Toυ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΨΗ
Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε. Ο διάλογος για την
Παιδεία ξεκίνησε παρά τις γνωστές ενστάσεις: επιτροπή διαλόγου
υπερφορτωμένη από κομματικά μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, πραξικοπηματική
κατεδάφιση του νόμου Διαμαντοπούλου πριν καν ξεκινήσει ο διάλογος.
Λιγότερο απασχόλησε το «αφετηριακό» κείμενο που έδωσε στη δημοσιότητα ο
πρόεδρος της Επιτροπής κ. Α. Λιάκος, το οποίο προϊδεάζει και για τα
αποτελέσματα του διαλόγου: ισχυρές δόσεις αερολογίας με έντονο άρωμα
ιδεολογικής προπαγάνδας. Είναι δύσκολο να καταγράψει κανείς σε ένα
σύντομο σχόλιο όλο τον πλούτο των ιδεών που αναβλύζει. Αναγκαστικά
αποσπασματικές παρατηρήσεις.
Παρατήρηση πρώτη:
Tο
κείμενο ξεκινά με την εκτίμηση ότι η Παιδεία και η Εκπαίδευση μπορούν
να συμβάλουν στην αντιμετώπιση της κρίσης. Στις υπόλοιπες περίπου 2.300
λέξεις όμως δεν γίνεται η παραμικρή αναφορά στο πώς μπορεί να επιτευχθεί
αυτό. Αντιθέτως, η εντύπωση που αποκομίζει ο αναγνώστης είναι ότι ο
πρόεδρος της επιτροπής προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποδομήσει μια τέτοια
«τεχνοκρατική» αντιμετώπιση της Παιδείας.
Παρατήρηση δεύτερη:
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δυσνόητο κείμενο φορτωμένο με όλα τα κλισέ
της Αριστεράς, που σαν τέτοιο περιορίζει τον διάλογο εντός των τειχών
μιας φιλοκυβερνητικής ιντελιγκέντσιας. Τι μπορεί να σημαίνουν για τον
ενδιαφερόμενο μέσο πολίτη φράσεις όπως «ο τεχνοκρατισμός και ο
διευθυντισμός αντικατέστησαν την κοινότητα, ο αποκλεισμός την
ενσωμάτωση»;
Παρατήρηση τρίτη:
Αμεση συνέπεια
αυτής της αντίληψης για μια αριστοκρατία (αριστερών) διανοουμένων είναι η
περιφρόνηση στις επιθυμίες των ίδιων των φοιτητών όπως εκφράζονται μέσα
από τις επιλογές τους. Ετσι με ιδιαίτερη ευκολία καταδικάζεται η
«προσαρμοστικότητα στην αγορά» την ώρα που δεκάδες χιλιάδες παιδιά, κάθε
χρόνο, πληρώνουν φροντιστήρια και αναζητούν ακριβώς εκείνες τις σχολές
και τα πτυχία που θα τους βοηθήσουν να βελτιώσουν τη ζωή τους. Ουδείς
περιφρονεί τη «στοχαστική απόλαυση» που προκρίνει ο κ. Λιάκος. Μια
εκπαιδευτική πολιτική όμως που στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτήν την
πραγματικότητα, και ανεξάρτητα από το τι λέει, παραδίδει ολοκληρωτικά
την Παιδεία στους φροντιστές.
Παρατήρηση τέταρτη:
Σε όλη την περίοδο μετά τον εμφύλιο η ιδεολογική προπαγάνδα στην
Παιδεία πέρναγε με πρόσχημα την ανάγκη να βγουν χρηστοί και εθνικά
χρήσιμοι πολίτες. Την ίδια νοοτροπία αποπνέει το κείμενο του κ. Λιάκου,
με τη διαφορά ότι τα αριστερά-ανθρωπιστικά έρχονται να αντικαταστήσουν
τα εθνικά ιδεώδη.
Η «ανταγωνιστικότητα», η «ποσοτικοποίηση των
παραμέτρων», οι «αλλεπάλληλες εξετάσεις» είναι έννοιες κατακριτέες.
Κατακριτέες όμως για ένα πολύ συγκεκριμένο αξιακό σύστημα. Αντιθέτως, ο
ανταγωνισμός και η ελεύθερη αγορά αποτελούν συστατικά στοιχεία του
ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οπως άλλωστε και ο Ανταμ Σμιθ αλλά και ο φον
Χάγιεκ, όση αλλεργία και αν προκαλούν ενδεχομένως στον κ. Λιάκο. Οπως
σωστά επισήμανε η κ. Βάσω Κιντή, ο πρόεδρος της επιτροπής μιλά για
διαμόρφωση χαρακτήρων με τρόπο «ολιστικό». Πουθενά, ωστόσο, δεν
αναφέρεται στην κριτική σκέψη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου