Πρόσεξα τη δήλωση του Λευτέρη Τζιόλα για την επιστροφή του στο ΠΑΣΟΚ, που έστω και χωρίς τον Ακη Τσοχατζόπουλο, παραμένει ΠΑΣΟΚ. Επιστρέφει, επειδή εκτιμά ότι «το ΠΑΣΟΚ μπορεί –θα μπορούσε– να ξαναγίνει ο κορμός, η κεντρική δύναμη άρθρωσης-ανόρθωσης του σοσιαλιστικού χώρου», όπως γράφει σε ανάρτησή του.
Ομολογουμένως, χρόνια είχα να συναντήσω ένα τέτοιας ποιότητας δείγμα λόγιας πασοκικής!
Νόμιζα, ειλικρινά, ότι δεν μιλιέται ούτε γράφεται πια. Να όμως που επιβιώνει, όπως και τα αραμαϊκά.
Δεν πρέπει να ξαφνιάζει όμως η ευχέρεια του κ. Τζιόλα στη λόγια πασοκική, γιατί ο άνθρωπος είναι ποιητής και επί χρόνια εκδίδει συλλογές των έργων του, υπό το ψευδώνυμο Ελευθέριος Ξάνθος.
Ακολουθεί δείγμα της τέχνης του:
«Τότε εκεί, στην πύκνωση του χρόνου / Τότε, το χέρι μου ύψωσα / Το χέρι μου που έτρεμε / Κρατώντας την καρδιά μου / Σαν χειρομάντηλο, σαν χειρομάντηλο γαμπριάτικο / Και την ανέμισα. Την ανέμισα ψηλά και την ανέμισα… / Κι ύστερα την άφησα να πετάξει στον ορίζοντα / Σε όλο τον ορίζοντα, ολόγυρα / Βάφοντάς τον, με το αίμα της, κόκκινο!»
Μακάρι να το μελοποιούσε κάποιος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου