Λένε (και γράφουν) ότι σ’ αυτή την τελευταία προεκλογική περίοδο ο Τσίπρας μοιάζει σαν να βαριέται. * «Δεν είναι ο Τσίπρας που ξέρουμε», λένε. Πού είναι οι πύρινοι λόγοι, οι «ανδρεϊκές» δημηγορίες, τα εγερτήρια τσιτάτα, οι κορόνες οι ακατάσχετες, οι ρετσινιές οι ανεξίτηλες που εκτόξευε. *
Τα ψέματα ψέματα βέβαια και οι ανεδαφικές «δεσμεύσεις» πάγιες και σήμα κατατεθέν, λένε, αλλά ο ίδιος προσωπικά, σαν τόνος φωνής, σαν «ομιλία σώματος», σαν «χεράκια πέρα δώθε» που τα έχει συμμαζέψει, είναι σαν να βαριέται * – «σαν να έχει αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να αποτρέψει την επερχόμενη ήττα», λένε κάτι πιο προχωρημένοι στην «ψυχολογία». *
Η αλήθεια είναι ότι τις τελευταίες εβδομάδες ο Τσίπρας μοιάζει κάπως διαφορετικός. Σαν κατευνασμένος, σαν πιο μειλίχιος, σαν πιο «κανονικός» εν πάση περιπτώσει. * Αλλά αυτό δεν είναι δυνατόν να οφείλεται σε κάποιου είδους βαριεστιμάρα ή, πολύ περισσότερο, σε κάτι σαν «παραίτηση». * Εδώ επίκειται μια άκρως κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση, και για τον ΣΥΡΙΖΑ γενικά, όσο και για τον ίδιο τον αρχηγό του προσωπικά. * Πώς θα μπορούσε σε μια τόσο καίρια στιγμή να συμβεί τέτοιο «βύθισμα» σ’ έναν πολιτικό σαν τον Τσίπρα, που δώσ’ του «μπαλκόνι» και ακροατήρια-προσανάμματα και πάρ’ του την ψυχή. *
Πιο εύλογη μοιάζει η εξήγηση ότι ο Τσίπρας απλώς υποκρίνεται – πάλι. * Οχι όμως όπως συνηθίζει όταν μπαίνει στα παπούτσια του Ανδρέα ή κάποιου αποτελεσματικού δημεγέρτη, οπότε τον βοηθάει πολύ να γίνεται πιστευτός η προσωπική του έφεση, η μανιέρα του, αυτό το «χάρισμα» που εκ φύσεως διαθέτει. * Τώρα καταβάλλει υπερπροσπάθεια για να φαίνεται μετριοπαθής, πιο «λογικός», πιο «κανονικός» – ναι, «πιο κανονικός» μοιάζει να είναι ο στόχος. * Προφανώς διότι τα επιτελεία του τον έχουν πείσει ότι έτσι και μόνον έτσι υπάρχει πιθανότητα να προσελκύσει τις εκ των ων ουκ άνευ κεντρώες ψήφους προκειμένου να επιτύχει τους εκλογικούς στόχους του. *
Ο ρόλος όμως αυτός είναι μακριά απ’ την υποκριτική του μανιέρα * και γι’ αυτό δεν είναι αρκετά πειστικός σ’ αυτόν· όσο θα ήθελε τουλάχιστον. Οπως βοούσε υποκρισία και θεατρινισμό από την τηλεόραση τη νύχτα που στο Μάτι καίγονταν άνθρωποι, * έτσι και τώρα φαντάζει «σαν βαριεστημένος», ενώ, ο τάλας, μετριοπαθής και κανονικός προσπαθεί να φαίνεται. * Αυτό όμως δεν το ’χει, γι’ αυτό και, παρ’ όλη την προσπάθεια, ξεφεύγουν από το έρκος των οδόντων του απίστευτες χοντράδες, * όπως το «νατουραλιζέ» Ελληνας με το οποίο χαρακτήρισε όχι μόνο τον αποτελεσματικό υπουργό Πολιτικής Προστασίας Χρήστο Στυλιανίδη * (γιατί ο Μητσοτάκης τον έβαλε στο Ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Ν.Δ.) * αλλά μαζί μ’ αυτόν όλο, συλλήβδην, τον κυπριακό ελληνισμό. *
Χοντράδες και εξωφρενικοί, ανιστόρητοι ισχυρισμοί του «ξεφεύγουν», όπως ότι «η Ν.Δ. πτώχευσε δύο φορές τη χώρα, μία το 2009 και άλλη μία το 2015». * Ναι, το είπε· ότι η Ν.Δ. έφταιγε και για το 2015, οπότε οι βαρουφάκειες αυταπάτες του και οι τσιρκολάνικες κωλοτούμπες του επέβαλαν το τρίτο, και χειρότερο, μνημόνιο στη χώρα. *
Ούτε οι και καλά μειλίχιοι τηλεοπτικοί του τόνοι εμποδίζουν την συριζαϊκή Κατινάρα να σκάει μύτη διά του στόματός του υποστηρίζοντας ότι «ο Μητσοτάκης προσπαθεί να πάρει αποστάτες βουλευτές από το κόμμα του Βελόπουλου». *
Ακου τι λέει ο «μετριοπαθής», που ως πρωθυπουργός ψάρεψε ψήφους εμπιστοσύνης και αποστάτες βουλευτές όχι μόνο από άλλα μικρά κόμματα (Ενωση Κεντρώων και Ποτάμι) αλλά ακόμη κι απ’ αυτό του συγκυβερνήτη του Καμμένου, το οποίο και τελικά ξεπουπούλιασε. * Καθόλου δεν βαριέται λοιπόν· απελπισμένα ...
προσποιείται τον «κανονικό», ο φουκαριάρης. * Και μυρίζει από μακριά η απελπισία του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου