Του ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ
Το ζευγάρι έζησε αρμονικά.
Ο Τσίπρας έδινε πάντα στον εταίρο του ό,τι χρειαζόταν για να τον κρατήσει. Του έδωσε τον Φίλη. Του έδωσε τον Κοτζιά. Τον επωμίστηκε ακόμη και σε υποθέσεις βαρέως προσωπικές, όπως η πώληση όπλων στη Σαουδική Αραβία. Του συγχώρησε ακόμη και τον τορπιλισμό της εξωτερικής πολιτικής στο Μακεδονικό.
Η αρμονία της συμβίωσης βασιζόταν σε ένα ισοζύγιο πολιτικής ισχύος που πλέον έχει ανατραπεί: Ο Καμμένος με το Μακεδονικό έχασε το ακροατήριο που του είχε απομείνει, καταλήγοντας έτσι να χάσει και τους βουλευτές του, που δεν έχουν κοντά του ελπίδα επιβίωσης.
Η βαθύτερη ανισορροπία που δικαιολογεί και τον ίλιγγο του προέδρου των ΑΝΕΛ αφορά το αύριο. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας, παρά τις μεταλλάξεις και την επακόλουθη φθορά, θα υπάρχουν και την επομένη των εκλογών. Τους το αναγνωρίζουν εκείνοι που πρώτοι, στο όνομα της δική τους επιβίωσης, θα περίμενε κανείς να τους το αμφισβητούν: Οι κεντροαριστεροί όλου του φάσματος, από Δανέλλη μέχρι Μαλέλη, αναγνωρίζουν την πρωτοκαθεδρία που έχει εμπεδώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του πάλαι ΠΑΣΟΚ. Ο φθίνων ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει έτσι να αποφεύγει τη μοίρα του αντιμνημονιακού πυροτεχνήματος. Εχει αποφύγει τη μοίρα των ΑΝΕΛ.
Οι σβούρες του Καμμένου τα τελευταία εικοσιτετράωρα είναι η χορογραφία του τέλους. Σαν θέλει, φεύγοντας, να συμπυκνώσει όλο το ρεπερτόριο που τον καθιέρωσε: Μελοδραματικοί αποχαιρετισμοί (στα όπλα), πεζοδρομιακές προσβολές (στις νυφούλες), ντιλ πολιτικά και ντιλ αντισταθμιστικά. Και όλα αυτά με φόντο την αποθεωτική υποδοχή που επιφύλαξε η κυβέρνηση, και οι μιντιακές της απολήξεις, στη Μέρκελ.
Φάνηκε έτσι πόσο ο Καμμένος δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί όχι μόνο με το νέο του μέγεθος, αλλά με την ιστορική φάση που του το έχει επιβάλει – τη φάση όπου τα νταούλια του εθνικολαϊκισμού παιανίζουν ύμνους στην ευρωπαϊκή τους διαπαιδαγώγηση.
Το σκηνικό αυτό δείχνει ότι δεν τελειώνει απλώς η θητεία του υπουργού Αμυνας.
Δεν λήγει απλώς η εξουσία του. Είτε φύγει είτε φύγει μένοντας· είτε παραιτηθεί κανονικά είτε παραιτηθεί πάλι από τις παραιτήσεις του, το τέλος δεν αλλάζει.
Δεν λήγει απλώς η εξουσία του. Είτε φύγει είτε φύγει μένοντας· είτε παραιτηθεί κανονικά είτε παραιτηθεί πάλι από τις παραιτήσεις του, το τέλος δεν αλλάζει.
Εκπνέουν πια οι έκτακτες συνθήκες που επέτρεψαν σε αυτό το παράδοξο πολιτικό προϊόν να αποκτήσει τέτοιο εκτόπισμα.
Γιατί παράδοξο;
Διότι...
πέρα από οποιαδήποτε ιδεολογική αξιολόγηση, δεν υπάρχει άλλος όρος διαθέσιμος για να ορίσει κανείς κάποιον που ομολογούσε ότι έμενε σε μια κυβέρνηση όχι επειδή συμφωνεί μαζί της, αλλά επειδή δεν είχε ακόμη αποφασίσει το Κοινοβούλιο μιας ξένης χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου