Αυτος εδώ ηταν υπουργός αυτουνού εκεί.Και κυβέρνησαν χώρα σ'αυτό το ηλιακό σύστημα επι 4 συναπτά έτη......Και η χώρα αυτή επιβίωσε.
— Φρέδος Εσπρέσσος (@voukelarios) March 13, 2026
Κι ύστερα μου λες ότι δεν υπάρχει θεός..... pic.twitter.com/dN6hrcEVND
Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΟΥΣΗ
Τον Παναγιώτη Λαφαζάνη μπορείς να τον εξετάσεις από δύο πλευρές.
Σύμφωνα με τη μία, η πολιτική του δύναμη είναι αμελητέα έως ανύπαρκτη.
Σύμφωνα με την άλλη, υπήρξε υπουργός.
Βλέποντάς τον να συμμετέχει στην αντιπολεμική συγκέντρωση της 12ης Μαρτίου κρατώντας μια μεγάλη φωτογραφία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, προσπαθείς να θυμάσαι μόνο το πρώτο.
Το δεύτερο, όμως, παραμένει πραγματικότητα.
Εξίσου θα ήθελαν να ξεχάσουν ότι αποτέλεσε μέλος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και οι περισσότεροι ψηφοφόροι του κόμματος. Των οποίων οι αντιδράσεις κινήθηκαν κυρίως σε δύο άξονες.
Ο πρώτος είναι ότι ο Λαφαζάνης περίπου τα έχει χαμένα
και
ο δεύτερος ότι «εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς ασχολείστε με τον Λαφαζάνη».
Βολικό, αλλά κάπως παραπλανητικό: Με τον Λαφαζάνη βασικά ασχολήθηκαν όσοι θέλουν να κρατήσουν αποστάσεις, τα προσχήματα και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια αυτού που έχει απομείνει από την πρώην κυβερνώσα Αριστερά. Κανείς άλλος.
Παρ’ όλα αυτά, πρέπει να αναγνωρίσουμε κάτι: Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης ούτε χαμένα τα έχει, ούτε τίποτε. Αντιθέτως, είναι πολύ συνεπής και τίμιος.
Το αξιοπερίεργο θα ήταν να μην πάρει αυτή τη θέση.
Δεν ξέφυγε από τη στάση που είχε πάντα απέναντι στα πράγματα. Με την ίδια ζέση τάχθηκε και υπέρ του Πούτιν και προσπαθούσε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αγκαλιά της Ρωσίας. Επειδή πίστευε, αυθεντικά, ότι το ξανθό γένος θα έκοβε ρούβλια και θα μας έσωζε.
Σε πολλούς από εμάς όλα αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως παράδοξα: Πώς μπορείς να είσαι ταυτόχρονα αριστερός και να υποστηρίζεις, προσωπολατρικά τους πιο αιμοσταγείς και αυταρχικούς ηγέτες του πλανήτη;
Να που μπορείς. Οταν μια πλευρά της ιδεολογίας σου –εν προκειμένω ο αντιδυτικισμός– επικρατεί όλων των άλλων, αυτού του είδους οι συγχίσεις είναι επόμενες. Δεν είναι εκεί το θέμα, όμως.
Το θέμα είναι ότι ο Λαφαζάνης δεν παραπλάνησε ποτέ κανέναν. Δεν παρίστανε τον μετριοπαθή αριστερό, δηλαδή, και ξαφνικά ένα πρωί έγινε ταλιμπάν. Ακριβώς αυτός ήταν από την εποχή που έφυγε από το ΚΚΕ, το 1991, και πήγε στον τότε ΣΥΝ, αργότερα ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν μέρος των τάσεων που συνευρέθησαν σε αυτό το κόμμα και οι οποίες κάποια στιγμή κλήθηκαν να γίνουν ένα και να κυβερνήσουν αυτή την ταλαίπωρη χώρα. Και μάλιστα να την κυβερνήσουν με ένα πρόγραμμα όχι ιδιαίτερα ριζοσπαστικό για κανενός τα δεδομένα, πολλώ δε μάλλον για τα δεδομένα ανθρώπων σαν τον Λαφαζάνη. Γι’ αυτό και έφυγε λίγο μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου και έφτιαξε τη ΛΑΕ, μια παράταξη που αυτοπροσδιορίζεται ως «ριζοσπαστικό, αντιμνημονιακό, αριστερό μέτωπο, που υποστηρίζει την έκδοση εθνικού νομίσματος». Αυτά που υποστήριζε πάντα, δηλαδή.
Ο Αλέξης Τσίπρας, όταν τον έκανε υπουργό, τα ήξερε αυτά. Κάθε πρωθυπουργός που υπουργοποιεί ανθρώπους με ξεκάθαρες ιδεολογικές τοποθετήσεις ξέρει τι κάνει, δεν τον πιάνουν στον ύπνο.
Ο Λαφαζάνης είχε τη χρησιμότητά του για την πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, και η χρησιμότητα αυτή ήταν διπλή: της έδωσε ψηφοφόρους και της έδωσε ριζοσπαστική επίφαση.
Μετά τελείωσαν οι επιφάσεις.
Είναι πράγματι ντροπιαστικό να βλέπεις ένα πρώην κυβερνητικό στέλεχος να διαδηλώνει με τη φωτογραφία του Χαμενεΐ. Είναι διπλά ντροπιαστικό όταν αυτό το στέλεχος υποτίθεται ότι ανήκει στην Αριστερά.
Οχι, δεν είναι ίδια η περίπτωση του Πάνου Καμμένου. Εκείνος ήταν επίσης ξεκάθαρο τι πρέσβευε, δεν τον πήρε στην κυβέρνηση ο Τσίπρας για Ρόζα Λούξεμπουργκ. Για πολύ δεξιό τον πήρε, θεωρώντας τον λύση ανάγκης. Που δεν ήταν, όμως άλλη κουβέντα αυτή. Τον Λαφαζάνη τον έκανε υπουργό ως «σύντροφο», γνωρίζοντας και τις ακραίες απόψεις του, και ότι ήθελε να πάμε στη δραχμή, και τη στήριξή του στον Πούτιν, και τα πάντα.
Το μεγάλο ρίσκο σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ότι οι «λύσεις ανάγκης», ή οι συγκυριακές επιλογές αυτού του είδους, μπορεί να σε χαρακτηρίσουν ανεπανόρθωτα. Το παθαίνει σε έναν βαθμό και ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις συχνά ακραίες ρητορικές του Θάνου Πλεύρη, ας πούμε. Και άλλων. Συσπειρώνουν ένα κοινό αλλά απομακρύνουν ένα άλλο· τα άκρα πάντα αποξενώνουν τους μετριοπαθείς. Τέλος πάντων, τα κόμματα ζυγίζουν τις επιλογές τους, εμάς δεν μας πέφτει λόγος, αυτά τα πράγματα κρίνονται στο «ταμείο».
Το ταμείο του ΣΥΡΙΖΑ το βλέπουμε όλοι.
Δεν ήταν ο Λαφαζάνης που το έριξε έξω, όμως όταν ξεκινάς με Λαφαζάνηδες, μοιραία κάποια στιγμή θα το πληρώσεις.
Διότι...
ή κοροϊδεύεις αυτούς ή τους υπόλοιπους. Ενδεχομένως και όλους μαζί.
Κάπως παρόμοια ήταν και η κατάσταση που δημιούργησε η εμφάνιση του κ. Λαφαζάνη στην αντιπολεμική διαδήλωση: Οταν τη μετατρέπουν κάποιοι σε επιτάφιο του Αλί Χαμενεΐ, ο λογικός άνθρωπος δεν θέλει να έχει καμία σχέση. Θέλεις να πας να φωνάξεις ενάντια σε έναν πόλεμο με τον οποίο διαφωνείς και κινδυνεύεις να βρεθείς πίσω από το εικόνισμα του αγιατολάχ. Κάθεσαι, λοιπόν, στο σπίτι σου.
Οπως έλεγαν και οι Λατίνοι, cui bono;
Ποιος κερδίζει;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου