ΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ουαί τοις ηττημένοις

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΣΤΑ ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΗ

Αυτή κι αν ήταν αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Αρχαία Αθήνα. Οι βουλευτές εκλέγονται με κουκιά ανάμεσα στους άνω των τριάντα ετών δημότες που έθεταν υποψηφιότητα. Αντικειμενικά τα κριτήρια. Πώς; Εβαζαν σε μια υδρία πλακίτσες με το όνομα και σε άλλη υδρία άσπρα και μαύρα κουκιά. Τα άσπρα ήσαν τόσα όσα οι βουλευτές που θα εκλέγονταν. Τραβούσαν ταυτόχρονα ένα όνομα και ένα κουκί. Εάν το κουκί τύχαινε άσπρο είχαμε εκλογή. Οι τυχεροί κατόπιν περνούσαν από ακροαματική διαδικασία της Βουλής και μετά ορκίζονταν. Σιδεροκέφαλοι! (Robert Flaceliere: Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων).  

Είναι γνωστό πως οι Αθηναίοι αφιέρωναν με πάθος πολύ χρόνο στις πολιτικές υποθέσεις, όπως σε πνευματικές και σωματικές ασκήσεις, καθώς τις δουλειές έκαναν κυρίως οι μέτοικοι και οι δούλοι. Ωστόσο, η δημοκρατία ήταν δύσπιστη και αυστηρή απέναντι σε όσους παραχωρούσε ισχύ. Με απόφαση της Εκκλησίας του Δήμου οι άρχοντες ανά πάσα στιγμή μπορεί να έχαναν το αξίωμα έως και τη ζωή τους, ενώ κάθε πολιτικό που εμφάνιζε συμπτώματα μωροφιλοδοξίας, κατάχρησης αρμοδιοτήτων κ.ά., τον περίμενε στη γωνία εξοστρακισμός.
 

Η Δημοκρατία δεν χρησιμοποιεί πια κουκιά, αφού μέσω σταυροδοσίας καθιστά τον πολίτη συνυπεύθυνο της «ποιότητας» των εκπροσώπων. Γνώση, συνεκτίμηση λόγων και έργων, διαίσθηση, πείρα, αρκούν για να προκρίνεις ή απορρίψεις κάποιον που εκτίθεται δημοσίως, έχοντας περάσει πριν από την κρησάρα του κόμματός του. Αν π.χ. ο Ιλαρίων Καρούμπαλος (παλαιότερος πλαστός ήρως της στήλης), η Ρεβέκκα Χαμπερίδου, ο Περίανδρος Στραβόλαιμος αποδειχθούν γραφικοί ή ανεύθυνοι στην άσκηση των καθηκόντων τους, φταίμε κι εμείς. 

«Η Δημοκρατία νίκησε τον φόβο» ήταν η πρωθυπουργική γνωμάτευση για το δημοψήφισμα, την κορυφαία έως τώρα πολιτική βαριάντα του κ. Αλέξη Τσίπρα, ενώ η φράση «είμαι βέβαιος ότι από αύριο θα έχουμε ανοίξει έναν δρόμο για όλους τους λαούς της Ευρώπης, δρόμο επιστροφής στις ιδρυτικές αξίες της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης» ζυγίζεται ενώπιον παγκόσμιου κοινού. Στον ομφαλό της γης ακολούθησε φραστικός διχασμός, ιδεολογικής και ηθικής σύνθεσης, τα σύνορα του οποίου χάραξαν υπερηφάνως οι πλέον εκδηλωτικοί από την πλευρά των «νικητών» του «Οχι», που με πριμ 61%, ξεσπάθωσαν.  

Οι «ηττημένοι» του «Ναι»; 

Ταυτοποιήθηκαν ως Δωσίλογοι, Γερμανοτσολιάδες, Νενέκοι. Τουλάχιστον εμπλουτίστηκε το γλωσσάρι των δεκαοκτάρηδων (αλήθεια στα σχολεία τι τους μαθαίνουν;) που πανηγύριζαν οικτίροντας τη μειονότητα των άτολμων ομηλίκων του «Ναι», τα τσικό των προσκυνημένων.
 


Απορία: 

Πόσους γνωρίζετε να ανέτρεξαν στη μετάφραση των εγγράφων που αναφέρονταν στο ψηφοδέλτιο, μαθαίνοντας γιατί ακριβώς ψηφίζουμε;  

Κι άλλη απορία: 

Η ένταξη της Χρυσής Αυγής στο στρατόπεδο του «Οχι», σκίασε και σε ποιο βαθμό τη γιορτή της δημοκρατίας;
 

Από αύριο, νικητές και ηττημένοι, ό,τι και αν προκύψει, είμαστε βαθιά χαμένοι.