Του ΓΙΑΝΝΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ
Η εκκαθάριση του παρακράτους της περιόδου 2015-2019 κατέληξε τελικά σε δύο δίκες στο Ειδικό Δικαστήριο με δύο συν δύο κατηγορουμένους.
Τους Παπαγγελόπουλο και Τουλουπάκη στη μία. Τους Παππά και Καλογρίτσα στην άλλη.
Δεν το λες και πογκρόμ!
Είναι προφανές ότι η Δικαιοσύνη εξάντλησε την επιείκεια και τη μεγαλοψυχία της επιδεικνύοντας υψηλό βαθμό ανθρωπισμού. Κατά μια άλλη εκδοχή, προσπάθησε απλώς να μπλέξει στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο και αφού τόσο καιρό διύλιζε τον κώνωπα κατάπιε αμάσητη την καμήλα.
«Στείλε το παρακάτω κι άσ’ τους να τα βρουν» που θα έλεγε κι ο Παπαγγελόπουλος.
Το «παρακάτω» θα είναι δύο σύντομες δίκες στο Ειδικό Δικαστήριο από τις οποίες (όπως φαίνεται) κανένας δεν θα πάει φυλακή.
Ενδεχομένως σε αυτό το αποτέλεσμα να οδηγούσαν τα στοιχεία της δικογραφίας.
Από την άλλη, ίσως να πρυτάνευσαν σκοπιμότητες, κυκλώματα ή συντεχνιακές ευαισθησίες. Η δικαστική εξέλιξη πάντως δεν είναι στο ύψος της υπόθεσης. Περιέχει αρκετά στοιχεία μεθόδευσης για να προέκυψαν συμπτωματικά.
Χρειάζεται άλλωστε μεγάλη δόση ευπιστίας και αγαθοσύνης να πιστέψει ένας δικαστής ή εισαγγελέας (πόσω μάλλον ένας απλός πολίτης…) ότι όσα έχουν καταγγελθεί και στηθεί, όσες διώξεις έχουν μεθοδευτεί, όσα ακατονόμαστα είδαν το φως της δημοσιότητας μετά το σκοτάδι των παρασκηνίων και περιέχονται στο κατηγορητήριο, ήταν έργα τεσσάρων ανθρώπων.
Χωρίς τη συνδρομή κανενός άλλου. Χωρίς την εμπλοκή περισσοτέρων. Χωρίς καμία συμμορία στις διαταγές τους. Χωρίς κανένα σχέδιο, ούτε επιδιώξεις. Περίπου πέτυχαν διότι έτυχαν.
Τελικά (σύμφωνα με το δικαστικό συμβούλιο) το παρακράτος δεν ήταν μόνο «ολίγον παρακράτος» αλλά ατομική ενασχόληση των εμπλεκομένων. Κάτι σαν χόμπι – υποθέτω στον ελεύθερο χρόνο τους.
Το μεγάλο επιχείρημα της υπεράσπισης είναι ότι τελικά έσπασαν τα μούτρα τους. Ούτε τους αντιπάλους τους κατάφεραν να σπιλώσουν με τη Novartis ούτε τις τηλεοράσεις να μοιράσουν ούτε την πολιτική ζωή να ελέγξουν ούτε τη Δικαιοσύνη να ποδηγετήσουν ούτε τον Τύπο να μετατρέψουν σε χωροφυλακή αγράμματων χωροφυλάκων.
Σωστό. Αλλά όχι επειδή δεν προσπάθησαν. Απλώς τόσοι ήταν.
Η πρώτη (και μοναδική έως τώρα) απόπειρα συγκρότησης παρακράτους μετά τη Μεταπολίτευση επιχειρήθηκε από ένα πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό προσωπικό της χαμηλότερης υποστάθμης. Κανονικά δεν τους έχεις ούτε για να παραγγείλεις σουβλάκια.
Αλλά αυτοί οι ανυπόληπτοι άνθρωποι ...
επιχείρησαν σε ταραγμένους καιρούς να συγκροτήσουν ένα παράλληλο «σύστημα εξουσίας». Τασσόμενοι κατά της «διαφθοράς», της «διαπλοκής», του «παλαιού συστήματος» ή της «συστημικής δημοσιογραφίας».
Δεν είναι παράλογο ότι απέτυχαν. Είναι παρανοϊκό ότι δοκίμασαν. Τα υπόλοιπα στο δικαστήριο – χωρίς μεγάλες προσδοκίες…
Αλλά πέρα από τη Δικαιοσύνη υπάρχει η δημοκρατία. Η οποία στη φυσική της κατάσταση δεν μπορεί να υπονομεύεται ή να απειλείται από όποιον χειρίζεται μια δικογραφία ή εκδίδει μια πατσαβούρα.
Αυτό θα έπρεπε να είναι το πραγματικό δίδαγμα από την υπόθεση Παπαγγελόπουλου ή Παππά. Δεν είμαι βέβαιος ότι έγινε έως τώρα κατανοητό αλλά ελπίζω να προκύψει από την ακροαματική διαδικασία.
Είναι δουλειά της Δικαιοσύνης να το αναδείξει, με όσες παραξενιές κι αν έχει δείξει έως τώρα. Σε τελευταία ανάλυση εκείνη έχει πλέον την ευθύνη να μη μετατραπεί μια «υπόθεση παρακράτους» σε σκελετό στο ντουλάπι της δημοκρατίας.
Οι ανοιχτοί λογαριασμοί δεν κλείνουν με μερεμέτια. Κι όσο δεν κλείνουν, παραμένουν ανοιχτοί. Και παράξενοι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου