Η διαφορά μεταξύ ψυχρού πολέμου και της σήμερον είναι πως τότε ΗΠΑ κ ΕΣΣΔ χάραζαν στρατηγική με την Ευρώπη στην μέση να ισορροπεί, ενώ σήμερα ΗΠΑ Ρωσία και Κίνα καθορίζουν την στρατηγική με την Ευρώπη να ασχολείται με καπάκια ευάλωτους μουσταφαμπέηδες Γκρέτες κ χάρτινα καλαμάκια.
— Thanos Dimou (@AthanDim) January 3, 2026
Του ΚΩΣΤΑ ΣΤΟΥΠΑ
Ο Βλαδίμηρος Λένιν είχε απόλυτο δίκιο. Στην Ιστορία, «υπάρχουν δεκαετίες στις οποίες δεν συμβαίνει τίποτα· και υπάρχουν εβδομάδες στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες».
Σε ελεύθερη απόδοση, θα μπορούσε να ειπωθεί και αλλιώς: «Υπάρχουν στιγμές που διαρκούν δεκαετίες και δεκαετίες που διαρκούν στιγμές».
Η ουσία παραμένει ίδια.
Η Ιστορία κινείται συνήθως αργά, αλλά σε περιόδους κρίσης - πόλεμοι, επαναστάσεις, χρηματοπιστωτικά σοκ - ο χρόνος συμπυκνώνεται βίαια και όλα αλλάζουν μέσα σε ελάχιστο διάστημα.
Από τη μία πλευρά λοιπόν, έχουμε την επιτάχυνση της Ιστορίας.
Από την άλλη, έχουμε αυτό που η στήλη υποστηρίζει εδώ και τριάντα χρόνια, σε κάθε της έκφανση: οι πραγματικά σημαντικές ειδήσεις δεν βρίσκονται στα πρωτοσέλιδα, αλλά στα μονόστηλα.
Σε μια τέτοια περίοδο φαίνεται πως έχουμε εισέλθει.
Η δήλωση του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Λαρς Κλίνγκμπαϊλ (Lars Klingbeil), πριν από λίγες ημέρες υπέρ της ιδέας μιας «Ευρώπης δύο ταχυτήτων», πέρασε σχεδόν απαρατήρητη.
Η δήλωση αυτή έγινε στο πλαίσιο της πεποίθησης ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση πρέπει να προχωρήσει πιο γρήγορα και πιο αποφασιστικά σε κρίσιμους τομείς, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παγκόσμιες προκλήσεις. Ο Κλίνγκμπαϊλ τόνισε ότι η Γερμανία, μαζί με τη Γαλλία και άλλους εταίρους, είναι διατεθειμένη να αναλάβει ηγετικό ρόλο για την προώθηση μεταρρυθμίσεων σε τομείς όπως η άμυνα, οι κεφαλαιαγορές και οι στρατηγικές πρώτες ύλες - ακόμη κι αν ορισμένα κράτη-μέλη δεν επιθυμούν να κινηθούν με τον ίδιο ρυθμό.
Επισήμανε, επίσης, ότι ομάδες μεγαλύτερων οικονομιών μπορούν να λειτουργήσουν ως κινητήριος δύναμη, αναφερόμενος χαρακτηριστικά σε πρόσφατη τηλεδιάσκεψη υπουργών Οικονομικών από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία, την Πολωνία και την Ολλανδία, ώστε να δοθεί ώθηση σε αποφάσεις που η Ευρώπη των 27 δυσκολεύεται να λάβει λόγω της απαίτησης ομοφωνίας.
Ο Κλίνγκμπαϊλ είπε φωναχτά αυτό που συζητείται εδώ και καιρό πίσω από πολλές κλειστές πόρτες: για να προχωρήσει, η Ευρώπη πρέπει να ξεπεράσει την παράλυση της ομοφωνίας των 27.
Η πρωτοβουλία E6 αποτελεί μια νέα πρόταση που διαμορφώνεται αυτή την περίοδο στην ΕΕ, με στόχο να επιτρέψει σε έναν πυρήνα έξι μεγάλων οικονομιών της Ένωσης να προωθήσουν ταχύτερα την ολοκλήρωση σε κρίσιμους τομείς, χωρίς να απαιτείται η συναίνεση όλων των κρατών - μελών. Πρόκειται για μια πιο συγκεκριμένη εκδοχή της συζήτησης περί «Ευρώπης πολλών ταχυτήτων», όπου ένα τμήμα της Ένωσης μπορεί να κινηθεί πιο γρήγορα σε στρατηγικούς τομείς, όταν το σύνολο καθυστερεί.
Η Ελλάδα οφείλει να επιδιώξει τη συμμετοχή της σε αυτόν τον πυρήνα, που οδηγεί σε βαθύτερη, ενοποίηση. Ωστόσο, η αποδοχή της δεν θα είναι εύκολη, κυρίως λόγω των εκκρεμοτήτων με την Τουρκία. Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη - και συνολικά η Δύση - έχει ανάγκη την Τουρκία στο πλέγμα ασφάλειας και ισχύος της, γεγονός που δημιουργεί πιέσεις για υποχωρήσεις υπέρ της Άγκυρας.
Είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν ενστάσεις για τη συμμετοχή της Ελλάδας και της Κύπρου όσο παραμένουν ανοιχτά ζητήματα με την Τουρκία. Οι δύο χώρες ενδέχεται να κληθούν να τα διευθετήσουν πριν η Ευρώπη αναλάβει συνολικά την εγγύηση των εξωτερικών της συνόρων.
Από την άλλη πλευρά, η νέα Ευρώπη (όπως και η παλιά) έχει ανάγκη τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας, ως χώρας που ελέγχει την έξοδο του Σουέζ, λειτουργεί ως εναλλακτικός διάδρομος έναντι των Δαρδανελίων και ενεργειακά συνδέει τη Μεσόγειο με τα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη.
Με απλά λόγια: Η πόρτα είναι θεωρητικά ανοιχτή, ο πήχης όμως μπαίνει ψηλά.
Η συμμετοχή πρώτη ταχύτητα διασφαλίζει το διακαή πόθο του ελληνισμού από τότε που εμφανίστηκαν στην περιοχή του παρηκμασμένου Βυζαντίου τα τουρκικά φύλα από τις στέπες της Ασίας, να…
μείνει εκτός της οθωμανικής ισχύος.
Οι παραπάνω εξελίξεις θα πρέπει να συνδυαστούν με τη δήλωση του Γερμανού καγκελάριου πως η Γερμανία να το αποφασίσει σε 2-3 χρόνια μπορεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και την απάντηση του Γερμανού πρώην υπουργού εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ πως η Ευρώπη πρέπει να αποκτήσει πυρηνικά και όχι μόνο η Γερμανία. Οι εξελίξεις θα πρέπει να συνδυαστούν επίσης με τις δηλώσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ πως η ΕΕ θα πρέπει να αποκτήσει έναν πρόεδρο μέχρι το 2029.
Η ιστορία προθερμαίνει τη μηχανή της, ας βρεθούμε στη στάση για επιβίβαση έγκαιρα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου