Life comes at you fast. pic.twitter.com/k3EdbyPZEl
— 𝐍𝐢𝐨𝐡 𝐁𝐞𝐫𝐠 🇮🇷 ✡︎ (@NiohBerg) March 20, 2026
Toυ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ
Η παρέα του παππούλη Χαμενεΐ στον Παράδεισο αυξάνεται.
Προχθες, στο γνωστό παγκάκι της Πλατείας Μαρτύρων του Ισλάμ, κουβάλησαν τα ματωμένα υπολείμματα του υπουργού Πληροφοριών του Ιράν Ισμαήλ Χατίμπ, τον οποίο καθάρισαν οι Ισραηλινοί.
Θα σταθώ λίγο στην περίπτωσή του, διότι επιβεβαιώνει μια υποψία που έχω για τους μουλάδες από την αρχή αυτού του πολέμου.
Ο Χατίμπ, πληροφορούμαι από τα ισραηλινά ΜΜΕ, δεν κατέβαλε ιδιαίτερες προσπάθειες για να προστατεύσει τον εαυτό του, δεν κοιμόταν σε σταθμευμένα αυτοκίνητα ή σε σκηνές στο δάσος, όπως ο αρχηγός της πολιτοφυλακής Μπασίτζ. Ακολουθούσε τη ρουτίνα του με λίγες παραλλαγές και γι’ αυτό οι Ισραηλινοί μπόρεσαν να του σερβίρουν σχετικά εύκολα το «γλυκό, αγνό απόσταγμα του μαρτυρίου».
Με απλά λόγια, δεν τον πολυένοιαζε αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Και πέθανε.
Υποψιάζομαι, λοιπόν, ότι τα δίποδα όντα που κυβερνούν και έχουν καταστρέψει το Ιράν γουστάρουν τον θάνατο. Τους αρέσει να πεθαίνουν, γιατί η παιδαριώδης ιδεολογία τους εξιδανικεύει τον θάνατο.
Τους αρμόζει επομένως το σύνθημα των Φαλαγγιτών από τον ισπανικό εμφύλιο «Viva la muerte», δηλαδή «ζήτω ο θάνατος».
Εμπνευστής του συνθήματος, το οποίο ταυτίστηκε με τη φασιστική Φάλαγγα, ήταν ο στρατηγός Χοσέ Μιγιάν-Αστράι, από τον οποίο έλειπαν ένα χέρι (το αριστερό), ένα μάτι (το δεξί) και καμιά δεκαπενταριά δόντια. Είχε επίσης πέντε ουλές στα χέρια ή, μάλλον, στο ένα που του είχε απομείνει, όπως και στα πόδια. Με τέτοια χάλια, ήταν φυσικό να δοξάζει τον θάνατο.
Κάτι ανάλογο πρέπει να ισχύει και με τους μουλάδες, γιατί ...
όταν περνάς τη μισή ζωή σου νομίζοντας ότι μιλάς με τον θεό, καλύτερα να πας να τον συναντήσεις αυτοπροσώπως για να τα πείτε. Βέβαια, η απογοήτευση θα ήταν ασύλληπτη αν μετά θάνατον καταλάβαινες ότι δεν υπάρχει θεός. Ευτυχώς, όμως, δεν υπάρχει ούτε μετά θάνατον ζωή…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου