ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΤΣΟΓΛΑΝΟΞΕΦΤΙΛΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Γράμμα σε ένα ελληνόφωνο κορωνοϊόπλητο τσογλάνι...

Toυ ΚΩΣΤΑ ΚΑΠΟΥ

Καλό μου παλικάρι,

Ως φορολογούμενος πολίτης, δέχτηκα να επωμιστώ τη δαπάνη να σε κουβαλήσουμε από την Αγγλετέρα, που είχες αποκλειστεί, για να βρίσκεσαι στην αγκαλιά της μαμάς σου και τη θαλπωρή του σπιτιού σου.

Όμως, επειδή επέστρεψες από τη χώρα του Μπόρις του Αγελοάνοσου, σου ζήτησαν να παλουκωθείς στο σπιτάκι σου για 14 μέρες, έτσι ώστε να μην κολλήσεις κανένα γερόντιο και φέρεις τον κακό χαμό από την Εσπερία.  

Δεν σου ζήτησαν, ούτε σύνορα να φυλάξεις, ούτε αρρώστους να περιθάλψεις, ούτε να σκάψεις κανένα χωράφι. Να παλουκωθείς σου ζήτησαν...

Εσύ όμως, είσαι τσίφτης, λεβέντης και καραμπουζουκλής, και έγραψες εκεί που δεν πιάνει μελάνι τις συστάσεις των εντόπιων βλαχαδερών, και ως μάγκας που είσαι, πήρες το πλοίο της γραμμής να πας στο εξοχικό του μπαμπά σου, λες και πληρώσαμε να σε φέρουμε να κάνεις διακοπές.

Και άρχισες τις γυροβολιές στο νησί της Ικαρίας και μάλλον κατάφερες να κολλήσεις το μισό πληθυσμό, μεταξύ των οποίων και υπερήλικες ανθρώπους, μια και η Ικαρία φημίζεται γι αυτό το προϊόν.

Κι όταν αρρώστησες λουκουμάκι μου, ξανά-μανά να κινητοποιηθούν τα C-130 για να σε γυρίσουν στο ίδιο γαμ#^^νο μέρος που σου είχαν πει να στρώσεις τον κώλο σου, αφού έσπειρες την κωλοϊωσή σου σε ένα σωρό ανθρώπους.

Πες μου εσύ, ρε μαλακομπούκωμα, όταν με το καλό γίνεις καλά, δεν πρέπει να σε χώσουν μέσα, μαζί με 5-6 ζόρικους Μπαγκλαντεσιανούς, για να δείς πως μεταδίδονται οι λοιμώξεις;  

Να μην πω ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΥΠΑΡΚΤΟΣ ΣΟΥΡΓΕΛΟΨΩΝΑΡΟΠΛΗΚΤΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Μεγάλος τιμονιέρης (!!!)

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ

Ο Γεώργιος Πατούλης εξακολουθεί να υπερασπίζεται τον ρόλο του ως αυτόκλητου συμβούλου της κυβέρνησης. «Πρέπει να βιαστούμε, πρέπει να προετοιμαστούμε», τον άκουγα να λέει χθες το πρωί από το ραδιόφωνο. (Το λοφίο του μοναχά είχε λίγο τσαλακωθεί, αν κατάλαβα από το κάπως μαζεμένο ύφος...)  

Σύμφωνοι, αλλά όταν το διαλαλείς δεν είναι σαν να να υπονοείς ότι η κυβέρνηση δεν κάνει αυτό που εσύ την προτρέπεις;  

Ετσι είναι. Εξάλλου, το αναγνωρίζει και ο ίδιος, αφού στη συνέχεια της συνέντευξης παραδέχεται ότι η κυβέρνηση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.  

Πραγματικά, απορείς με την περίπτωσή του, γιατί δεν ξέρεις από πού να τον πιάσεις.

Τελικά, όμως, τον προδίδει μία φράση του από όλη τη συνέντευξη, μία φράση που του βγαίνει τελείως φυσικά. «Αυτό πιστεύουμε», λέει, αναφερόμενος στον εαυτό του, «τόσα χρόνια στο τιμόνι της επιστήμης».  

Πώς είπατε; 

Ο Πατούλης που ξέρουμε, με τα χρυσά σαλονάκια και τα γνωστά μεράκια, «στο τιμόνι της επιστήμης», με πληθυντικό μεγαλοπρεπείας; 

Με απλά λόγια, ζήτημα εγωισμού ενός συνδικαλιστή. 

Αναλογισθείτε την κατάστασή του και πόσο ΣΥΡΙΖΑ είναι μέσα του ο Πατούλης: επειδή εκλέγεται θεωρεί ότι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΚΚΕδοΣΟΥΡΓΕΛΑΡΑΔΙΚΟ: Προληπτικός κομμουνισμός

Toυ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ
 

Ο «Πολεμικός Κομμουνισμός» ήταν το πρώτο σύστημα που εφάρμοσαν οι φωστήρες του Οκτωβριανού πραξικοπήματος κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, (1918-1921). Περιελάμβανε μέτρα όπως 

1) εθνικοποίηση όλων των βιομηχανιών και θέσπιση αυστηρής κεντρικής διεύθυνσης, 

2) αυστηρή πειθαρχία στους εργάτες, με τις απεργίες να απαγορεύονται, 

3) δελτία τροφίμων, 

4) απαγόρευση ιδιωτικών επιχειρήσεων κ.λπ.

Τα αποτελέσματα ήταν δραματικά.

 Η συγκομιδή σιτηρών περιορίστηκε από 80,1 εκατ. τόνους το 1913 σε 46,5 εκατ. τόνους το 1920. Η «μαύρη» αγορά, όπως είναι φυσικό, θέριεψε. 

Η πείνα θέρισε περίπου 5 εκατομμύρια Ρώσους, ενώ σε κάποιες απομονωμένες περιοχές εμφανίστηκαν φαινόμενα κανιβαλισμού. Το ρούβλι έγινε χαρτί χωρίς αξία. Η παραγωγή της βαριάς βιομηχανίας έφτασε στο 20% του 1913.  

Γι’ αυτό και ο Βλαντιμίρ Λένιν άλλαξε ρότα και κάτι έσωσε. Εισηγήθηκε τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ) που άφησε περιθώρια να λειτουργήσουν κάποιες μορφές αγοράς. «Τα μέτρα αναγκαστικής παράδοσης όλης της αγροτικής παραγωγής στη σοβιετική εξουσία δεν μπορούσαν να συνεχιστούν, έτσι αντικαταστάθηκαν από τον “φόρο σε είδος”, έτσι ώστε ένα μεγαλύτερο κομμάτι της παραγωγής να μένει στη διάθεση του αγρότη», έγραψε σχετικώς ο «Ριζοσπάστης» (17.12.2017). Τελικώς και με την κουτσουρεμένη αγορά, η βιομηχανία της Σοβιετικής Ενωσης κατάφερε το 1926 να φτάσει την παραγωγή που είχε η πάλαι ποτέ τσαρική Ρωσία το 1913.

Στην Ελλάδα –όπως λένε όλοι– «έχουμε πόλεμο». 

Το πίστεψε και το ΚΚΕ και γι’ αυτό ζητεί μέτρα «Πολεμικού Κομμουνισμού» όπως:  

1) Να επιταχθούν νοσηλευτικά κρεβάτια, χειρουργεία, εργαστήρια, όλες οι ΜΕΘ του ιδιωτικού τομέα, μαζί με το προσωπικό τους, και να τεθούν σε πλήρη κρατικό έλεγχο. 

2) Να επιταχθούν οι μεγάλες διαγνωστικές μονάδες του ιδιωτικού τομέα. 

3) Να ενταχθούν υποχρεωτικά οι ιδιώτες γιατροί και ιδιαίτερα των ειδικοτήτων Πνευμονολογίας και Παθολογίας στο σχέδιο ενίσχυσης των δημόσιων νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας. Οι επιστρατευμένοι επί της ουσίας γιατροί να αξιοποιηθούν για τη δωρεάν περίθαλψη του λαού –που δεν απαιτείται νοσηλεία– στα ιατρεία τους και με κατ’ οίκον επισκέψεις. 

4) Να επιταχθούν όλα τα αναγκαία υλικά υγιεινής, προστασίας, τεχνολογικού εξοπλισμού, για την ενίσχυση των δημόσιων μονάδων Υγείας και των υγειονομικών.

Τουλάχιστον οι μπολσεβίκοι, όταν δημιούργησαν κοινωνικό και οικονομικό χάος στη Ρωσία, είχαν μια δικαιολογία: 

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: "Όταν γυρίσουμε θα σας γα@@@"

Του Μανόλη Καψή

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνεις αντιπολίτευση εν μέσω κρίσης, αν βέβαια είσαι ριζοσπάστης αριστερός ή γενικά αντισυστημικός.  

Ο πρώτος είναι το στυλ Τσίπρα. Βασικά μένεις σιωπηλός. Βλέπεις πού πάει η κοινή γνώμη, τι βγάζουν οι μετρήσεις και περιμένεις. Δηλώνεις αυτοσυγκράτηση και πρόθυμος να βάλεις πλάτη στα δύσκολα, κάνεις και ορισμένες προτάσεις pass partout και τέλος. Κάνεις ενίοτε και καμία ανώδυνη δήλωση, αποφεύγεις όμως γενικά τις κακοτοπιές και αφήνεις τους άλλους να κάνουν τη βρώμικη δουλειά. Βασικά περιμένεις το τέλος της κρίσης, για να κάνεις πολιτική πάνω στα "σπασμένα”. Γιατί όσο και να δηλώνουμε ικανοποιημένοι από τους χειρισμούς της κυβέρνησης, όσο και να ελπίζουμε ότι θα αποφύγουμε τα χειρότερα, το βέβαιον είναι ότι αυτή η τραγωδία θα έχει "σπασμένα”. Στην οικονομία, στην ανάπτυξη και σίγουρα στην απασχόληση. Παντού. Και τότε θα έρθει και η σειρά του Αλέξη Τσίπρα. Η αυτοσυγκράτηση έχει ημερομηνία λήξης, μην έχετε καμία αμφιβολία.

Ο δεύτερος τρόπος είναι "η μέθοδος Ξενογιαννακοπούλου”. Σε αυτή διακρίνονται οι σοβαροί -υποτίθεται- του κόμματος της αντισυστημικής σκέψης. Καλά τα μέτρα, αλλά ήρθαν αργά, είναι λίγα και αναποτελεσματικά. Περίπου τζίφος δηλαδή, αλλά δεν το λέμε ακόμα, περιμένουμε τα "σπασμένα" μαζί με τον αρχηγό...  

Στο νοσοκομείο Χαλκίδας δεν έχουν μάσκες (και ας είναι οι μάσκες είδος σε ανεπάρκεια σε όλη την υφήλιο, σε σημείο να απαγορεύονται οι εξαγωγές). Έπρεπε να έχουν γίνει χιλιάδες τεστ όπως στη Νότια Κορέα (και ας είναι τα αντιδραστήρια επίσης είδος σε ανεπάρκεια και ας μην έχει καμία χώρα τις δυνατότητες της Κορέας, που έχει αναπτύξει διαφορετικά το σύστημά της λόγω του SARS). Έπρεπε να έχουν ήδη προσληφθεί δεκάδες χιλιάδες γιατροί στα νοσοκομεία, έπρεπε να έχουν ήδη φτιαχτεί χιλιάδες κλίνες ΜΕΘ -το λέει και ο Πατούλης που έχει και το μαγικό ραβδί-, το επίδομα των 800 ευρώ είναι ψίχουλα για το θεαθήναι, κακώς διευκολύνονται οι επιχειρήσεις που έχουν κλείσει να αναστείλουν τις συμβάσεις εργασίας και πάει λέγοντας. Σίγουρη μέθοδος, θυμίζει τα παλιά κουλούρια του ΚΚΕ. Πόσα κουλούρια την ημέρα αγόραζες με την κάθε αύξηση μισθού, την εποχή της αστακομακαρονάδας; Τρίχες…
 
Τις προάλλες στην ΕΡΤ η δημοσιογράφος ρωτούσε τον υπουργό Εργασίας γιατί η κυβέρνηση έδωσε μόνο 800 ευρώ επίδομα. 

Και πόσα θα θέλατε να δώσουμε, ρώτησε ο υπουργός Γιάννης Βρούτσης. 

"Δεν είμαι εγώ υπουργός Εργασίας” του απάντησε αφοπλιστικά η δημοσιογράφος. Η μέθοδος Μαριλίζα στα καλύτερά της.

Υπάρχει η μέθοδος "της μουλωχτής". Διαπρέπει σε αυτό η Ρένα Δούρου. Εξοβελισμένη από το πολιτικό σύστημα, υπόδικος για σοβαρά κακουργήματα, γνωρίζει ότι οι παρεμβάσεις της προκαλούν οργισμένες αντιδράσεις. Περιορίζεται έτσι σε καρφιά για δήθεν τραγικές ελλείψεις του επιτελικού κράτους. "Γιατί δεν φέρατε ήδη τους φοιτητές από το Λονδίνο;" τουιτάρει μεταμεσονύχτιες ώρες, "ντροπή που δεν έχουν μάσκες στο κέντρο υγείας της Άνω Μαλιγούλας" και τέτοια. Είχε το θράσος να σχολιάσει και να ειρωνευτεί την έναρξη λειτουργίας του 112. Αλλά, ούτως ή άλλως, κανείς δεν δίνει σημασία. Μια στραβή στη βάρδια της χώρας.

Υπάρχει βέβαια και η αντιπολίτευση του Κούλογλου. Γίνεται και εξ αποστάσεως, αφού οι κακές γλώσσες λένε ότι ο ευρωβουλευτής είναι μεταξύ εκείνων που εγκατέλειψαν το κλεινόν άστυ -παρά τις απαγορεύσεις- για το νησί των καλοκαιρινών του διακοπών και από εκεί ποστάρει ανενόχλητος. Σαν άλλος Κρίτων Αρσένης, αφήνεις να εννοηθεί ότι άνθρωποι πεθαίνουν μέσα στο σπίτι τους, χωρίς ιατρική φροντίδα και περίθαλψη, αδιάφορος για τα πραγματικά περιστατικά. Αλλά και για το λάθος μήνυμα που εκπέμπεις. Άλλωστε, σαν καλός δημοσιογράφος, ο ευρωβουλευτής δεν αφήνει πότε την αλήθεια να του χαλάσει μια καλή (αντιπολιτευτική) ιστορία. Επιστρατεύεις και έναν σκιτσογράφο, γιατί ως γνωστόν το σκίτσο είναι υπεράνω κριτικής, διανθίζεις τη δήλωσή σου με ολίγη από ελευθερία του λόγου, βάζεις υπότιτλους, που είναι και η ειδικότης σου... και η αντιπολιτευτική σούπα είναι έτοιμη. Και ας είναι λύσσα.

Και όταν τα πράγματα ζορίσουν και αρχίσουν οι μούτζες, καταφεύγεις στη μέθοδο Καψώχα: Περιμένετε λίγο να περάσει η μπόρα και "Οταν γυρίσουμε θα σας γαμ@@@”.  

Σε πιο μπρουτάλ εκδοχή και με φρασεολογία Πολάκη, θα μπορούσε να είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Η Αριστερά της τεστοστερόνης

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
 

Ο κανόνας επιβεβαιώθηκε και αυτή τη φορά. Το θαύμα δεν έγινε. Οπως και άλλες κρίσεις στο παρελθόν, έτσι και αυτή φαίνεται να γεννά διάφορα πολιτικά υποπροϊόντα - το είδος των προϊόντων δηλαδή που ενδημεί στα άκρα και τρέφεται από τον ακραίο λόγο.

Είναι ακραίο να φαντασιώνεται κανείς κλεισμένος στο σπίτι του πως είναι ο Καραϊσκάκης; Ενδεχομένως θα ήταν πιο ακραίο να φαντασιώνεται πως είναι ο Μέγας Ναπολέων.  

Ως Καραϊσκάκηδες πάντως ένας ευρωβουλευτής και ένας κομματικός δημοσιογράφος απείλησαν πως «όταν γυρίσουν θα μας γ@@@σουν». 

Αν όμως είναι δουλειά άλλων επιστημών οι φαντασιώσεις του καθενός, η απειλή είναι δουλειά της πολιτικής επιστήμης.  

Πού μπορεί να εντάξει κανείς πολιτικά αυτό το υποπροϊόν; 

Ποιον πολιτικό χώρο εκφράζουν ο Κούλογλου και ο Καψώχας;
 
Η εύκολη απάντηση είναι πως εκφράζουν την Αριστερά γενικώς. Η φαντασίωση όμως θα αδικούσε και το ερώτημα και τους ίδιους. Ποια Αριστερά απειλεί πως όταν γυρίσει θα γα@@ήσει; Οχι πάντως η ριζοσπαστική Αριστερά. Ούτε ασφαλώς η μεταρρυθμιστική, αλλά ούτε και η Αριστερά της ευθύνης. Δεν είναι αυτή μια Αριστερά της μετριοπάθειας, του ορθού λόγου, της συναίνεσης. Δεν είναι ούτε εκείνη που εμπνέεται από τα πιο λαμπρά μυαλά της - από τον Γκράμσι ή τον Μπερλινγκουέρ.

Αυτή είναι μια Αριστερά που συστήνεται ως ντούρα. Είναι η Αριστερά της τεστοστερόνης. 

Προσοχή, ο Κούλογλου και ο Καψώχας θα γυρίσουν. Θα γυρίσουν για να εκλύσουν την τεστοστερόνη τους εκ μέρους μας. Αρκεί να «τελειώσει αυτός ο εφιάλτης». Ευτυχώς που «οι καιροί δεν προσφέρονται για μετωπική αντιπαράθεση» και ακόμη ευτυχέστερα που κάποιος τους «έχει κουραστεί να αντιπαλεύει την ηλιθιότητα». Αλλιώς, η Αριστερά της τεστοστερόνης θα μας εξασφάλιζε αυτό το σεξ δι' αντιπροσώπων.

Αφού όμως ο εφιάλτης δεν έχει τελειώσει, έχει τον χρόνο να αναρωτηθεί κανείς. Πόσο διαφορετικά θα εκφράζονταν οι Κούλογλου και οι Καψώχες του άλλου άκρου; Και πώς μπορεί η Αριστερά, ακόμη και σε αυτήν την ακραία εκδοχή, να δανείζεται ήρωες και ατάκες ακριβώς όπως θα έκανε η Ακρα Δεξιά, άναρθρη και κτηνώδης από τη φύση της, για να αρθρώσει πολιτικό λόγο;

Κανονικά δεν θα μπορούσε. Αλλά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά παραβιάζει τα όρια της δικής της κανονικότητας. Αυτή δεν είναι παρά η εκδοχή της τεστοστερόνης - ή της «χυδαιότητας», σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΝΔ.  

Στην ουσία, αυτό που αναπαράχθηκε δεν είναι παρά ο διχαστικός λόγος που κυριάρχησε την τελευταία δεκαετία. Η ίδια εχθροπάθεια, η ίδια πολιτική της οργής.  

Ο Κούλογλου και ο Καψώχας δεν μίλησαν μόνο ως ντούροι. Μαζί με τους «θα λογαριαστούμε αργότερα», ανέσυραν από το παρελθόν την τοξικότητα της μνημονιακής περιόδου. Αν υπάρχει μια διαφορά από τότε, είναι πως τώρα...

ΕΘΝΙΚΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Αριστεροί επίδοξοι γ@μι@δες στα όρια της νευρικής κρίσης!

Γράφει ο ΦΑΛΗΡΕΥΣ
 

Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και υπάλληλος του γραφείου Τύπου της κοινοβουλευτικής ομάδας του, το όνομα του οποίου δεν έχει σημασία, έχει θυμώσει πολύ με την κυβέρνηση και απειλεί: «Οταν γυρίσω θα τους γ***σω»!  

Μέχρι τότε προπονείται εντατικά μόνος του, για να είναι σε φόρμα.

Η περίπτωση του στελέχους αυτού είναι χαρακτηριστική του εκνευρισμού που διαχέεται στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς οι εξελίξεις από τον πόλεμο κατά της πανδημίας περιορίζουν εκ των πραγμάτων τον ρόλο και τις δυνατότητες της αντιπολίτευσης. Τι χρήσιμο και εποικοδομητικό μπορεί να προσθέσει μια φωνή από την αντιπολίτευση, εφόσον η κυβέρνηση ανταποκρίνεται πολύ καλύτερα από όσο περιμέναμε;  

Διότι, μην αμφιβάλλετε, το κράτος είναι το ίδιο με εκείνο που ήταν και πέρυσι – δεν πρόλαβε να μεταμορφωθεί σε λιγότερο από ένα χρόνο. Αυτό που άλλαξε ήταν η κυβέρνηση και το κλίμα των προσδοκιών που δημιούργησε με τη σοβαρότητά της. Αυτό είναι η ειδοποιός διαφορά και αυτό κάνει τον ρόλο της αντιπολίτευσης εξαιρετικά δύσκολο.

Την κυβέρνηση βοήθησε οπωσδήποτε και η συγκυρία, ότι είχε προηγηθεί μια οργανωμένη από την Τουρκία επίθεση στα σύνορά μας, την οποία είχε αντιμετωπίσει άψογα, κάτι που ενίσχυσε τη συσπείρωση γύρω της. Η πραγματικότητα, πάντως, είναι ότι με το ξέσπασμα της υγειονομικής κρίσης η κυβέρνηση έκανε τη δουλειά της εγκαίρως και την έκανε σωστά. Επίσης, γεγονός είναι ότι η προβλεπτικότητα, η καλή οργάνωση και η έγκαιρη δράση δημιουργούν μια σχέση εμπιστοσύνης του κόσμου με την κυβέρνηση, που θα ενισχύεται εφόσον αυτή καταφέρνει να διατηρεί την κατάσταση υπό έλεγχο και τα μέτρα της αποδίδουν. Ετσι, η αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να κινείται στο στενό περιθώριο ανάμεσα στη σιωπή, που για πολλούς εκεί μέσα ισοδυναμεί με αχρηστία, και στη γελοιοποίηση.

Γιατί μας κάνει εντύπωση, λοιπόν, ότι είναι τόσο πολλοί εκείνοι από τον ΣΥΡΙΖΑ που επιλέγουν τη γελοιοποίηση; 

Ο υπάλληλος του γραφείου Τύπου που προετοιμάζεται κατ’ οίκον για να «τους γ***ήσει» όταν θα επιστρέψει στην κρατική τηλεόραση, ο άλλος που έκανε καριέρα συνθέτοντας βαρετά κολάζ από τα ντοκιμαντέρ των άλλων, που τα αγόραζε η ΕΡΤ για λογαριασμό του, όλοι αυτοί και οι όμοιοί τους έχουν κυβερνήσει και τους μάθαμε πια.  

Ξέρουμε το ποιόν τους και τι να περιμένουμε από αυτούς.

Το ίδιο ισχύει και για τον αρχηγό τους, που ως συνήθως δεν ενοχλείται καθόλου όταν οι δικοί του πολακίζουν. Αυτός έσπευσε να προβλέψει «το τέλος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού», για να επιβεβαιώσει έτσι ότι το μόνο που δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ είναι η δραστηριότητα στην οποία ασκείται ο υπάλληλος του γραφείου Τύπου στο πλαίσιο της σκληρής προπόνησής του για την πραγματοποίηση της γνωστής απειλής του.

Αν κάτι μας δείχνει αυτή η νέα κρίση, είναι το πλεονέκτημα της προσαρμοστικότητας και του πραγματισμού που διαθέτουν τα συστήματα στα οποία οι δημοκρατικοί θεσμοί συνυπάρχουν με τον καπιταλισμό, έναντι των ημιολοκληρωτικών καθεστώτων τύπου Τουρκίας, Ιράν, Ρωσίας κ.ά. 

Το άχρηστο στις σημερινές κρίσιμες περιστάσεις είναι η ιδεοληπτική προσέγγιση στην κρίση, και αυτό αφορά πρωτίστως την Αριστερά. Η κρίση θα περάσει και η γρήγορη ανάπτυξη θα είναι ο μόνος δρόμος για την ανάκαμψη, δηλαδή ο δρόμος της ελευθερίας των αγορών.

Μακροπρόθεσμα, η Αριστερά είναι η χαμένη της υπόθεσης. Γιατί...

ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ: Τι θα έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για τον κορωνοϊό;

Ο Βαγγέλης Περρής γράφει το σενάριο πώς θα ήταν τα πράγματα με τον κορωνοϊό αν στη κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το έχεις σκεφτεί κι εσύ: πώς θα ήταν τα πράγματα με τον κορωνοϊό αν στη κυβέρνηση ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ; 

Για να βρεις την απάντηση δεν χρειάζεται φαντασία. Αρκεί να βάλεις τα όσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια σε άλλο περιβάλλον, και το σενάριο είναι έτοιμο.
 

Το σύνδρομο της Κίνας

 
Τα δελτία ειδήσεων προβάλλουν βίντεο από την Κίνα με τα νοσοκομεία γεμάτα θύματα του κορωνοϊού. 

Η αντίδραση της Κυβέρνησης Τσίπρα είναι άμεση. 

Ο υπουργός επικρατείας και κυβερνητικός εκπρόσωπος σ. Τζανακόπουλος καταγγέλλει τα κανάλια ότι προπαγανδίζουν ξεδιάντροπα ενάντια σε ένα σοσιαλιστικό κράτος και εξαγγέλλει διαγωνισμό για νέες τηλεοπτικές άδειες, ώστε πλέον οι ειδήσεις να λένε σοσιαλιστικές αλήθειες. 

Η σ. Γεροβασίλη προσθέτει ότι με τα λεφτά των καναλαρχών θα γίνουν παιδικές χαρές κι έτσι δεν θα πεθαίνουν τα παιδάκια από τα μαγκάλια. 

Με την ιδέα συμφωνεί ο σ. Κλέων Γρηγοριάδης, ο όποιος στις 8 το βράδυ βγαίνει στις ειδήσεις του Mega και καταγγέλλει το κανάλι. Στις 7 έπαιζε στο «Κάτι τρέχει με τους δίπλα», γεγονός που προσδίδει κύρος στην παρέμβασή του.  

Ο σ. Νίκος Παππάς αφουγκράζεται την διάθεση του λαού για να μπει τέλος στην αληθινά αρρωστημένη κατάσταση και στέλνει τον Καλογρίτσα να πάρει ένα δάνειο από τον Μαρινάκη ώστε να στήσει ένα ανεξάρτητο κανάλι. Δυστυχώς οι εξελίξεις τον προλαβαίνουν.

Τελικά φαίνεται ότι πράγματι υπάρχουν νεκροί από τον κορωνοϊό στην Κίνα και μπροστά στο φόβο της πανδημίας, η ομάδα των «53» διοργανώνει συγκέντρωση-συζήτηση με θέμα «Αν η Κίνα παρέμεινε πίστη στη κληρονομιά του Μάο Τσετούνγκ, τότε κανείς δεν θα αρρώσταινε». 

Στην συγκέντρωση παρεμβαίνει ο σ. πρωθυπουργός και σ. πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος δηλώνει «οι αριθμοί για τα θύματα αμφισβητούνται. Μένει να αποδεχτούν ιστορικά και τότε το ξανασυζητάμε. Μην ξεχνάτε ότι ο Μάο εκτιμούσε πως αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς την Δημοκρατία. Έμοιαζε διαβολικός αλλά η πρόθεση του ήταν καλή». Στη συνέχεια ο σ. πρωθυπουργός δέχεται ερωτήσεις. Ένας αμερικανός δημοσιογράφος του ρωτά  αν φοβάται ότι αυτά που λέει για τον Μάο θα δημιουργήσουν πρόβλημα στη σχέση του με τον Τραμπ. Ο Αλέξης απαντά ευθαρσώς ότι «αυτό που κάνει ο πρόεδρος Τραμπ είναι ένα βήμα προς την Δημοκρατία. Μοιάζει διαβολικός, αλλά η πρόθεση του είναι καλή».
 

Τα πρώτα κρούσματα

 
Στο μεταξύ ο κορωνοϊός κάνει άλμα προς την Ευρώπη και αμέσως συγκαλείται έκτακτο υπουργικό συμβούλιο.  

Μετά από εισήγηση του υπεύθυνου στρατηγικής σ. Καρανίκα,  αποφασίζεται να εξασφαλιστεί η τροφοδοσία των σουπερμάρκετ. Την επόμενη ταξιδεύει για τη Βενεζουέλα, την αποκαλούμενη και «παράδεισο των σουπερμάρκετ» ο σ. Παππάς, προκειμένου να βρει τρόπο να μεταφερθούν πολλά αγαθά στη χώρα μας. Συνοδεύεται από έναν κύπριο δικηγόρο που ειδικεύεται στις οφσόρ και τον φίλο του σ. Πετσίτη, που το λένε «Μανόλο» και επομένως μπορεί να συνεννοηθεί στα ισπανικά.

Ενώ ο σ. Παππάς ταξιδεύει, οι νοσοκομειακοί γιατροί ανακοινώνουν ότι έχουμε το πρώτο θύμα στην Ελλάδα. Αμέσως ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας σ. Πολάκης συγκαλεί συνέντευξη τύπου στην οποία διευκρινίζει ότι στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ κανείς δεν πεθαίνει και να αφήσουν τα βοθροκάναλα την σπέκουλα, διότι για να είναι κανείς νεκρός δεν φτάνει να έχει πεθάνει, όπως συνέβαινε επί ΣαμαροΒενιζέλων. Τώρα υπάρχει λαϊκή κυβέρνηση και πρέπει να ενημερωθεί ο γιατρός υπηρεσίας, μετά να το πει στον διευθυντή του, εκείνος να καλέσει σε τηλεδιάσκεψη την διοίκηση του νοσοκομείου, η διοίκηση να κάνει εισήγηση στην αντίστοιχη ΥΠΕ και μετά να κληθεί ο ιατροδικαστής για να βάλει σφραγίδα. Ακολούθως η αλληλογραφία ταχυδρομείται στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου η οποία ανακοινώνει υπεύθυνα ότι ο πεθαμένος είναι νεκρός.

Μετά την ενημέρωση του λαού ο σ. Πολάκης μοιράζει χειραψίες αφού προηγουμένως φτύνει τα χέρια του για να είναι καθαρά. Όταν παριστάμενος γιατρός αναρωτιέται μήπως θα έπρεπε λόγω κορωνοϊού να τηρεί κάποιους κανόνες υγιεινής, εκείνος τον αποστομώνει με μία μαντινάδα: «Χέρια που δεν αρπάξανε ξένο ψωμί να φάνε, αυτά κρατάνε την τιμή όσο βαριά και να ‘ναι».
 

Ο Ηγέτης βγαίνει μπροστά

 
Στο μεταξύ τα θύματα έχουν πολλαπλασιαστεί και πρωθυπουργός αναλαμβάνει δράση αυτοπροσώπως. Καλεί το λαό της Αθήνας σε μεγάλη συγκέντρωση στο Σύνταγμα και αφού φωτογραφίζεται με μία φυλή Ρομά από τη Λάρισα, αντιπροσωπεία οπαδών ομάδας από την Θεσσαλονίκη και τον εθνικό σταρ Ανδρέα Ευαγγελόπουλο, στέλνει αυστηρό μήνυμα στην πανδημία: «Go back Μεσιέ Κορονοβάιρους», λέει τραβώντας το «ρο» ώστε να τον καταλάβουν και οι Αμερικάνοι.  

Το πλήθος παραληρεί. Αγκαλιάζεται με ιδρώτα, φιλιέται με σάλιο και ξεσπάει σε αποδοκιμασίες όταν από τα μεγάφωνα καταγγέλλεται ότι η Ιερά Σύνοδος θέλει τις εκκλησίες ανοιχτές για να μαζεύονται οι πιστοί και να κοινωνούν. «Αλέξη, διώξε τους παπάδες», φωνάζουν με ζήλο και ο πρωθυπουργός δεσμεύεται ότι ήρθε η ώρα της οριστικής ρήξης. Την επόμενη ημέρα συναντάται με τον Ιερώνυμο, παίζουν σκάκι (δεν έγινε γνωστό  ποιος νίκησε, αλλά όλοι καταλαβαίνουν) και ανακοινώνει ότι μετά από σκληρή διαπραγμάτευση κλείνουν όλες οι εκκλησίες, εκτός από αυτές που είναι αφιερωμένες σε κάποιον Άγιο ή αναφέρονται σε θρησκευτικά γεγονότα μεγάλης σημασίας, όπως Ανάσταση , Μεταμόρφωση κλπ. «Επιτέλους έγινε ο διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας», γράφει με μεγάλα γράμματα το Documento, που στην τρίτη του σελίδα έχει διαφήμιση μιας αντισυστημικής τράπεζας.

Το περίεργο είναι ότι ο κορονωϊός επελαύνει χωρίς να επηρεάζεται από τις αυστηρές προειδοποιήσεις.  

Αργά το βράδυ συγκαλείται έκτακτη σύσκεψη στο αρχηγείο της πυροσβεστικής που την μεταδίδει η ΕΡΤ μετά την τρίτη προσπάθεια γιατί δεν λειτουργούσαν τα μικρόφωνα της. Ο σ. πρωθυπουργός φοράει αεροπορικό μπουφάν, ο σ. υπουργός άμυνας Πάνος Καμμένος είναι ντυμένος βατραχάνθρωπος και κρατάει μία νταμιτζάνα αγιασμό, από αυτόν που βάζει στα αεροπλάνα. Είναι σίγουρος ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί να γλιτώσουμε από την πανδημία. Στη σύσκεψη εμφανίζεται καθυστερημένος ο σ. Τζανακόπουλος (παλιά έμενε στο Αιγάλεω και αργούν τα δρομολόγια του μετρό), ο οποίος κρατάει ένα ντοσιέ. «Εδώ είναι τα ντοκουμέντα» λέει, αλλά δυστυχώς το ντοσιέ είναι άδειο, γιατί ξέχασε τα χαρτιά στο σπίτι. Σαν καλό παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, οπότε τυπώνει ένα χάρτη από την Google και πάνω του σχεδιάζει κερατάκια. «Όπως δείχνουν οι χάρτες από τον ελληνικό δορυφόρο, έχουμε πολλές ταυτόχρονες εστίες.  Έτσι αποδεικνύεται περίτρανα ότι κάποιοι που δεν μας θέλουν στην κυβέρνηση, έριξαν τον κορωνοϊό βάσει σχεδίου», υποστηρίζει. 

Μαζί του συμφωνεί η σ. Άντζι Σαμίου και η σ. Δούρου η οποία λέει ότι πρέπει επιτέλους ο λαός να μάθει την αλήθεια, ότι δηλαδή ο πρωθυπουργός εξαιτίας του κορωνοϊού δεν πήγε να πάρει το βραβείο που θα του έδιναν ως τον πιο υπεύθυνο ηγέτη της Ευρώπης.
 

Τα πράγματα σοβαρεύουν

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Από τον Θουκυδίδη στον κορωνοϊό ΙΙ

(To άρθρο "Από τον Θουκυδίδη στον κορωνοϊό Ι" ΕΔΩ )

Του ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ
 
Πριν από δύο εβδομάδες το σημείωμά μου είχε τον τίτλο «Εγκώμιο των συνόρων». Παρέλειψα να αναφέρω ότι τον τίτλο τον δανείστηκα από τον Ρεζίς Ντεμπρέ, όμως έχω το ελαφρυντικό ότι είχα αφιερώσει ένα ολόκληρο κομμάτι στο βιβλίο του όταν είχε κυκλοφορήσει στα ελληνικά. 

Επανέρχομαι στο θέμα σε συνδυασμό και με την περιγραφή του λοιμού από τον Θουκυδίδη και εννοείται τον κορωνοϊό και όσες σκέψεις διατυπώνονται πως για τη διάδοση της επιδημίας ευθύνεται εν μέρει η παγκοσμιοποίηση. Ζητώ συγγνώμη. Τα είπα όλα μαζί, αλλά σιγά σιγά ελπίζω να τα ξεκαθαρίσω.

Εμπρός λοιπόν. 

Ο λοιμός –πανώλη, τυφοειδής πυρετός ή ό,τι άλλο– έφτασε στον Πειραιά με ένα φορτίο σιτηρών από την Αίγυπτο στην οποία είχε μεταφερθεί από την Αιθιοπία. Η τροφοδοσία της Αθήνας εξαρτιόταν απ’ τις εισαγωγές, και όπως λέει ο Περικλής στον «Επιτάφιο» η πόλη απολάμβανε αγαθά που έρχονταν από αλλού εξίσου με τα δικά της. Διαδόθηκε γρήγορα διότι ο πληθυσμός που ήταν διεσπαρμένος σε ολόκληρη την Αττική είχε κλειστεί εντός των τειχών εξαιτίας της σπαρτιατικής επιδρομής. Ναι, ο λοιμός χτύπησε την Αθήνα που είχε οιονεί «ανοιχτά σύνορα» και δεν χτύπησε ποτέ τη Σπάρτη η οποία, αν και δεν είχε φυσικά τείχη όπως η Αθήνα, ήταν μια περίκλειστη κοινωνία η οποία, εκτός των άλλων, δεν είχε ανάγκη να εισάγει αγαθά – αν δεν κάνω λάθος. Τη Σπάρτη τη βασάνιζαν τα δεινά της εσωστρέφειας.

Είτε η γη με τους σεισμούς της, είτε οι είλωτες με τη συνεχή απειλή της εξέγερσης, είτε οι Μεσσήνιοι.

Απ’ αυτήν την άποψη μπορούμε να πούμε ότι μια κοινωνία περίκλειστη σαν τη σπαρτιατική είναι το αποτελεσματικότερο οχυρό απέναντι στην επιδημία.  

Θα μπορούσαμε να το πούμε αν αγνοούσαμε ένα στοιχείο το οποίο μπορεί να ήταν ασήμαντο για την εποχή εκείνη, σίγουρα όμως δεν είναι ασήμαντο για εμάς. Ο,τι ξέρουμε για τη Σπάρτη και την Αθήνα το ξέρουμε από αθηναϊκές πηγές. Η Αθήνα, ευάλωτη καθότι «ανοιχτή», μπορεί να σαρώθηκε από τον λοιμό, και ώς ένα σημείο εξαιτίας του λοιμού να ηττήθηκε στον πόλεμο με τη Σπάρτη, η Αθήνα όμως, ακόμη κι όταν έχασε την πολιτική της και τη στρατιωτική της δύναμη, κράτησε την ακτινοβολία της μεγάλης πόλης του ελληνισμού όταν η Σπάρτη δεν αποτελούσε παρά ανάμνηση. Εξαφανίστηκε από τον χάρτη πνιγμένη στην εντροπία της. Στη ρωμαϊκή εποχή ενώ η Αθήνα εξακολουθεί να ακτινοβολεί –δικαιώνοντας το περίφημο «τοις έπειτα θαυμασθησόμεθα» του Περικλή στον «Επιτάφιο»– η Σπάρτη έχει παραδώσει το πνεύμα.

Τα σύνορα έχουν διττή λειτουργία. 

Σηματοδοτούν δυνατότητα πρόσβασης, όπως σηματοδοτούν και αποκλεισμό.  

Τα σύνορα δεν είναι ούτε κλειστά ούτε ανοιχτά. Η μόνη τους απόλυτη αξία είναι ότι υπόκεινται στις παραμέτρους της ανθρώπινης συνθήκης, άρα στην κατ’ αρχήν παράμετρο της επιβίωσης. Της επιβίωσης του ατόμου, της κοινότητας, του πληθυσμού. Αν μη τι άλλο, κάτι τέτοιες καταστάσεις, όπως η πανδημία του κορωνοϊού, διαψεύδουν όσους από την μία υπερασπίζονται την κατάργηση των συνόρων και όσους, από την άλλη, θεωρούν ότι τα σύνορα είναι το απόλυτο όπλο. 

Τα σύνορα δεν συνομιλούν με το απόλυτο. Η σκέψη των μεγάλων τραγικών αποδεικνύει ότι ακόμη και η διαπραγμάτευση με το θεϊκό είναι στοιχείο της ανθρώπινης συνθήκης. Κι αν μη τι άλλο, τα «ανεξέλεγκτα», όπως ο κορωνοϊός, μας δείχνουν ότι η ανθρώπινη συνθήκη μπορεί να έχει βελτιωθεί, μπορεί να έχει ενισχύσει τις άμυνές της, όμως δεν έχει ακόμη καταφέρει να εξαφανίσει το ανεξέλεγκτο, ή το αστάθμητο από το σύμπαν της.

Επανέρχομαι στο «εγκώμιο των συνόρων». Το σύνορο του ιδιωτικού που αυτές τις ημέρες έχει αποδειχθεί ζωτικό. Στα χρόνια που πέρασαν πολλοί προσπάθησαν να το απαξιώσουν. Ομως φαντασθείτε πώς θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα την πανδημία αν δεν είχαμε τη δυνατότητα να ενεργοποιήσουμε το σύνορο της ιδιωτικής ζωής.
 
Είναι το θετικό της επιδημίας. Η απόσταση που οφείλεις να κρατήσεις από τον διπλανό σου δεν δηλώνει ούτε απαξίωση, ούτε εχθρότητα. Δηλώνει σεβασμό. Ε ναι, τα «σύνορα», τα «όρια», τα τόσο συκοφαντημένα από τον προοδευτικό λυρισμό αναδεικνύονται σε είδος πρώτης ανάγκης, είδος βασικό για την επιβίωση της κοινωνίας.

Τα σύνορα δεν είναι το απόλυτο όπλο. Είναι όμως...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Το ζωτικό σύνορο

Γράφει ο Γιώργος Πρεβελάκης 

Ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής στη Σορβόννη (Paris 1).


Κάθε φορά που εμφανίζονται μεταναστευτικές πιέσεις στη χώρα μας τίθεται το ζήτημα των συνόρων. «Εχει σύνορα η θάλασσα;» Ανοικτά ή κλειστά σύνορα; Πώς εξασφαλίζονται; Χρειάζονται τα σύνορα σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο;  

Οσο εστιάζουμε στο ίδιο το σύνορο, χωρίς να τοποθετούμε το θέμα στο ευρύτερο θεωρητικό του πλαίσιο, οι όποιες απαντήσεις θα παραμένουν ελλιπείς.

Το σύνορο είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο φαινόμενο. Σε αυτό συγκλίνουν και συνοψίζονται όλες οι διαστάσεις του γεωγραφικού χώρου – πολιτισμικές, οικονομικές, πολιτικές. Ο γεωγραφικός χώρος χαρακτηρίζεται από πολυμορφία. Αλλού βουνά, αλλού πεδιάδες· αλλού ενδεείς, αλλού ευκατάστατοι πληθυσμοί·  αλλού γεωργικά, αλλού βιομηχανικά προϊόντα. Οι ανισότητες δημιουργούν πίεση για ροές. Το εμπόριο, οι μεταναστεύσεις, οι μεταφορές κεφαλαίων και πληροφοριών, ακόμη και η μετάδοση των ιών, συγκροτούν τη θεμελιακή γεωγραφική κατηγορία της κυκλοφορίας. Η κυκλοφορία αποτελεί πηγή πλούτου, προόδου, αλλαγής, ελευθερίας – αλλά όχι μόνον.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης έχουν αρθεί πολλά από τα παλαιά εμπόδια στις ροές. Πόσο μπορούν οι πληθυσμοί να ανθέξουν την αύξηση της κυκλοφορίας; 

Οι εξελίξεις των τελευταίων ετών δείχνουν ότι υπάρχουν όρια, πέρα από τα οποία αναπτύσσονται αντιδράσεις: ξενοφοβία, προστατευτισμός, απομονωτισμός, λαϊκισμός.

 Είναι φανερό ότι η κυκλοφορία, όσο χρήσιμη και αν είναι, πρέπει να περιορίζεται στα επίπεδα τα οποία είναι ανεκτά από κάθε κοινωνία.  

Πώς γίνεται αυτό;

Από τις καταβολές της η ανθρωπότητα ανέπτυξε σύνορα, ως μηχανισμούς αυτοάμυνας. Ο ρόλος των συνόρων δεν είναι να απαγορεύουν την κυκλοφορία, αλλά να τη ρυθμίζουν. Η ρύθμιση αυτή διαφοροποιείται ως προς τη φύση των ροών. Επί παραδείγματι, στις ΗΠΑ, άλλη ρύθμιση ισχύει στα σύνορα για τους υπόπτους τρομοκρατίας, άλλη για τους ειδικούς της πληροφορικής. Αλλάζει, επίσης, και ως προς τον χρόνο: άλλος βαθμός περιορισμού μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, άλλος σήμερα. Προσαρμόζεται, δηλαδή, στις ανάγκες της κοινωνίας την οποία περιβάλλουν τα σύνορα. Αλλες κοινωνίες αντέχουν υψηλό βαθμό κυκλοφορίας, άλλες έχουν ανάγκη από μεγαλύτερη προστασία. Οι θαλασσινοί λαοί, όπως ο δικός μας, ανήκουν στην πρώτη κατηγορία. Οι ορεσίβιοι πληθυσμοί αναζητούν, αντιθέτως, προφυλακτική απομόνωση.

Αν το σύνορο δεν ασκεί τον επιλεκτικό του ρόλο, αν καταργηθεί, η κοινωνία θα βρεθεί απροστάτευτη απέναντι στις αποσταθεροποιητικές εισαγόμενες επιδράσεις. Θα οδηγηθεί σε διάλυση.  

Αν, πάλι, το σύνορο είναι υπερβολικά κλειστό, η κοινωνία κινδυνεύει εξίσου. Η απομόνωση θα την οδηγήσει στην παρακμή. Τυφλή στα μηνύματα των αλλαγών οι οποίες συντελούνται στο περιβάλλον της, θα καταστεί ανίκανη να ανταγωνιστεί τις εξωτερικές δυνάμεις. Κάποια στιγμή θα διαρραγούν τα τείχη και θα κατακλυσθεί – όπως συνέβη με την εγγύς Αλβανία του Εμβέρ Χότζα.

Πώς, όμως, δημιουργούνται τα σύνορα; 

Τι ορίζει ποιες περιοχές τοποθετούνται intra muros και ποιες extra; 

Η ιστορική διαδικασία είναι σύνθετη, καθώς συνδυάζει τα όνειρα των πληθυσμών και την έκβαση των στρατιωτικών συγκρούσεων.  

Το αποτέλεσμα δημιουργεί και, ταυτοχρόνως, στηρίζεται σε συμβολικά συστήματα τα οποία συνδέουν τους πολίτες μεταξύ τους και με ένα τμήμα του γεωγραφικού χώρου: το έδαφος.  

Στη νεωτερική πραγματικότητα, το συμβολικό αυτό σύστημα ονομάζεται εθνική ταυτότητα. Το σύγχρονο γραμμικό σύνορο αποτελεί θεμελιακό στοιχείο της. Στο σύνορο συγκλίνουν, επομένως, τα ζωτικά γεωπολιτικά ζητήματα μιας κοινωνίας. Εκεί σκηνοθετείται η διαλεκτική ανάμεσα στο άνοιγμα και στο κλείσιμο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι σκληρές μάχες, στρατιωτικές και συμβολικές, διαδραματίζονται γύρω από τα σύνορα.

Η κρίση στα ελληνοτουρκικά σύνορα στον Εβρο έχει, επομένως, πολύ μεγαλύτερη σημασία από το διακύβευμα της εισόδου μεταναστών στην Ε.Ε. Αναμφιβόλως ο Ερντογάν προσπαθεί να εκβιάσει την Ευρώπη. Ομως, συνειδητά ή όχι, επεδίωκε κάτι πολύ σοβαρότερο: Το ελληνοτουρκικό σύνορο έπρεπε να καταστεί η σκηνή ενός ιστορικού δράματος. Θα ανεδείκνυε την αδυναμία της Ευρώπης όχι μόνον να διασφαλίσει το έδαφός της, αλλά και να διαφυλάξει την ταυτότητα και τις αξίες της. Είτε αφήνονταν να περάσουν οι μετανάστες είτε απωθούνταν βιαίως και με θύματα, η Ευρώπη θα είχε ηττηθεί. Η συμβολική αυτή έκβαση θα παρέπεμπε στον 16ο αι., όταν η διαιρεμένη Ευρώπη αντιμετώπιζε με δέος την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

Η επιτυχής και μετρημένη αντίδραση της επίσημης Ελλάδας και η κινητοποίηση της κοινωνίας επιδοκιμάστηκαν ενεργώς από την υπόλοιπη Ευρώπη – παρά τα fake news της τουρκικής προπαγάνδας και των συνοδοιπόρων της. 

Δεν ήταν μόνον επειδή απεφεύχθη η αύξηση των παράνομων μεταναστών κατά μερικές χιλιάδες. 

Εγινε συνείδηση ότι...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Προσοχή!

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η προσοχή όλων μας είναι στραμμένη-δικαιολογημένα- στον κορονοϊό αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγουν οι εξής διαπιστώσεις που έχουν να κάνουν με την ασφάλειά μας.
 
1.-Η Τουρκία μπορεί να υποχώρησε στον Έβρο αλλά ετοιμάζει τον επόμενο γύρο. Ακόμη και αν ο Ερντογάν έχει προβλήματα υγείας, στο τουρκικό κράτος έχει διαμορφωθεί μια θεσμική μνήμη που δεν θα αλλάξει. Ακόμη και αν το θελήσει μια νέα τουρκική ηγεσία θα πάρει πολλά χρόνια για να δούμε κάτι διαφορετικό. Το επόμενο χτύπημα της Τουρκίας προετοιμάζεται, ήδη.

2.-Στον Έβρο υπήρξε μια αδιαμφισβήτητη ελληνική επιτυχία λόγω της ετοιμότητας, της αποφασιστικότητας και της καλής οργάνωσης της Ελληνικής πλευράς. Αλλά στον Έβρο δεν αντιπαρατέθηκαν στρατοί. Όχι πως αυτό μειώνει την προσπάθεια των Σωμάτων Ασφαλείας αλλά δεν μπορεί να μην ληφθεί υπόψη στην εξαγωγή συμπερασμάτων.
 

3.-Οι κρίσιμες ώρες είναι οι πρώτες. Και σ αυτές πρέπει να είσαι ικανός να αντιμετωπίσεις ΜΟΝΟΣ την απειλή. Αν δεν το κάνεις ένα μεγάλο μέρος της μάχης θα έχει κριθεί.
 

4.-Κανείς δεν θα πολεμήσει για σένα. Μπορεί να σου προσφέρουν υποστήριξη αλλά στη μάχη δεν θα μπει κανείς πέραν των δικών σου δυνάμεων.
 

5.-;Oπως πολύ εύστοχα είπε ο πρέσβης ε.τ. Αλέξανδρος Μαλλιάς στη συνέντευξη με τρείς επίτιμους πρέσβεις που πήρα για τις Anixnefseis web TV, (Μαλλιάς, Κανέλλος, Κουμανάκου), μέχρι τώρα, στηρίζαμε την εξωτερική μας πολιτική στο Διεθνές Δίκαιο. Τα πάντα έχουν αποσαθρωθεί. Διεθνές Δίκαιο δεν υπάρχει.
 

6.-Πρέπει οπωσδήποτε, αν θέλουμε να επιβιώσουμε, να αναπτύξουμε:...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Restart στην εξωτερική πολιτική. (Τρεις πρέσβεις ε.τ οι κκ Αλέξανδρος Μαλλιάς, Δανάη Κουμανάκου και Νικόλαος Κανέλλος αναλύουν τις εξελίξεις στα Βαλκάνια, τον Έβρο και την Τουρκία και προτείνουν ένα restart στην εξωτερική πολιτική σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ web TV)

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ο Εβρος ανοίγει νέα εποχή στα ελληνοτουρκικά

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Γράφει ο Αγγελος Συρίγος 

Μια φράση κλεμμένη από τον χώρο των ηλεκτρονικών παιχνιδιών περιγράφει απόλυτα αυτό που συμβαίνει εδώ και καιρό με την Τουρκία: «Εχει αλλάξει πίστα».

Κινείται με άλλους όρους, εμφορείται από μεγαλοϊδεατικά όσο και ανεδαφικά οράματα, θέλγεται από την ένταση, αδιαφορεί για το διεθνές δίκαιο και δεν διστάζει να χρησιμοποιεί στρατιωτικά μέσα όταν διαπιστώνει ότι έχει το περιθώριο.  

Αντιθέτως, εμείς εξακολουθούμε να κινούμαστε με τους όρους της «παλιάς πίστας». Οι ερμηνείες που δίνουμε είναι βγαλμένες από τις παραστάσεις τόσων δεκαετιών ένοπλης ειρήνης μετά το 1974. Είναι όμως και άχρηστες στο να περιγράψουν το σήμερα.

Επί παραδείγματι, εξακολουθούμε να ανησυχούμε για την πιθανότητα θερμού επεισοδίου μεταξύ των δύο χωρών. Στην πραγματικότητα, το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας ξεπεράσαμε το επίπεδο ενός θερμού επεισοδίου. Αποκρούσαμε απόπειρα εισβολής.  

Ο όρος «εισβολή» δεν περιλαμβάνει μόνον ένοπλη επίθεση με τεθωρακισμένα, ελικόπτερα και αεροπλάνα. 

Στη στρατιωτική αντίληψη «εισβολή» μπορεί να είναι οτιδήποτε υποτάσσει τον αντίπαλο. Είχαμε απόπειρα εισβολής· άλλου τύπου από την ένοπλη, αλλά εισβολή με όλες τις συνέπειες που θα είχε, εάν επιτύγχανε.  

Τα όσα συνέβησαν μας υποχρεώνουν να εκτιμήσουμε από το μηδέν τη στάση μας έναντι της Τουρκίας.

Η πρώτη διαπίστωση είναι ότι δεν διαθέτουμε εδώ και χρόνια στρατηγική έναντι της Τουρκίας. Η στρατηγική του Ελσίνκι του 1999, όπως τροποποιήθηκε το 2004, έχει εκπνεύσει προ πολλού. Αρκούμαστε στην άμυνα έναντι των τουρκικών πρωτοβουλιών και επιθέσεων. Οπως συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, όταν κρατάς μόνον άμυνα, αργά ή γρήγορα θα δεχθείς το γκολ.

Η δεύτερη διαπίστωση είναι ότι η Τουρκία διεκδικεί ακραία πράγματα διότι γνωρίζει ότι δεν θα έχει ουσιαστικό κόστος. Η Ελλάδα θα αντιδράσει με καλογραμμένες διπλωματικές διακοινώσεις και παραστάσεις προς τις μεγάλες δυνάμεις. Τίποτα από αυτά δεν ασκεί πίεση στην Τουρκία.

Και εδώ φτάνουμε στην τρίτη διαπίστωση. Η ήπια στάση μας όχι μόνον δεν έχει αποτρέψει την Τουρκία αλλά αντιθέτως την ενθαρρύνει να συνεχίσει. Εάν συνεχίσουμε να αντιδρούμε με τον τρόπο που κινούμαστε μέχρι σήμερα, η Τουρκία θα προχωρήσει μετά βεβαιότητας στα επόμενα βήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι όσα συμβαίνουν με τις συντεταγμένες. Τον Ιούλιο του 2009 πρωτοεμφανίστηκαν οι τουρκικές διεκδικήσεις σε περιοχές νοτίως του Καστελλόριζου. Τον Απρίλιο του 2012 η Τουρκία διεκδίκησε επισήμως συγκεκριμένες περιοχές έως το ύψος της Ρόδου. Δημοσίευσε τους σχετικούς χάρτες στη δική της Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και ενημέρωσε σχετικά τον ΟΗΕ. Λίγο αργότερα όρισε τον 28ο Μεσημβρινό που περνά από τη Ρόδο ως το όριο των δυτικών της διεκδικήσεων. Στη συνέχεια μας είπε ότι διεκδικεί και περιοχές δυτικά της Ρόδου και είναι διατεθειμένη να συζητήσει μαζί μας τι μας ανήκει. Τον Νοέμβριο του 2019 μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου οι διεκδικήσεις της έφτασαν στην Κρήτη.

Ολη αυτήν την περίοδο εμείς ήμασταν χαμένοι σε εσωτερικές διαμάχες ως προς το εάν πρέπει να δώσουμε στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ(…!) τις συντεταγμένες των περιοχών που θεωρούμε ότι μας ανήκουν.

Παρότι υπάρχει σχετικός νόμος (το άρθρο 156 του ν.4001/2011), παρότι αναγγείλαμε στον ΟΗΕ εδώ και μία περίπου δεκαετία ότι θα στείλουμε τις συντεταγμένες, ουδέποτε το κάναμε. 

Γιατί όλα αυτά; 

Διότι ακόμη διακατεχόμαστε από μία αντίληψη που ορίζει να αντιδρούμε με ήπιο τρόπο στις τουρκικές κινήσεις. Αλλοτε, για να μην εξαγριώσουμε το θηρίο («μη τους προκαλέσουμε» είναι η φράση που ακούγεται). Αλλοτε, διότι η οικονομική κατάσταση της χώρας δημιουργούσε πιο άμεσα και απειλητικά προβλήματα.

Σε τέτοιες συζητήσεις ακούγεται συχνά το θεωρούμενο ως αποστομωτικό ερώτημα: «Μα καλά! Πόλεμο θέλετε;».  

Δυστυχώς, η Τουρκία έδειξε το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας ότι...

Διεθνών κορωνοϊόπληκτων σουργελαράδων κωμωδία

Σαν σήμερα (30/3/ΧΧΧΧ)

1822: Σφαγή των κατοίκων της Χιου απο τους Τούρκους

1867: Οι Ρώσοι πουλάνε την Αλάσκα στην Αμερική για 7,2 εκατομμύρια δολάρια, μην ξέροντας ότι κάτω από τους πάγους κρύβεται μαύρος χρυσός. Τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης κατηγορούν την κυβέρνηση ότι διασπάθισε το δημόσιο χρήμα για να αγοράσει ένα παγόβουνο.

1952: Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται στο Γουδί.

1981: Απόπειρα δολοφονίας κατα του Ρόναλντ Ρίγκαν απο τον Τζον Χίνκλεϊ έξω από ξενοδοχείο της Ουάσινγκτον

1983: Τίθενται σε ισχύ στην Ελλάδα το πενθήμερο και οι 40 ώρες εργασίας για τους εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα.

1853: Γεννιέται ο ολλανδός ζωγράφος Βίνσεντ Βαν Γκονγκ

1872: Πεθαίνει ο Νικόλαος Μάντζαρος, συνθέτης του εθνικού μας ύμνου.

1896: Πεθαίνει ο Χαρίλαος Τρικούπης

ΠΡΟΣΩΠΑ: Mε λένε Κώστα Καββαθά και είμαι ζωντανός (O καπετάνιος μιλάει γι τη ζωή του, τη νέα ταξη πραγμάτων και τον Υπαρκτό Ελληνισμό...)

ΚΟΡΩΝΟΪΟΣ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Η επιβίωση της συμβίωσης

Του ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΜΒΑΚΑ

To «ευτελές» Χόλιγουντ είχε προειδοποιήσει εγκαίρως για τον κίνδυνο που ζούμε σήμερα. Οι δυστοπικές ταινίες καταστροφής, αυτό το υποτιμημένο είδος επιστημονικής φαντασίας, έχει περιγράψει αυτό που ζει όλος ο πλανήτης το τελευταίο διάστημα. Μετά το πυρηνικό ολοκαύτωμα, τα πολύνεκρα τρομοκρατικά χτυπήματα, η ζωή έρχεται να αντιγράψει την τέχνη και για το ενδεχόμενο μιας θανατηφόρας πανδημίας.  

Κατά πόσο συμβαίνουν, όμως, στην πραγματικότητα αυτά που έχουμε δει στον δημοφιλή κινηματογράφο, που πολλές φορές αποδεικνύεται όχι μόνο θεαματικός αλλά και προφητικός; Ζούμε πράγματι μια αποκαλυπτική δυστοπία εξαιτίας του κορωνοϊού;  

Ας προσπαθήσουμε μια πρόχειρη κοινωνιολογική αποτύπωση της νέας πραγματικότητας που προκύπτει, παρότι οι συνθήκες είναι ακόμα πολύ ρευστές: 

1. Αιτία ο απολυταρχισμός, λύση η πειθαρχία: Η αρχή του προβλήματος εντοπίζεται στο πιο προηγμένο απολυταρχικά μέρος του κόσμου, την Κίνα. Σε αυτό το υβρίδιο καπιταλισμού-κομμουνισμού ξεσπά η τρομακτική «αρρώστια», σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας της μυστικοπάθειας που χαρακτηρίζει κάθε μορφή ολοκληρωτισμού, και εξαπλώνεται γρήγορα, προκαλώντας χιλιάδες θύματα. Εξαιτίας όμως αυτού του ίδιου αυταρχικού καθεστώτος φαίνεται ότι το νέο «τέρας» μπορεί να ελεγχθεί. Η στρατιωτική πειθαρχία, ο απόλυτος κρατικός έλεγχος, φαντάζει η μόνη θεραπεία, το μόνο κοινωνικό «αντίσωμα» στο πρόβλημα. 

2. Οι κινητικοί φορείς: Ο ιός διαδίδεται σε όλο τον κόσμο και πλήττει κατά προτεραιότητα όχι όσους είναι αναγκαστικά πλούσιοι (όπως άστοχα ειπώθηκε) αλλά όσους μετακινούνται. Οι φορείς της ασθένειας είναι οι μετακινούμενοι πληθυσμοί, αυτοί που μπορούν, χάρη στη νέα ταξιδιωτική οικονομία, να βρίσκονται σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, για οποιονδήποτε λόγο, από μετανάστευση, σεξουαλικό τουρισμό και επαγγελματικές υποχρεώσεις μέχρι προσκύνημα σε άγια, αλλά μολυσμένα εδάφη. Οι ταινίες καταστροφής, ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των προβλέψεών τους ως προς τη σημερινή κατάσταση, επαληθεύονται ως προς την ανθρωπιστική τους εμμονή. Οι ταινίες καταστροφής, ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των προβλέψεών τους ως προς τη σημερινή κατάσταση, επαληθεύονται ως προς την ανθρωπιστική τους εμμονή. 

3. Τα δυσκίνητα θύματα: Τα θύματα του ιού δεν είναι οι φορείς του. Είναι κυρίως οι μεγάλες ηλικίες και οι ευπαθείς ομάδες. Οι νέοι είναι οι «κινούμενες βόμβες» (τα ζόμπι στον κινηματογράφο τρόμου) που μπορούν να σκοτώσουν κυρίως τους ηλικιωμένους και τους αρρώστους, ενώ οι ίδιοι θα μείνουν τελικά αλώβητοι. Η έλλειψη άμεσης διάγνωσης, πληροφόρησης και προστασίας από τους κινητικούς φορείς του ιού είναι η βασική αιτία του θανάτου των πιο δυσκίνητων θυμάτων του. Οι χώρες με γερασμένο πληθυσμό (βλ. Ιταλία, Ελλάδα) κινδυνεύουν περισσότερο με θανάτους. Αυτοί που μπορούν να εργαστούν από το σπίτι φαντάζουν οι νέοι προνομιούχοι, αν και αυτό σχετικοποιείται υπό το καθεστώς της γενικής καραντίνας που επιβάλλεται. 

4. Κοινωνίες κινδύνου vs κοινωνίες ρίσκου: Σε καθεστώς πανδημίας είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς φορείς και θύματα. Όλοι βρίσκονται κάτω από την ίδια συνθήκη περιορισμού, όλοι εξαρτώνται πλήρως από την περιβόητη ατομική ευθύνη, αλλά κυρίως από την κρατική μέριμνα για την ενεργοποίηση κανόνων που δεν θα αποδώσουν σε αυτήν κάποια θεϊκή και αυτόματη λειτουργία. Λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, όπως η δική μας, που δεν εμπιστεύονται τυφλά ούτε την ατομική υπευθυνότητα ούτε την κρατική αποδοτικότητα, φαίνεται να αντιδρούν γρηγορότερα. Αντίθετα, βορειοευρωπαϊκές χώρες (π.χ. η Μ. Βρετανία) που φέρουν μια κρυφή πίστη στην αυτόματη λειτουργία των θεσμών, της φύσης, του ατόμου και της αγοράς φαίνεται να αντιδρούν με σχετική καθυστέρηση (και ίσως με χειρότερες συνέπειες). 

5. Το κράτος της ευθύνης: Υπάρχουν, βέβαια, πάντα εκείνοι που δεν αποδέχονται τον κίνδυνο και θέλουν να συνεχίσουν σαν να μην έχουν δει τις ταινίες καταστροφής, σαν να μην εμπιστεύονται τις ιατρικές νουθεσίες. Ένα σημαντικό ‒αλλά όχι το μεγαλύτερο‒ μέρος της ελληνικής κοινωνίας δεν δέχεται τον περιορισμό στο σπίτι, δεν καταλαβαίνει γιατί να κοπούν συνήθειες όπως η καφετέρια, η διασκέδαση σε δημόσιους χώρους, ο εκκλησιασμός. Δεν είναι, πάντως, κάποιοι προνομιούχοι, είναι αυτοί που απλώς πιστεύουν ότι όλο αυτό είναι μια μεγάλη θεωρία συνωμοσίας που βρίσκεται σε εξέλιξη ή ότι το κακό δεν θα βρει τους ίδιους. Κλασικά παραδείγματα εγκληματικού οχαδερφισμού, θεοκρατικής λογικής ή καχυποψίας απέναντι στην επιστημονική και δημοσιογραφική πληροφόρηση, τα οποία ευτυχώς αντιμετωπίζονται κατασταλτικά (έστω και με καθυστέρηση) από τον μεγάλο παραμελημένο παίκτη των σύγχρονων δημοκρατιών: το κράτος. 

6. Τα εν δήμω εν οίκω: Το σύνθημα «μένουμε σπίτι» είναι αυτό που μπορεί να σώσει όχι όσους ασθενήσουν από τον ιό αλλά εκείνους που είναι περισσότερο ευάλωτοι στις θανατηφόρες παρενέργειές του. Η ιδιωτική σφαίρα γίνεται καταφύγιο απέναντι στον κίνδυνο ενός ανέξοδου εγωισμού διασκέδασης ή της αλόγιστης επιθυμίας να βρισκόμαστε μαζί με πρόσωπα γνωστά, αγαπημένα και μη. Αυτήν τη φορά η επιστροφή στον οίκο δεν σηματοδοτεί αυτό που κάνει ήδη από το 19ο αιώνα, την προστασία απέναντι στη σκληρότητα της δημόσιας ζωής, όπως συνήθως μετονομάζονται οι δύσκολες συνθήκες της καπιταλιστικής-παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας στην οποία ζούμε. Αντίθετα, το σπίτι αυτήν τη φορά είναι το καταφύγιο της ίδιας της κοινωνικότητας, της ίδιας της επιβίωσης του κοινωνικού συνόλου, της ίδιας της ένδειξης ανθρωπιάς απέναντι σε αυτούς που είναι σε πραγματικό κίνδυνο. Άλλωστε, το σπίτι στον 21ο αιώνα, κυρίως χάρη στην τεχνολογία, δεν είναι ένα απομονωτήριο, δεν είναι μόνο η στέγη της οικογένειας, αλλά μεταβάλλεται εύκολα σε εστία επικοινωνίας, εργασίας, ψυχαγωγίας, εκπαίδευσης, εξ αποστάσεως οικειότητας. Εστία, τελικά, ενός ατομιστικού αλτρουισμού. Οι σκηνές των αποκλεισμένων ανθρώπων σε μπαλκόνια που τραγουδάνε συλλογικά, το ιδανικό του σάουντρακ. 

 Οι ταινίες καταστροφής, ανεξάρτητα από τις όποιες αστοχίες των προβλέψεών τους ως προς τη σημερινή κατάσταση, επαληθεύονται ως προς την ανθρωπιστική τους εμμονή. 

Η δυστοπία που ζούμε τώρα εμπεριέχει μεγάλες απώλειες, μεγάλο πανικό και πόνο, απρόβλεπτες ακόμα συνέπειες, αλλά μπορεί να γίνει και οδηγός μιας άλλης ανάγνωσης της ζωής μας.  

Οι σημερινές κοινωνίες δεν είναι αλώβητες, δεν είναι αλάνθαστες, έχουν πολύ συγκεκριμένα όρια. 

Η έλλειψη υπεύθυνης ηγεσίας σήμερα κοστίζει περισσότερο από ποτέ. 

Η εμπιστοσύνη στους ξεχασμένους ήρωες της επιστημονικής γνώσης, της πειθαρχίας και της πολιτικής προστασίας είναι...