Έρχονται..... pic.twitter.com/eJVsSt9QCD
— Dvs Dvs (@DvsDvs60195368) February 1, 2026
Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΙΣΝΤΣΙΝΗ
Ενα βιβλίο παραπολιτικού κουτσομπολιού που θέλει να γίνει κόμμα.
Μια περσόνα της πλατείας που θέλει να γίνει κίνημα.
Δύο προσωποπαγή κόμματα που τα ποσοστά τους είναι συνάρτηση του θυμού – του σπασμένου «θυμομέτρου» της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Μια αξιωματική αντιπολίτευση που –ομολογημένα από τα χείλη του αρχηγού της– είναι έρμαιο της «ανακατωσούρας».
Μια κυβερνητική πλειοψηφία που, ενώ παίζει μόνη της, επινοεί διαρκώς νέους τρόπους αυτοτραυματισμού.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, τι να μετρήσει και ο σφυγμομέτρης της κοινής γνώμης;
Πού να βρει φλέβα για να πιάσει σφυγμό;
Το τοπίο «χαρτογραφείται» με εικοτολογικές ερωτήσεις, απαγορευμένες για το επιστημονικοφανές επιτήδευμα της πολιτικής στατιστικής. Αυτές δεν είναι δημοσκοπήσεις. Είναι «ρίξε τσιγγάνα τα χαρτιά».
Από το να δίνει κανείς βάση σε γκάλοπ που ρωτούν «θα ψηφίζατε αυτό το κόμμα με άλλον πρόεδρο;» ή «έχετε αλλάξει γνώμη για την κυρία τάδε από τότε που άρχισε να εμφανίζεται σαν επίδοξη πολιτικός στα media;», καλύτερα να εμπιστευθεί κανείς το βλέμμα του.
Με γυμνό μάτι, λοιπόν, φαίνεται ότι ξεχωρίζει ένας σταθερός παίκτης μέσα στην –κατά Ανδρουλάκη– «ανακατωσούρα»: η Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Φαίνεται παράδοξο να επιστρατεύεται το επίθετο «σταθερός» για να προσδιορίσει μια φιγούρα τόσο ανοικονόμητη. Η ένταση όμως στην περίπτωση της Κωνσταντοπούλου δεν είναι μια αλυσίδα επεισοδίων που προκύπτουν σαν ατυχήματα. Η ένταση είναι στρατηγική. Τα επεισόδια, που είναι συνυφασμένα με κάθε στιγμή της δημόσιας παρουσίας της, δεν τυχαίνουν. Τα προκαλεί. Τα ξεδιπλώνει σαν σκηνική της ρουτίνα, εξασκώντας το ταλέντο της στην ψυχική εξάντληση των αντιπάλων της και την επινοητικότητά της στο πολιτικό υβρεολόγιο.
Το προφανές όφελος από αυτόν τον αντικοινοβουλευτικό μαραθώνιο είναι η δημοσιότητα. Πλακώνεται, άρα υπάρχει. Παράγει τροφή για την τοξική λαιμαργία των κοινωνικών δικτύων.
Ομως, πέρα από το θέατρο, η συμπεριφορά αυτή χτυπάει και μια πιο μύχια χορδή, στο ψυχικό υπόστρωμα της αντιπολιτικής. Το ρεύμα αυτό της κοινής γνώμης έχει ανάγκη από «τιμωρούς» – δολιοφθορείς που έχουν εμφιλοχωρήσει στο σύστημα για να το ανατινάξουν. Για να μην αφήσουν καμία συνεδρίαση να κυλήσει. Για να μην επιτρέψουν σε κανέναν να μιλήσει, χωρίς να τον δικάσουν. Χωρίς να τον απειλήσουν με παραδειγματικό ανασκολοπισμό.
Το θυμάται κανείς έντονα από τα χρόνια της πολιτικής ανωμαλίας – της χρεοκοπίας. «Καλά της έκανε! Κάποιος έπρεπε να τη χαστουκίσει! Να το βουλώσει επιτέλους! Τόσα χρόνια φωνάζει στα κανάλια». Ακουγες τότε αυτόν τον χαιρέκακο πανηγυρισμό, στα ταξί και στα καφενεία, για το «λάιβ» χαστούκι, που είχε τάχα σοκάρει την κοινή γνώμη, αλλά εντέλει δεν είχε επίπτωση στην εκλογική επίδοση όσων είχαν εισβάλει σαν εκδικητές στην πολιτική ζωή.
Η χορογραφία εκείνου του ραπίσματος…
αντανακλάται τώρα στα σκηνοθετημένα επεισόδια του βουλευτηρίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου