ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Η διαμάχη για την ιδιοκτησία του Ανδρέα Παπανδρέου αναδίδει ελαφρύ άρωμα Βυζαντίου. Λιβάνι, μύρο, πορφύρα, ταξιαρχίες αγγέλων, φωτοστέφανα.
Ποια από τις δύο μονές θα φιλοξενήσει το σκήνωμα;
Η μονή που την έχτισε ο ίδιος και στην οποία θαυματούργησε; Ή η άλλη, στην οποία μεταλαμπαδεύθηκε το πνεύμα του;
Ο μεν Ανδρουλάκης, ο δυστυχής, προσπαθεί να περισώσει ό, τι απέμεινε από την περιουσία που του είπαν πως κληρονόμησε. «Μας τα πήρατε όλα, τουλάχιστον αφήστε μας την κάρα του Αντρέα».
Ο Τσίπρας έχει ισχυρά θεολογικά επιχειρήματα. «Ο Αντρέας δεν ανήκει στον κ. Ανδρουλάκη. Ανήκει στην Ιστορία». Και επειδή ο ίδιος εκπροσωπεί την Ιστορία δικαιούται να καρπώνεται τα πνευματικά δικαιώματα. Το πνεύμα του Αντρέα έχει μετακομίσει στο δικό του κόμμα μαζί με πολλούς από τους ψηφοφόρους του.
Κι αν όχι το πνεύμα του, τουλάχιστον η φωνή του. Μπορεί ο Ανδρουλάκης να μιμηθεί τη φωνή του Αντρέα όπως ο Τσίπρας;
Ακόμη κι αν πετύχει τον τόνο της φωνής, θα τον προδώσει η προφορά του.
Προς στιγμήν, νόμισα πως κατήλθε στον στίβο της διεκδίκησης και ο πονηρούτσικος Ιωάνης Βαρουφάκης με τη Δήμητρα. Φαίνεται όμως ότι αυτός διεκδικεί κάτι ακόμη χειρότερο – με την καλή έννοια το λέω. Μένουν τα Carmina Burana. Θα πρέπει να συνοδεύουν το σκήνωμα, όπου κι αν αυτό καταλήξει.
Το ξέρω, φίλε αναγνώστη, πως έχεις κι εσύ την ίδια απορία με μένα. Πώς είναι δυνατόν, εν έτει 2023, θέμα της προεκλογικής εκστρατείας να είναι η κληρονομιά του Ανδρέα Παπανδρέου;
Να σου θυμίσω, πρώτον, πως πρόκειται για ιστορική παράδοση της Αριστεράς. Ολόκληρος ο εικοστός αιώνας είναι γεμάτος από συνόδους και αρκτικόλεξα που διεκδικούσαν τη μαρξιστική ορθοδοξία, από τους αρχειομαρξιστές ώς τους τροτσκιστές και τους μαοϊκούς.
Για το σκήνωμα του Λένιν δεν γεννάται ζήτημα. Αυτό υπήρξε ιδιοκτησία της ΕΣΣΔ και κατόπιν της Ρωσίας και των κατά τόπους παραρτημάτων τους, όπως το ΚΚΕ.
Δεν είναι όμως μόνο για λόγους σεβασμού στην παράδοση που τσακώνονται για το σκήνωμα του Αντρέα. Και τον Τσίπρα και τον Ανδρουλάκη τους απασχολεί η έννοια της προόδου. Και μόνον εμείς οι αδαείς δεν αντιλαμβανόμαστε πως όλος αυτός ο καβγάς στην πραγματικότητα υποκρύπτει την ευγενή άμιλλα για τη δημοκρατική πρόοδο. Είναι γνωστό πως το σκήνωμα είναι θαυματουργό. Μεταμορφώνει ακόμη και τους παραλυτικούς της συντήρησης σε πρωταθλητές του δρόμου για την πρόοδο.
Είπαμε ότι και ο Ανδρουλάκης και ο Τσίπρας δουλεύουν για τον Μητσοτάκη. Μπας και γλιτώσουν από τις ευθύνες της προοδευτικής διακυβέρνησης.
Νομίζω, όμως, πως...
ο καβγάς για το σκήνωμα δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο.
Ούτως ή άλλως, έχουν κάνει τόσα μέχρι σήμερα που κανείς δεν δικαιούται να ισχυρισθεί ότι δεν έκαναν ό,τι μπορούσαν για να βγει ο Μητσοτάκης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου