Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως στην αθλητικογραφία. «Νατουραλιζέ» είναι οι ελληνοποιημένοι παίκτες – αυτοί που, κυρίως στο μπάσκετ, παίρνουν την ελληνική ιθαγένεια με μια σειρά από πατέντες. Γι’ αυτό και βάσιμα μπορεί να υποθέσει κανείς ότι ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ειρωνευόταν τον Χρήστο Στυλιανίδη αποκαλώντας τον «νατουραλιζέ ομογενή», κινούνταν στο πολιτισμικό πλαίσιο του μπασκετόφιλου. Δεν είχε ακριβώς επίγνωση του ετυμολογικού βάθους που απελευθέρωνε με τη χρήση του όρου. Δεν ήλεγχε τις ρατσιστικές συνδηλώσεις, που συνάπτουν την ιδιότητα του πολίτη με τη «φυσική» κατάσταση, κατατάσσοντας όσους έχουν γεννηθεί χωρίς αυτήν ως «αφύσικους». Ούτε, από την οπτική του μπάσκετ, μπορούσε να φανταστεί ότι έτσι αναγνώριζε σε έναν Κύπριο μόνο επίκτητη ελληνικότητα.
Η κριτική που δέχεται ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι θα όφειλε, ως τέως και ως επίδοξος πρωθυπουργός, να διακρίνει τις αποχρώσεις του λόγου του, ιδίως όταν απειλούν να ξεβάψουν σε εθνικά τραύματα.
Θα όφειλε να έχει ζυγίσει τις πολιτικές παρεξηγήσεις που μπορεί να πάρει ένα οπαδικό καλαμπούρι.
Ομως, όσα είπε ο Τσίπρας χωρίς να χάνεται στη μετάφραση, αξιολογώντας το ψηφοδέλτιο Επικρατείας των αντιπάλων του, δεν επιδέχονται παρεξηγήσεων.
Είπε ότι η λίστα της Ν.Δ. «αποπνέει μια φτώχεια». Και ότι ενώ ο ίδιος επέλεξε πραγματικά άριστους, τα πρόσωπα στην αντίπαλη λίστα είναι οι «επιτηδευμένα άριστοι» – όπως ο Στυλιανίδης. (Εξίσου οξεία ήταν και η γραπτή ανακοίνωση που εξέδωσε το γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ εν είδει αντι-κάστινγκ για τους υποψηφίους του «γαλάζιου» Επικρατείας).
Η στοχοποίηση του Στυλιανίδη –και των δια-πιστευτηρίων της «ψευτο-αριστείας» του– από τον Τσίπρα δεν είναι αναπάντεχη. Είναι μάλλον αναμενόμενη και χρήσιμη, αν θέλει κανείς να γενεαλογήσει πολιτικά και τους δύο· αν θέλει να ξεχωρίσει τι βάθος έχουν κάποιοι από τους ευφημισμούς που διακινούνται στην προεκλογική αγορά, όπως η ταλαίπωρη «κουλτούρα συνεργασιών».
Ο Στυλιανίδης είναι προϊόν αυτής της κουλτούρας, όπως εφαρμόστηκε στην πράξη κατά τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Προσκλήθηκε να μετάσχει στην κυβέρνηση, όχι επειδή ήταν κομματικός, αλλά επειδή είχε στο βιογραφικό του ευρωπαϊκές επιδόσεις στον τομέα για τον οποίο επιστρατεύθηκε.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν τότε η πρώτη επιλογή για τον ρόλο. Είχε προηγηθεί ο ναύαρχος, που τώρα μετέχει στο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ (ως νατουραλιζέ Συριζαίος). Φαίνεται έτσι εκ των υστέρων ότι ο Μητσοτάκης είχε την κομματική αχρωματοψία να εντάξει στην κυβέρνησή του κάποιον που ο Τσίπρας εκτιμούσε και εκτιμά σαν «ανεπιτήδευτα» άριστο.
Ο Στυλιανίδης εδώ και σχεδόν δύο χρόνια έχει αναλάβει το εγχείρημα να ανασυγκροτήσει την Πολιτική Προστασία.
Σε αυτό ακριβώς το πεδίο, ο τέως πρωθυπουργός που τον χλευάζει έχει δείξει την «αριστεία» του. Την έχει δείξει...
τη νύχτα που, με επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη άγνοια, ρωτούσε «τι ώρα θα ξεκινήσουν τα πτητικά μέσα;».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου