EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Οι ιστορικοί αρέσκονται στο να θέτουν ημερομηνίες-ορόσημα και μέσα από αυτές να προκύπτουν οι ιστορικοί περίοδοι προς εξέταση.
Αν και πολλές φορές υπάρχει μία μικρή ή μεγάλη αυθαιρεσία στην απόλυτη χρονολόγηση, ο τεμαχισμός του ιστορικού χρόνου είναι απαραίτητος για την πρωτογενή εξέταση του.
Η Μεταπολίτευση που γεννήθηκε το 1974 μέσα από τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου, κατέρρευσε οριστικά και αμετάκλητα μέσα στο Σαββατοκύριακο της αναγγελίας του δημοψηφίσματος και του συνακόλουθου ελέγχου κεφαλαίων.
Σαράντα ένα χρόνια μετά, η περίοδος που σφραγίστηκε από πολιτική σταθερότητα, από δημοκρατία όσο ποτέ άλλοτε, από αύξηση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων τερματίζεται αμετάκλητα.
Διότι ταυτόχρονα χαρακτηρίστηκε από ένα πολυσχιδές και πολυδάπανο πελατειακό κράτος, από ατελείωτες διαπλοκές οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, από μία άκρατη σπατάλη του δημοσίου πλούτου, από γενιές επί γενεών σκανδάλων, από την «αποθέωση» του πολίτη «ιδιώτη», από κατάρρευση παραδοσιακών αξιών όπως της εργασίας και της αξιοσύνης.
Η (πραγματική ή επίπλαστη) ευμάρεια της Μεταπολίτευσης κατέληξε στη «γενιά των 60 ευρώ».
Σαν καλοί κι αγαθοί πολίτες θα αναμένουμε στις σοσιαλιστικές ουρές για να λάβουμε τα απαραίτητα μετρητά για την καθημερινότητα μας.
Η Χούντα «έσκασε» όταν στα πράγματα ήταν ο Ιωαννίδης, η «αρσακειάδα» κατά τα λεγόμενα της εποχής.
Η Μεταπολίτευση λαμβάνει τέλος στα χέρια του νέο- κομμουνιστή ηγέτη Αλέξη Τσίπρα.
Κανείς αστικής ( με την πολιτική έννοια) προέλευσης Πρωθυπουργός δεν θα τολμούσε να κλείσει τις Τράπεζες. Θα ελάμβανε όλα τα (μη δημοφιλή) μέτρα για να το αποτρέψει.
Χρειάστηκε λοιπόν η Μεταπολίτευση στο τελευταίο της κεφάλαιο κάποιον με επαρκή άγνοια κινδύνου, με ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεοτυπική πολιτική σκέψη, για να της δώσει τη χαριστική βολή.
Χρειάστηκε επίσης την αγανάκτηση πολλών, των εργαζόμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των οικονομικά ασθενέστερων.
Το οξύμωρο είναι ότι σε συνθήκες κρίσης (και τραπεζικής), οι πιο ευάλωτοι είναι τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, στα συμφέροντα των οποίων «ορκίζεται» ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια, οι οικονομικές συνέπειες της οποίας δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν άμεσα, τίποτα δεν θα είναι ίδιο.
Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, που έκαναν χιλιάδες λάθη και «εγκλήματα» όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, ανασυντάσσονται και ευελπιστούν να βάλουν ξανά τη χώρα στην ευρωπαϊκή τροχιά.
Στην τροχιά αυτή που σε όλη τη Μεταπολίτευση, έδωσε στην ελληνική κοινωνία το οικονομικό υπόβαθρο για να αναπτυχθεί.
Ενδεχομένως, οι οικονομικοί πόροι να ήταν απείρως περισσότεροι από αυτούς που μπορούσαμε να διαχειριστούμε ορθολογικά, ως οργανωμένο κράτος. Όλα αυτά όμως αποτελούν στοιχεία μιας ιστορικής περιόδου, που την ονομάσαμε Μεταπολίτευση και έκλεισε οριστικά.
Η νέα περίοδος γεννήθηκε Σάββατο ξημερώματα και όπως τότε με την εισβολή των Τούρκων, τα πάντα είναι στον αέρα.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με συνέχιση της συμμετοχής στην ΕΕ ή με την απομόνωση μας, η χώρα θα συνεχίσει το δρόμο της.
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει.
Κι αυτή τη φορά κανείς δεν είχε καμία δικαιολογία.
Οι πολιτικοί παίκτες άνοιξαν όλα τα χαρτιά τους:
Η Κυβέρνηση και οι σύμμαχοι της ζήτησαν την «αδέσμευτη» πορεία της χώρας, μακριά από διεθνείς Οργανισμούς, δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Είναι τετριμμένη η ατάκα αλλά τούτη τη φορά ισχύει στο ακέραιο: η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό.
Αν και πολλές φορές υπάρχει μία μικρή ή μεγάλη αυθαιρεσία στην απόλυτη χρονολόγηση, ο τεμαχισμός του ιστορικού χρόνου είναι απαραίτητος για την πρωτογενή εξέταση του.
Η Μεταπολίτευση που γεννήθηκε το 1974 μέσα από τα τραγικά γεγονότα της Κύπρου, κατέρρευσε οριστικά και αμετάκλητα μέσα στο Σαββατοκύριακο της αναγγελίας του δημοψηφίσματος και του συνακόλουθου ελέγχου κεφαλαίων.
Σαράντα ένα χρόνια μετά, η περίοδος που σφραγίστηκε από πολιτική σταθερότητα, από δημοκρατία όσο ποτέ άλλοτε, από αύξηση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων τερματίζεται αμετάκλητα.
Διότι ταυτόχρονα χαρακτηρίστηκε από ένα πολυσχιδές και πολυδάπανο πελατειακό κράτος, από ατελείωτες διαπλοκές οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων, από μία άκρατη σπατάλη του δημοσίου πλούτου, από γενιές επί γενεών σκανδάλων, από την «αποθέωση» του πολίτη «ιδιώτη», από κατάρρευση παραδοσιακών αξιών όπως της εργασίας και της αξιοσύνης.
Η (πραγματική ή επίπλαστη) ευμάρεια της Μεταπολίτευσης κατέληξε στη «γενιά των 60 ευρώ».
Σαν καλοί κι αγαθοί πολίτες θα αναμένουμε στις σοσιαλιστικές ουρές για να λάβουμε τα απαραίτητα μετρητά για την καθημερινότητα μας.
Η Χούντα «έσκασε» όταν στα πράγματα ήταν ο Ιωαννίδης, η «αρσακειάδα» κατά τα λεγόμενα της εποχής.
Η Μεταπολίτευση λαμβάνει τέλος στα χέρια του νέο- κομμουνιστή ηγέτη Αλέξη Τσίπρα.
Κανείς αστικής ( με την πολιτική έννοια) προέλευσης Πρωθυπουργός δεν θα τολμούσε να κλείσει τις Τράπεζες. Θα ελάμβανε όλα τα (μη δημοφιλή) μέτρα για να το αποτρέψει.
Χρειάστηκε λοιπόν η Μεταπολίτευση στο τελευταίο της κεφάλαιο κάποιον με επαρκή άγνοια κινδύνου, με ιδεολογικές αγκυλώσεις και στερεοτυπική πολιτική σκέψη, για να της δώσει τη χαριστική βολή.
Χρειάστηκε επίσης την αγανάκτηση πολλών, των εργαζόμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των οικονομικά ασθενέστερων.
Το οξύμωρο είναι ότι σε συνθήκες κρίσης (και τραπεζικής), οι πιο ευάλωτοι είναι τα χαμηλά κοινωνικά στρώματα, στα συμφέροντα των οποίων «ορκίζεται» ο ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά από όλη αυτή την περιπέτεια, οι οικονομικές συνέπειες της οποίας δεν είναι δυνατόν να προσδιοριστούν άμεσα, τίποτα δεν θα είναι ίδιο.
Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, που έκαναν χιλιάδες λάθη και «εγκλήματα» όλα αυτά τα χρόνια ενάντια στην ελληνική οικονομία και κοινωνία, ανασυντάσσονται και ευελπιστούν να βάλουν ξανά τη χώρα στην ευρωπαϊκή τροχιά.
Στην τροχιά αυτή που σε όλη τη Μεταπολίτευση, έδωσε στην ελληνική κοινωνία το οικονομικό υπόβαθρο για να αναπτυχθεί.
Ενδεχομένως, οι οικονομικοί πόροι να ήταν απείρως περισσότεροι από αυτούς που μπορούσαμε να διαχειριστούμε ορθολογικά, ως οργανωμένο κράτος. Όλα αυτά όμως αποτελούν στοιχεία μιας ιστορικής περιόδου, που την ονομάσαμε Μεταπολίτευση και έκλεισε οριστικά.
Η νέα περίοδος γεννήθηκε Σάββατο ξημερώματα και όπως τότε με την εισβολή των Τούρκων, τα πάντα είναι στον αέρα.
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με συνέχιση της συμμετοχής στην ΕΕ ή με την απομόνωση μας, η χώρα θα συνεχίσει το δρόμο της.
Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει.
Κι αυτή τη φορά κανείς δεν είχε καμία δικαιολογία.
Οι πολιτικοί παίκτες άνοιξαν όλα τα χαρτιά τους:
Η Κυβέρνηση και οι σύμμαχοι της ζήτησαν την «αδέσμευτη» πορεία της χώρας, μακριά από διεθνείς Οργανισμούς, δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Είναι τετριμμένη η ατάκα αλλά τούτη τη φορά ισχύει στο ακέραιο: η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά στον ελληνικό λαό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου