως γυναικών δημοσίων υπαλλήλων κατά τρόπο δυσμενή γι’ αυτές, είναι αντίθετος προς την ΕΣΔΑ και ανίσχυρος. [Εκτός αν δικαιολογείται από δημόσια ωφέλεια και προβλέπει αποζημίωση των θιγόμενων γυναικών (κατά τα ανωτέρω, υπό 3)].
Ενας τέτοιος δυσμενής νόμος θα είναι ισχυρός μόνο για τις μετά τον νόμο αυτόν διοριζόμενες γυναίκες δημοσίους υπαλλήλους.

(β) Επειδή από την ΕΣΔΑ δεσμεύεται και η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΔΕΚ, η απόφαση (βλ. παραπάνω, αρ. 1) δεν είναι δεσμευτική για τη χώρα μας, αφού έρχεται σε πρόδηλη αντίθεση με την ΕΣΔΑ.

(γ) Αν η Ευρωπαϊκή Ενωση επιμένει στις αντίθετες προς την ΕΣΔΑ υποδείξεις/απαιτήσεις της, θα πρέπει η χώρα μας (ή η ΑΔΕΔΥ κ.λπ.) να προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά της Ευρωπαϊκής Ενώσεως επειδή εφαρμόζει πολιτική αντίθετη προς τα ανθρώπινα δικαιώματα.

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Για τη... γυναίκα του Καίσαρα

Της Σίλας Αλεξίου

ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ πολίτης, με πίστη στους θεσμούς. Μέχρι πρότινος εμπιστευόταν και τη Δικαιοσύνη.
Ιδιαίτερα. Θα ήθελε να συνεχίσει να δηλώνει την εμπιστοσύνη του στους Έλληνες δικαστές, αλλά...

Πώς;

Η ιστορία εκτυλίσσεται στα πολυτελή γραφεία ανωτάτου δικαστηρίου, όπου ένα τηλέφωνο- της γραμματείας συγκεκριμένου τμήματος χτυπάει σχεδόν καθημερινά. Η ίδια φωνή υποβάλλει την ίδια ακριβώς ερώτηση. Δεν εκλιπαρεί για ευνοϊκή μεταχείριση. Ζητεί να μάθει το αυτονόητο. Αν δημοσιεύθηκε η απόφαση που τον αφορά. Κάθε μέρα, εδώ και τέσσερις τουλάχιστον μήνες, λαμβάνει την ίδια ακριβώς απάντηση. «Όχι».

Η απόφαση ασφαλώς έχει ληφθεί. Σε διάσκεψη που ολοκληρώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο! Ο ίδιος δεν γνωρίζει το αποτέλεσμα. Περιμένει στωικά, ως νομοταγής πολίτης, να την πάρει στα χέρια του όταν λάβει τη μορφή δημοσίου εγγράφου.

Πότε θα συμβεί αυτό; Ουδείς γνωρίζει.

Ούτε καν ο πρόεδρος που την κρατάει στο συρτάρι του τόσον καιρό, ενώ την ίδια ώρα (ως μέλος της Ολομέλειας), ενδεχομένως ψηφίζει υπέρ της αποπομπής από το Σώμα κατώτερων από τον ίδιο δικαστών για καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων... Αντίδικος του απελπισμένου πολίτη είναι μια τράπεζα. Γεγονός άνευ σημασίας... αλλά το αναφέρουμε για την πληρότητα του ρεπορτάζ. Το οικονομικό αντικείμενο της διαφοράς τεράστιο. Τα προηγούμενα δικαστήρια έχουν δικαιώσει τον αδύναμο πολίτη. Υπέρ του έχει ταχθεί και ο εισηγητής.

Πληροφορίες λένε ότι ούτε το τμήμα, του οποίου προΐσταται ο εν λόγω πρόεδρος, πτοήθηκε από τη δύναμη του ισχυρού διαδίκου.

Φαίνεται πως το δίκιο είναι αναφανδόν με το μέρος του πολίτη.

Ποιος λοιπόν- εκτός του αντιδίκου του- δεν είναι; Ποιος, γιατί και με ποιο δικαίωμα παίζει με τη ζωή του; Πρωτοδίκες και εφέτες υποχρεούνται εκ του νόμου να εκδίδουν αποφάσεις- σε αστικές υποθέσεις- εντός οκταμήνου. Αν αποδειχθούν ασυνεπείς (με την προϋπόθεση ότι η Επιθεώρηση κάνει τη δουλειά της) υφίστανται κυρώσεις. Τους ανώτατους δικαστές - αλήθεια- ποιος τους ελέγχει;

«Κανείς» απαντούν οι γνωρίζοντες.

Η συνείδησή τους; Ίσως. Επειδή όμως το δικαιικό μας σύστημα θέλει απτές αποδείξεις και η... γυναίκα του Καίσαρα παραμένει διαχρονική αξία, ας ρίξει ο κ. Καστανίδης μια ματιά και στα ψηλά...

ΠΗΓΗ ΤΑ ΝΕΑ

Μια καλά οργανωμένη "συνταξιοδότηση"

Έξω από το Bristol Zoo της Αγγλίας υπάρχει ένα πάρκινγκ για 150 αυτοκίνητα και 8 λεωφορεία.

Για 35 χρόνια, τα τέλη στάθμευσης του διαχειριζόταν ένας πολύ ευχάριστος υπάλληλος.

Τα τέλη αυτά είναι £1 για τα αυτοκίνητα ($ 1,40), £5 για λεωφορεία (περίπου $ 7).

Ξαφνικά, μια μέρα, μετά από 35 χρόνια που ποτέ δεν έλειψε από την εργασία, πολύ απλά δεν ξαναεμφανίστηκε.

Έτσι η Διαχείριση του ζωολογικού κήπου κάλεσε το Δημοτικό Συμβούλιο και ζήτησε να τους στείλουνε άλλον υπάλληλο στάθμευσης.

Το Συμβούλιο έκανε κάποια έρευνα και απάντησαν ότι το πάρκινγκ ήταν ευθύνη του ίδιου του ζωολογικού κήπου.

Ο ζωολογικός κήπος ενημέρωσε το Συμβούλιο ότι ο υπάλληλος ήταν υπάλληλος του Δήμου.

Το Δημοτικό Συμβούλιο απάντησε, ότι ο υπάλληλος δεν υπήρξε ποτέ στην κατάσταση μισθοδοσίας του Δήμου.

Εν τω μεταξύ, αραγμένος στη βίλα του, κάπου στις ακτές της Ισπανίας (ή κάποιο τέτοιο σενάριο), είναι ένας άνθρωπος που είχε προφανώς εγκαταστήσει ένα μηχάνημα εισιτήριων εντελώς μόνος του. Και στη συνέχεια, απλώς άρχισε να εμφανίζεται κάθε μέρα, μαζεύοντας τα τέλη στάθμευσης, υπολογίζεται περίπου 560 δολάρια την ημέρα - για 35 χρόνια.
Υποθέτοντας 7 ημέρες την εβδομάδα, το ποσό αυτό ανέρχεται σε πάνω από 7 εκατομμύρια δολάρια!

Και κανείς δεν γνωρίζει καν το όνομά του.....

ΠΗΓΗ

Ούτε λέξη!

Του ΛΕΥΤΕΡΗ Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Η Νέα Δημοκρατία σε λίγο θα έχει καινούργιο αρχηγό. Μου έχει κάνει, όμως, μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι όλο αυτό το διάστημα του προεκλογικού αγώνα για την προεδρία του κόμματος, κανείς από τους υποψηφίους και τους προσκείμενους, κανένα στέλεχος, πρώην υπουργός κ.λπ., δεν βγήκε να πει έστω και μια λέξη για τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα: την Παιδεία, την Υγεία, την ανεργία, το Ασφαλιστικό, το μαύρο χάλι της οικονομίας.

Οι πάντες δεν έχουν μάτια για τίποτ΄ άλλο, εκτός από τα «εσωτερικά» τους. Για τα οποία, ο ένας «δαγκώνει» τον άλλο, με ευθείες βολές, δολοφονικούς υπαινιγμούς, «παραστάσεις» στην τηλεόραση! Χάριν της ενότητας!

Είναι κρίμα. Και ντροπή. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι μια ταμπέλα, μια σφραγίδα, ένας τίτλος. Είναι μια πολιτική δύναμη, που αντιπροσωπεύει τους μισούς Έλληνες και κυβέρνησε τον τόπο τα τελευταία πεντέμισι χρόνια! Τι λέει, λοιπόν, αυτή η μεγάλη πολιτική δύναμη στα εκατομμύρια των οπαδών της, για το σήμερα και για το αύριο; Δεν λέει, δυστυχώς, τίποτα! Αποφεύγει και να ψελλίσει μια επιφανειακή, έστω, κριτική, για το ποια ήταν η αιτία που υπέστη στις 4 Οκτωβρίου την πιο δεινή ήττα της ιστορίας της!

Όσοι μιλάνε, από τους κορυφαίους ώς τους μεσαίους, τους συνδικαλιστές και τους «οπλαρχηγούς», ψιθυρίζουν κάτι μισόλογα για «συμπεριφορές που πλήγωσαν την παράταξη». Ωραία εφεύρεση αυτές «οι συμπεριφορές που πλήγωσαν»! Σαν να μην έχουν καταλάβει οι άνθρωποι ότι τα ολέθρια σφάλματα στην οικονομική πολιτική, το Βατοπέδι, οι κουμπάροι, οι άνεργοι, η καταλήστευση των Ταμείων, η αλαζονεία, το «καουμποϊλίκι» και τόσα άλλα, φταίνε για την καταβύθιση του κόμματος και την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, με 10,5 μονάδες διαφορά! Δεν είναι, όμως, ανόητοι, για να μην έχουν αντιληφθεί για ποιους λόγους ήρθε η συντριβή.

Γνωρίζουν τους λόγους. Αλλά τους κρατάνε για τον εαυτό τους. Και μόλις εμφανισθεί κάπου ο Καραμανλής, σκύβουν και τον προσκυνάνε!

Όποτε ο πρώην πρωθυπουργός βγάζει λόγο, το χειροκρότημα των στελεχών πάει σύννεφο! Μα, ο Καραμανλής δεν είναι ο κύριος υπεύθυνος της ήττας; Ο ίδιος το παραδέχτηκε καθαρά και έσπευσε να παραιτηθεί. Γιατί, λοιπόν, κανείς απ΄ όλους αυτούς τους επιφανείς κυρίους, που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα, δεν βρίσκει το θάρρος, δεν έχει την τόλμη, να πει δυο κουβέντες, δημόσια, για τον Καραμανλή και τα λάθη του; Οι «συμπεριφορές που πλήγωσαν» είναι ένα σχήμα λόγου, για να μην μπει η τσιμπίδα στη χόβολη και βγάλει στην επιφάνεια τα αναμμένα κάρβουνα. Που καίνε.

Και από την άλλη μεριά, το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να επαναπαύεται στις δάφνες της νίκης του!
Ρώτησα έναν «πράσινο» βουλευτή που είναι στα μέσα και στα έξω της κυβέρνησης, «πώς τα βλέπεις τα πράγματα;». Και μου απάντησε με τον στίχο του Μ. Ρασούλη, «όλα αλλάζουνε, αλλά τα ίδια μένουν»! Περνάνε οι μέρες, περνάνε οι εβδομάδες, αλλά «λάδι λάδι κι από τηγανίτα τίποτα!». Τι περιμένει ο Γιώργος; Με την απίστευτη δύναμη που του έδωσε ο λαός, μπορεί να προχωρήσει στις μεγάλες τομές που χρειάζεται η Ελλάδα. Σε όλα τα επίπεδα. Γιατί δεν βάζει φωτιά στα τόπια;

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο Παπανδρέου. Είναι ο λαός του. Η Ν.Δ. δεν είναι ο πρόεδρός της. Είναι ο λαός της. Και ο λαός, κάθε πλευράς, αγωνιά.

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

"Ρέστα" σε στημένες παρτίδες

Γράφει ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Ο κίνδυνος χρεοκοπίας της Ελληνικής οικονομίας δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Αποτελεί σοβαρό ενδεχόμενο σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, κυβερνήσεων αλλά και τραπεζών (βλ Deutche Bank)

Άλλωστε ο ίδιος ο πρωθυπουργός μετά το προεκλογικό ανέκδοτο με τίτλο «λεφτά υπάρχουν» μίλησε ανοιχτά για τον κίνδυνο χρεοκοπίας αλλά και για το «μεγάλο στοίχημα» που όπως είπε είναι η αποφυγή της

Σε κάθε είδους στοίχημα, ο «παίχτης» κάτι ρισκάρει, με την προσδοκία να έχει κάποιο όφελος πολλαπλάσιο του «ρίσκου» του. Είτε το δείτε με καθαρά «οικονομικούς» όρους, είτε γενικότερα, αυτή είναι η έννοια του στοιχήματος. Αν εκλείψει η έννοια του ρίσκου αλλά και της προσδοκίας πολλαπλάσιου οφέλους, δεν μιλάμε πια για στοίχημα αλλά για βεβαιότητα και για «στημένο παιχνίδι»

Εδώ λοιπόν με αφορμή το «μεγάλο στοίχημα» του πρωθυπουργού θα ήθελα να θέσω μερικά θεματάκια για να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα

Ο πρωθυπουργός, έχοντας λυμένα απ την πλευρά του όλα τα προσωπικά οικονομικά του προβλήματα αλλά και τα γενικότερα προβλήματα επιβίωσης είναι προφανές ότι στο «στοίχημά» του αυτό λαμβάνει «ηθικό ρίσκο» ποντάροντας την προσωπική του «αξιοπιστία» και το status του προκειμένου αν κερδίσει να λάβει ως αντίκρισμα το πολλαπλάσιο όφελος της ηθικής αναγνώρισής του ως ξεχωριστού ανθρώπου, ως σωτήρα, ως εθνάρχη, αλλά και της προσωπικής ικανοποίησης ότι μας έσωσε. Ακόμα δηλαδή και αν εμείς οι «αχάριστοι» δεν αναγνωρίσουμε το έργο του σε περίπτωση που πετύχει, μόνο και μόνο το αντίκρισμα της προσωπικής του ικανοποίησης ότι βοήθησε θα αποτελεί για αυτόν ανταποδοτικό όφελος για το ρίσκο που πήρε

Το στοίχημα όμως που επικαλείται ο κύριος πρωθυπουργός, ΔΕΝ περιορίζεται σε ΑΫΛΑ ρίσκα, και ΑΫΛΑ κέρδη. Είναι στενότατα συνδεδεμένο ΚΑΙ με ΥΛΙΚΑ ρίσκα και ΥΛΙΚΑ κέρδη. Τους άυλους τίτλους τους βάζει ο πρωθυπουργός. Το ΥΛΙΚΟ ποντάρισμα όμως το βάζουμε εμείς
Είναι δηλαδή σαν να μην γνωρίζουμε χαρτιά, ιππόδρομο ή casino και να εμπιστευόμαστε τα χρήματά μας σε κάποιον «ειδικό» να τα παίξει «αντί ημών» στην τσόχα, στα τετράποδα ή στη ρουλέτα

Για εμάς λοιπόν τους ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΕΣ στο στοίχημα του πρωθυπουργού, ΠΟΙΑ είναι ακριβώς τα ρίσκα και ΠΟΙΑ τα προσδοκώμενα οφέλη?

ΠΟΙΟ είναι το ποντάρισμα, και ποια η απόδοση?

Τι περιμένει ο «στοιχηματάκιας» πρωθυπουργός να ποντάρουν τα 2 εκατ. Ελληνες που ζούν κατω από το όριο της φτώχιας?

Τι περιμένει ο ««στοιχηματάκιας» πρωθυπουργός να ποντάρουν οι περίπου 1 εκ. άνεργοι?

Τι περιμένει ο «στοιχηματάκιας» πρωθυπουργός να ποντάρουν οι συνταξιούχοι γέροντες των 400 ευρώ τον μήνα?

Τι περιμένει ο «στοιχηματάκιας» πρωθυπουργός να ποντάρουν οι πλούσιοι μισθωτοί οικογενειάρχες των 2000 ευρώ μικτά? (Το είδαμε και αυτό, με τις πρόσφατες ανοησίες του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, που ευτυχώς κατέφυγε σε άτακτη υποχώρηση , να θεωρούνται «πλούσιοι» οι μισθωτοί των τα 2000 ευρώ μικτά)

Τι περιμένει ο «στοιχηματάκιας» πρωθυπουργός να ποντάρουν οι αγρότες της ρημαγμένης Ελληνικής επαρχίας?

Μιας και ΔΕΝ ήρθε στον τόπο τούτο ως ουρανοκατέβατος σωτήρας, μιας και ο ίδιος έχει ενεργή συμμετοχή στη μετάλλαξη του Ελληνικού λαού από λαό ήθους και αγώνων σε λαό ΤΖΟΓΟΥ, και μιας και ο ίδιος ΔΕΝ μιλάει ξεκάθαρα (και ούτε πρόκειται να μιλήσει ποτέ) για το ΠΟΝΤΑΡΙΣΜΑ, θα του πω εγώ τι πρέπει να ποντάρει ο Έλληνας για να κερδίσει ο Ανελλήνιστος το στοίχημα του

ΡΕΣΤΑ πρέπει να ποντάρει ο Έλληνας

ΡΕΣΤΑ οι «επιβιώνοντες φυτοζωώντας», ΡΕΣΤΑ και οι «έχοντες και κατέχοντες»

Για την ξεζουμισμένη 1η κατηγορία, «ρέστα» αποτελεί το κάθε ευρώ που καλείται να βγάλει το κάθε μέλος της ως φακίρης από την άδεια τσέπη του, «ρέστα» όμως πρέπει να ποντάρουν κυριολεκτικά, και οι πραγματικά έχοντες και κατέχοντες, γιατί και αυτοί ως φακίρηδες γέμισαν ασφυκτικά τα πουγκιά κάνοντας ληστρικά κόλπα εις βάρος των πρώτων υπό την ανοχή του κράτους οπερέτα .Οι εξαθλιωμένοι πρέπει να στερηθούν τα λιγοστά ψίχουλα που τους έχουν απομείνει και οι κατέχοντες να αδειάσουν κυριολεκτικά τα σεντούκια τους από τα προϊόντα της διαχρονικής ληστείας που έκαναν εις βάρος των πρώτων

Για πες μου λοιπόν κύριε πρωθυπουργέ εμένα που ΔΕΝ αμφισβητώ το μέγεθος του δικού σου ΑΫΛΟΥ ηθικού ρίσκου , τι έχω να κερδίσω αν ποντάρω τα ρέστα μου στο στοίχημά σου?

Ο κάθε Έλληνας που τον καλείς να ακουμπήσει τα ρέστα του στο στοίχημά σου, τι όφελος έχει να αποκομίσει σε περίπτωση «νίκης»?

ΤΙ ΑΠΟΔΟΣΗ δίνει το στοίχημά σου?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, οι συνταξιούχοι των 400 ευρώ θα περνάνε περισσότερες από 5 με 6 μέρες με «γεμάτο στομάχι» ?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, οι «έχοντες» οικογενειάρχες με τα 2000 ευρώ μικτά θα σταματήσουν να κάνουν 2η και 3 δουλειά για να επιβιώσουν?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, οι εργαζόμενοι είλωτες του σήμερα θα δούμε έστω και την σύνταξη πείνας των 400 ευρώ πριν χρειαστούμε μαγκούρα για τις μετακινήσεις μας?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, οι ακρίτες μας θα σταματήσουν να παίζουν την ζωή τους «κορώνα – γράμματα» λόγω έλλειψης γιατρών και υποδομών υγείας?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, εμείς θα πάψουμε να παίζουμε τζόγο έξω απ τις ανύπαρκτες εντατικές, για το ποιος θα σωθεί εις βάρος του άλλου , αν η ζωή μας προσκαλέσει με τη σειρά της στο δικό της στοίχημα?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα, η κάθε δική μας βόλτα στις ιστορικές πλατείες και γειτονιές που από περιοχές κόσμημα έχουν μετατραπεί σε «γκέτο» εγκληματικότητας, θα πάψει να είναι στοίχημα ζωής και θανάτου?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα , η κάθε μας συνδιαλλαγή με το τέρας του δημοσίου, θα πάψει να αποτελεί στοίχημα ψυχραιμίας και ιώβειας υπομονής?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα το κράτος οπερέτα θα αρχίσει να εφαρμόζει τους μόνιμα ανεφάρμοστους και καταπατημένους νόμους?

Αν ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ το στοίχημα με τα δικά μας ρέστα οι λήσταρχοι Τραπεζίτες θα σταματήσουν να παίρνουν τα σπίτια μας έναντι πινακίων φακής υπό την ανοχή του κράτους που διοικείς?

Τι χειρότερο θα πάθουμε αν κρατήσουμε τα ρέστα μας και χρεοκοπήσουμε?
Και γιατί να τα δώσουμε σε εσάς κύριε πρωθυπουργέ να μας τα παίξετε και να μην τα παίξουμε μόνοι μας ή να τα φάμε όπως γουστάρουμε υπό μρφή τελευταίας επιθυμίας πριν το μοιραίο?

Τον πάτο τον πιάσαμε. Που θα πάμε αν κρατήσουμε εμείς τα ρέστα μας και εσείς χάσετε το στοίχημα σας?

Απ την μεταπολίτευση και για 35 χρόνια κάτι τύποι σαν εσάς μας ήπιαν το αίμα σε στημένες παρτίδες παίζοντας τον πλούτο μας «αντί ημών». Στεγνώσαμε

Λάθος στοίχημα έχετε βάλει αυτή τη φορά κύριε πρωθυπουργέ. Άθελά του το ομολόγησε ο αρμόδιος υπουργός σας μιλώντας για «τετραγωνισμό του κύκλου». Ο κύκλος δυστυχώς ΔΕΝ τετραγωνίζεται

Με την ηθική χρεοκοπία δεδομένη, και με την πατρίδα μας να έχει αγγίξει πάτο, η υλική χρεοκοπία είναι αναπόφευκτη. Το στοίχημα σας δυστυχώς είναι η αναβολή και όχι η οριστική αποφυγή της
Ζητάτε θυσίες για να συνεχίσουμε να ζούμε σε ΚΩΜΑ καλωδιωμένοι και διασωληνωμένοι και όχι για να σηκωθούμε απ το κρεβάτι
Απ το κρεβάτι δυστυχώς ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΟΚ θα μας σηκώσει. Όπως τον τζογαδόρο μόνο ένα ΣΟΚ , όπως ένα διαζύγιο ή η απώλεια του σπιτιού του, μπορεί να τον ξυπνήσει απ το ΚΩΜΑ του, έτσι και εμάς μόνο ένα ΣΟΚ θα μας ξυπνήσει απ το δικό μας και θα μας κάνει καλύτερους. Η χρεοκοπία δεν ξέρω αν είναι το καταλληλότερο, αλλά σίγουρα είναι προτιμότερη απ το να σας δώσουμε ότι μας απέμεινε να το παίξετε στο στοίχημά σας «αντί ημών»

Τι πράγμα? Ρέστα?
Αυτή τη φορά «δεν θα τα δούμε»

Δώσαμε....

Μετρώντας τη ευημερία με τους νεκρούς !

Του Ρούσσου Βρανά

Μέσα σε λευκές σακούλες, με αριθμημένες καρτέλες που κρέμονται από τα δάχτυλα των ποδιών, τα πτώματα είναι αραδιασμένα στο σωρό, μέσα στο γιγάντιο ψυγείο του νεκροτομείου του Ντιτρόιτ, σαν παραπεταμένα παπούτσια σε μιαν άκρη της ντουλάπας. Κάποια βρίσκονται εκεί μέσα χρόνια. Επειδή σε αυτή την πόλη που κάποτε ενσάρκωνε το «αμερικανικό όνειρο», πολλοί είναι εκείνοι που δεν τους περισσεύουν πια λεφτά για να θάψουν τους νεκρούς τους.

Η πόλη του αυτοκινήτου, που οι κάτοικοί της είχαν κάποτε το υψηλότερο εισόδημα και τα περισσότερα ιδιόκτητα σπίτια στις ΗΠΑ, σήμερα αργοπεθαίνει. «Χιλιάδες σπίτια είναι εγκαταλελειμμένα, με ξεχαρβαλωμένες στέγες και σπασμένα παράθυρα», γράφει ο απεσταλμένος των «Τάιμς του Λονδίνου» στο Ντιτρόιτ. «Ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα με μαγαζιά έχουν βάλει λουκέτο. Τα εργοστάσια που άλλοτε έφτιαχναν τις Μπούικ και τις Κάντιλακ σήμερα σαπίζουν. Το έγκλημα ανθεί. Τα σχολεία μένουν ανοιχτά με δανεικά. Και ο πληθυσμός έχει μείνει ο μισός».

Το Ντιτρόιτ είναι το παράδειγμα που επιβεβαιώνει τη διάλυση του αμερικανικού κοινωνικού ιστού. Σε έρευνα που έγινε από το «Αmped Status», ο συντάκτης της Ντέβιντ Ντεγκρό απαριθμεί 15 σημάδια που καταδεικνύουν την αμερικανική κοινωνική παρακμή:

«1) Οι ανισότητες ανάμεσα στο πλουσιότερο 1% των Αμερικανών και τον υπόλοιπο πληθυσμό έχουν φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα. 2) Οι επενδυτικές τράπεζες που προκάλεσαν την κρίση περνούν φέτος την καλύτερή τους χρονιά. Σώθηκαν με τα λεφτά των φορολογουμένων, αλλά πληρώνουν φόρο μόλις 1%, όπως η Γκόλντμαν Σακς.

3) Η αμερικανική μεσαία τάξη έχει αρχίσει να καταρρέει.

4) Οι εργαζόμενοι ηλικίας 50-60 ετών έχουν χάσει το 25% από τις συντάξεις τους.

5) 3,4 εκατομμύρια σπίτια θα βγουν στο σφυρί έως το τέλος του έτους.

6) Οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι έφτασαν τα 25 εκατομμύρια.

7) Και άλλες τράπεζες αναμένεται να προστεθούν στις 123 που χρεοκόπησαν.
8) Δέκα πολιτείες είναι έτοιμες να κηρύξουν χρεοστάσιο.

9) Το δημόσιο έλλειμμα ξεπέρασε κατά ένα τρισ. δολάρια το περυσινό.

10) 47,4 εκατομμύρια Αμερικανοί ζουν μέσα στη φτώχεια, οι περισσότεροι στον βιομηχανικό κόσμο.

11) Ένα στα δύο παιδιά σύντομα θα αρχίσουν να σιτίζονται με κουπόνια.

12) 46,3 εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν περίθαλψη.

13) 45.000 πέθαναν πέρυσι επειδή δεν είχαν ασφάλιση υγείας.
14) Οι 200 βιομηχανίες όπλων αποκομίζουν τεράστια κέρδη.

15) 100 νέες ένοπλες τρομοκρατικές οργανώσεις συστάθηκαν πέρυσι σε όλη τη χώρα».

Στο νεκροτομείο του Ντιτρόιτ, οι ιατροδικαστές διαπίστωσαν ότι οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονταν σε φυσικά αίτια. Είναι προφανές, λένε, πως αυτοί οι άτυχοι άνθρωποι δεν είχαν τα χρήματα που χρειάζονταν για την περίθαλψή τους. Όμως, τις τελευταίες εβδομάδες, ο αριθμός των πτωμάτων που μένουν στα αζήτητα έχει αρχίσει να μειώνεται. Είναι σήμερα μόλις 55. Είναι άραγε κι αυτό ένας δείκτης της φημολογούμενης οικονομικής ανάκαμψης; Και τι είδους κοινωνία είναι αυτή, όταν δεν μετράει πια την ευημερία της με τους ζωντανούς αλλά με τους νεκρούς της;

πηγη ΤΑ ΝΕΑ

ΤΡΙΚ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Το θέμα της δημιουργικής λογιστικής και ο τρόπος υπολογισμού των δημοσιονομικών ελλειμμάτων είναι άρρηκτα συνυφασμένα με το οικονομικό σύστημα.

Το ίδιο το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το παιγνίδι του Χρηματιστηρίου δεν είναι παρά ένας τζόγος, βασιζόμενος κατ’ εξοχή στα τρικ, που ενίοτε σκάνε σαν παραφουσκωμένοι πομφόλυγες, όπως συνέβη με τα τοξικά ομόλογα.

Έτσι, αυτοί που ζητούν από την Ελλάδα αντικειμενικά λογιστικά κριτήρια ξεχνούν ότι ακόμη και τα λογιστικά κριτήρια της «Γιούροστατ» έχουν τεθεί υπό αμφισβήτηση.

Όλοι παίζουν. Μόνο οι Έλληνες και δη ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, όπως προηγουμένως και οι ομόλογοί του της ΝΔ, θεώρησε εν πλήρη αφελεία και άγνοια ότι το παιγνίδι είναι διαφανές και πως οι χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός απαιτεί απλώς ειλικρίνεια!

Αξίζει να σημειώσουμε επ’ αυτού το «αλγοριθμικό τρικ» (άλλως πως «δημιουργική λογιστική») στο οποίο προβαίνει η μεγάλη αμερικανική τράπεζα Goldman Sachs, που αντιπροσωπεύει το 1/3 των υπό διαπραγμάτευση τίτλων στη Γουόλ Στρητ, για να κρύψει το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις-πελάτες της την εγκαταλείπουν, όπως τα ποντίκια το καράβι, ξεπουλώντας τους τίτλους τους.

Εμείς, όμως, σαν ψαρωμένοι επαρχιώτες παραβλέπουμε το τι γίνεται, ή σαν νέοι που «έχουν γράσο στα μάτια», αδυνατούμε να δούμε. Έτσι, ο υπουργός Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, πήρε αμπάριζα τα ξένα μέσα ενημέρωσης(CNN κ.ά), διεκτραγωδώντας την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας και καταγγέλλοντας τους προηγούμενους ως «κακά παιδιά».

Όμως, ακόμη κι ένας πρωτοετής φοιτητής οικονομικής σχολής γνωρίζει ότι η «εικόνα» μιας οικονομίας έχει μεγάλη σημασία στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Δυστυχώς, ο υπουργός οικονομίας συνέχισε την υπονόμευση και στις Βρυξέλλες, όπου φούσκωσε το δημοσιονομικό έλλειμμα στο 12,5% έτσι ώστε να φανεί ότι το 2010 θα ρίξει το έλλειμμα στο… 9%.

Από τότε επισημαίναμε και ρωτούσαμε, άραγε, ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν σκέφτεται ότι αυτή η σκόπιμη και κοντόφθαλμη «δραματοποίηση» θα δημιουργήσει πρόβλημα στο δανεισμό;

Γράψαμε τότε ότι αυτό θα επιφέρει την αύξηση στα επιτόκια και στο κόστος του κρατικού δανεισμού. Θα πληρώσουμε δηλαδή πολύ ακριβότερα τα δάνεια. Δυστυχώς, όμως, η κυβέρνηση συνέχισε ακάθεκτη στον ίδιο σκοπό με αποτέλεσμα σήμερα να έχουμε φθάσει λίγο πριν τον γκρεμό της χρεοκοπίας.

Για την ιστορία αρκεί να θυμίσουμε ότι και η πτώχευση επί Τρικούπη συνέβη γιατί ένας πρώην υπουργός Οικονομικών ο Κ. Καραπάνος (μαζί με τους Δηληγιάννη, Συγγρό κ.ά.) δήλωσε στους ξένους δανειστές σε συνέδριο στο Παρίσι ότι τα χρήματά τους κινδυνεύουν!

Η Siemens, σαν δική τους...

Της ΑΡΙΣΤΕΑΣ ΜΠΟΥΓΑΤΣΟΥ

«Λάφυρο» της οικογένειας Μητσοτάκη. Δική τους εταιρεία, ακόμα και λίγες ημέρες πριν από την αποπομπή του Μιχάλη Χριστοφοράκου από τη Siemens, ήταν η ελληνική θυγατέρα της πολυεθνικής με τις προνομιακές συμβάσεις, επί των οποίων ενσωματώνονταν μίζες, πολιτικό χρήμα, δημόσιες σχέσεις, δωρεάν λευκές συσκευές, γάμοι, βαφτίσεις και τραπεζώματα.

Αν δεν υπήρχαν τα αποδεικτικά στοιχεία δύσκολα θα πίστευε κάποιος πόσο προνομιακό πεδίο για την οικογένεια Μητσοτάκη ήταν η Siemens. Τώρα, που τα στοιχεία αυτά, σιγά σιγά, βγαίνουν από τους φακέλους της δικογραφίας, εύκολα ίσως κάποιος μπορεί να εξηγήσει γιατί εξώκειλε η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης, γιατί μόνο δύο «αμαρτωλοί» την πλήρωσαν και βρίσκονται στον Κορυδαλλό, γιατί (και) ο Γερμανός υπήκοος Μάκης μάς χαιρέτησε, γιατί ο Καραβέλας εξαϋλώθηκε!

Εντατικά ραντεβού

Σήμερα η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» παραθέτει νέα αποδεικτικά στοιχεία της δικογραφίας από τα οποία προκύπτει πόσο προνομιακή ήταν αυτή η σχέση.

- Η Ντόρα Μπακογιάννη βρίσκεται -εντατικά- σε φάση συναντήσεων με τον Μιχάλη Χριστοφοράκο.

- Ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. Κ. Μητσοτάκης με επιμονή ζητεί από τον Χριστοφοράκο διορισμούς δικών του αλλά και χορηγίες ακόμα και για την ταινία «When fish fly».

- Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακόμα και επί κυβερνήσεως Ν.Δ. στέλνει βιογραφικά δικών του στη Siemens και γι' αυτά μεριμνά ο Μ. Χριστοφοράκος.

Ειδικότερα:

1 Από δύο σελίδες του ημερολογίου του Μ. Χριστοφοράκου προκύπτουν ένα ραντεβού της Ντόρας Μπακογιάννη με τον dr. Bach (ανώτατο στέλεχος της Siemens AG) και τον Χριστοφοράκο γραμμένο στη σελίδα της 19ης Μαρτίου 2003 ώρα 11.00 και μια διευθέτηση άλλης συνάντησης στις 3 Ιανουαρίου 2007. Πάνω από το όνομα Ντόρα υπάρχει η σημείωση «Κυπραίου Δευτέρα 11-11.30».

Και για μια ταινία

2 Ενώ το σκάνδαλο της Siemens σοβούσε και ήταν θέμα ημερών η αποπομπή του Μιχάλη Χριστοράκου από τη μητρική, η οποία μετά τον εσωτερικό έλεγχο του χρέωσε τις εταιρείες που διακινούσαν το 2% των πολιτικών μιζών από τον ετήσιο τζίρο, ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. ήταν ασυγκράτητος. Με κάθε επισημότητα από το ιδιαίτερο γραφείο του Κων. Μητσοτάκη, η κ. Σάκη Γεωργιάδου - Κυπραίου με επιστολή που απευθύνει στις 8 Νοεμβρίου 2007 ζητεί από τον Μιχάλη Χριστοφοράκο «να εξετάσετε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το αίτημά τους». Ποιο είναι το αίτημα; Χορηγία 35.000 ευρώ για την υποστήριξη της ταινίας «When fish fly», της Ελληνοκαναδέζας σκηνοθέτιδος Βίλκας Τζούρα.

Λίγους μήνες πριν ο επίτιμος πρόεδρος της Ν.Δ. με ιδιόχειρο σημείωμά του στις 18/1/2007 ευχαριστεί τον Μιχάλη Χριστοφοράκο «για τη συμπαράστασή σας» και καταλήγει: «Η στήριξή σας μας έδωσε δύναμη και υπήρξε πολύτιμη». Πρόκειται για μια ζεστή επιστολή, προφανώς έπειτα από μια δύσκολη συγκυρία στην οποία ο manager της Siemens στάθηκε δίπλα στην οικογένεια Μητσοτάκη.

Βροχή βιογραφικών

3 Βομβάρδιζε με βιογραφικά φίλων τη Siemens η οικογένεια Μητσοτάκη. Από μία μόνο σελίδα των εισερχομένων (επιστολών, fax, e-mails) του 2005 στο γραφείο του Χριστοφοράκου, προκύπτει τριπλό «χτύπημα» από την οικογένεια.

- Η κ. Κυπραίου για λογαριασμό του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στέλνει με fax ένα βιογραφικό στις 29/6. Αυτό χρεώνεται από τον Μ. Χριστοφοράκο στο στέλεχος της Siemens Ρίζο για συνέντευξη (σημείωση 210).

- Με προγενέστερο fax (18/5) η κ. Κυπραίου αποστέλλει το βιογραφικό του Alex Tsolakis και την ευθύνη αναλαμβάνει για τα περαιτέρω ο κ. Ρίζος (σημείωση 214).

- Την ίδια ημέρα 18/5 να σου και ένα βιογραφικό που στέλνει με fax ο Κυριάκος Μητσοτάκης και το οποίο παραπέμπε για επαφή με την κ. Αικατερίνη διευθυντικό στέλεχος της Siemens (σημείωση 215).

Πάντως ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι τακτικός «πελάτης» του Μιχάλη Χριστοφοράκου, από τον οποίον ζητεί... τακτοποιήσεις δικών του. Χαρακτηριστικό είναι το fax που στέλνει το γραφείο του στην άλλη γραμματέα του Μ. Χριστοφοράκου: «Παρακαλώ πολύ διαβιβάστε το συνημμένο βιογραφικό σημείωμα στον κ. Χριστοφοράκο. Ο κύριος Κυριάκος θα επικοινωνήσει μαζί του την επόμενη εβδομάδα που θα γυρίσει από το εξωτερικό για να τον ενημερώσει σχετικά». Το φαξ έχει ημερομηνία 10/3/2004. Δηλαδή, 3 μόλις μέρες μετά την εκλογική νίκη της Ν.Δ. και την πρώτη του εκλογή ως βουλευτής της Β' Αθηνών.

πηγη ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Απουσία Οράματος

Γράφει ο ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Προκόπιε, είναι η απουσία οράματος που οδηγεί σε εξατομικευμένες λύσεις, ο καθένας για την πάρτη του.

Εγώ, επειδή είμαι αισιόδοξος, θα περιμένω μέχρι το 2025-2030, όταν οι πιτσιρικάδες που τα σπάγανε πέρυσι τον Δεκέμβρη θα έχουν 30ρίσει και θα αναλαμβάνουν αυτοί τα ηνία (αν δεν μας έχουν κρεμάσει για το τοπίο που τους παραδώσαμε...).

Αριστερός μπορεί και να είμαι, αλλά με αυτά που βλέπω λέω να αλλάξω και να γίνω... άφαντος

Ενα σχόλιο «χωρίς λόγια»

Tου Ν. Α. Κωνσταντοπουλου

Τεσσερις εισαγγελείς, 1.000 αστυνομικοί και ελικόπτερο της Αστυνομίας θα είναι επί ποδός το απόγευμα της Κυριακής. Δεν περιμένουν τρομοκρατική επίθεση. Ούτε έχουμε την πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου και θέλουν ν’ αποτρέψουν τυχόν επεισόδια. Παιχνίδια αθλητικά θα γίνουν.

Τεσσερις εισαγγελείς θα βρίσκονται την Κυριακή στο γήπεδο «Γ. Καραϊσκάκης», για τον ποδοσφαιρικό αγώνα, Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός. Δεν θα πάνε για να παρακολουθήσουν το ντέρμπι, όπως, πιθανόν, θα επιθυμούσαν. Θα πάνε για να επιβλέψουν, να μη γίνουν έκτροπα εντός κι εκτός γηπέδου, στ’ αποδυτήρια και στους άλλους χώρους του γηπέδου.

Περιπου 1.000 αστυνομικοί θα «επιστρατευθούν» για την τήρηση της τάξης στον συγκεκριμένο αγώνα και για εκείνον του μπάσκετ, που θα επακολουθήσει στο «Ειρήνης και Φιλίας», με αντιπάλους τις ίδιες ομάδες. Επί πλέον, ελικόπτερο της αστυνομίας θα υπερίπταται του γηπέδου για να διασφαλίσει πως οι ομάδες θα φθάσουν ομαλώς στον προορισμό τους.

Αυτα και μονον αρκούν για να σχολιασθεί, χωρίς περαιτέρω λόγια, η κατάντια, στην οποία έχουμε φτάσει. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια. Πώς είναι κάποιες πολύ χαρακτηριστικές γελοιογραφίες, που για λεζάντα, έχουν το γνωστό «χωρίς λόγια»; Ε, κάπως έτσι είναι κι αυτό το «σχόλιο»...

ΠΗΓΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Γκάφα ΑΣΕΠ: Με άριστα το 100 βάζει 102,68 !!!

Το 19 είναι για τον άριστο και το 20 για τον Θεό έλεγαν και εξακολουθούν να λένε οι καθηγητές στους μαθητές τους όταν διαμαρτύρονται για τις βαθμολογίες τους.

Και το 21;

Μα πώς γίνεται να υπάρξει 21 όταν το ανώτατο όριο είναι 20...

Και όμως, το εφηύρε το Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού.

Με 102,68 μονάδες βαθμολογήθηκε στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ η Κ.Μ. σ' ένα από τα μαθήματα στα οποία εξετάστηκε γραπτώς τον περασμένο Ιούνιο. Μόνο που το όριο είναι το 100.

Οταν την περασμένη Δευτέρα αναρτήθηκαν τα αποτελέσματα της προκήρυξης 5Π/2008 φαίνεται ότι ουδείς αντελήφθη το λάθος, αφού μέχρι και χθες το μεσημέρι ήταν αναρτημένα και στο Διαδίκτυο. Η συγκεκριμένη υποψήφια δεν είναι μέσα σε αυτούς που θα διοριστούν, αλλά στη λίστα των επιτυχόντων που πολλές φορές καλύπτουν ανάγκες αναπληρωτών ή εκπαιδευτικών για πρόσθετη διδακτική στήριξη κ.λπ.

Ο κ.Θεόδωρος Αραμπατζής έκανε λόγο για «λάθος του συστήματος». Οπως είπε χαρακτηριστικά, «οι διαγωνιζόμενοι έδιναν δύο μαθήματα, όπου στο ένα είχαν ακυρωθεί δύο ερωτήσεις από τις τριάντα. Το πρόγραμμα μάς "έτρεξε" 30 στα 30 και έτσι δημιουργήθηκε το πρόβλημα. Ετσι, κάποιοι υποψήφιοι κέρδισαν μια-δυο μονάδες».

«Σας διαβεβαιώνω ότι στη συγκεκριμένη περiπτωση δεν επηρεάζεται κανείς από το λάθος. Αλλωστε το είχαμε εντοπίσει γιατί κάνουμε συνεχείς ελέγχους. Γι' αυτό και τα αποτελέσματα που είδατε δεν είναι τα οριστικά, σύμφωνα με τα οποία γίνονται οι διορισμοί. Στον οριστικό πίνακα θα είναι όλα διορθωμένα».

Τώρα, πώς εντοπίστηκε αμέσως το λάθος και οι πίνακες παρέμεναν τρεις μέρες στην ιστοσελίδα του ΑΣΕΠ, είναι ολίγον... παράδοξο.

Σ' αυτό το σημείο προκύπτει κι άλλο ένα εύλογο ερώτημα: Εάν το «σύστημα» ξανακάνει λάθος (ή έχει ήδη κάνει) σε χαμηλότερες βαθμολογίες που δεν φαίνονται, για παράδειγμα δώσει 87 μονάδες αντί για 85 σε έναν υποψήφιο, πώς θα διαγνωστεί το πρόβλημα;

ΠΗΓΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ