ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Εκτός Παγκοσμίου Πρωταθλήματος το Ράλι Ακρόπολις

Οριστικά εκτός Παγκοσμίου Πρωταθλήματος (WRC) θα βρίσκεται το ΡάλΙ Ακρόπολις το 2014, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση από τη Διεθνή Ομοσπονδία Μηχανοκίνητου Αθλητισμού (FIA).
Σε συνεδρίαση που διεξήχθη στο Ντουμπρόβνικ, επισφραγίστηκε η έντονη φημολογία του τελευταίου διαστήματος, που ήθελε το «Ράλι των Θεών» εκτός WRC το επόμενο έτος. 
Τα πρώτα ανησυχητικά σημάδια, είχαν γίνει ορατά από το καλοκαίρι όταν η Οργανωτική Επιτροπή του αγώνα προχώρησε σε κάθε δυνατή ενέργεια για να διασφαλίσει την παρουσία του Ράλλυ Ακρόπολις στο αγωνιστικό ημερολόγιο. 
Οι ανησυχίες της FIA σχετίζονταν με την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και με το κατά πόσο η διοργάνωση θα πληροί τις ολοένα και υψηλότερες οικονομικές απαιτήσεις ενός αγώνα του WRC. 
 

Παρά το γεγονός ότι δόθηκαν οι απαραίτητες εγγυήσεις, τελικά ο ελληνικός αγώνας βγήκε από το πρόγραμμα. 
Είναι η τρίτη φορά που το Ράλι Ακρόπολις μένει εκτός ημερολογίου WRC. Η πρώτη φορά ήταν το 1974, όταν δεν διοργανώθηκε λόγω της ενεργειακής κρίσης, ενώ το 2010 παρέμεινε εκτός θεσμού, καθώς η FIA εκείνη την περίοδο δοκίμαζε την κυλιόμενη εναλλαγή χωρών στο πρωτάθλημα.
Το ημερολόγιο του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Αυτοκινήτου για το 2014 περιλαμβάνει πάλι 13 αγώνες, με μοναδική αλλαγή, συγκριτικά με του 2013, την είσοδο της Πολωνίας στη θέση του Ράλι Ακρόπολις. 
To πρόγραμμα του 2014

ΤΟΥΡΚΙΑ: Σε επιτήρηση η Άγκυρα από το Συμβούλιο της Ευρώπης

Υπό καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας τέθηκε η Τουρκία από την επιτροπή υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η επιτροπή, η οποία είναι αρμόδια για την ορθή εκτέλεση των οριστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με απόφαση της έθεσε την Τουρκία υπό καθεστώς ενισχυμένης εποπτείας στο θέμα της αντιμετώπισης των ειρηνικών διαδηλώσεων από τις τουρκικές αρχές.

Στην απόφαση σημειώνεται ότι, μετά την οριστική καταδίκη της Τουρκίας στην υπόθεση Ογιά Αταμάν και παρά τις διαβεβαιώσεις των τουρκικών αρχών ότι δεν χρησιμοποιείται, πλέον, υπέρμετρη βία κατά των ειρηνικών διαδηλωτών, χρειάζονται πρόσθετα μέτρα ώστε να εξασφαλισθεί ότι, οι τουρκικές αρχές θα έχουν την υποχρέωση να λειτουργούν, κατά τη διάρκεια επέμβασης για την διάλυση ειρηνικών διαδηλώσεων, με σεβασμό στην ελευθερία του συνέρχεσθαι.

Με την ίδια απόφαση καλούνται ακόμη οι τουρκικές αρχές να μην χρησιμοποιούν στη διάλυση συγκεντρώσεων διαδηλωτών σπρέι πιπεριού και να τιμωρούν τους παραβάτες των εντολών της.    

Μάλιστα, η επιτροπή υιοθέτησε Ενδιάμεσο Ψήφισμα, με το οποίο καλεί την Τουρκία να πληρώσει πάραυτα μαζί με τους τόκους τις αποζημιώσεις που επιδίκασε το Δικαστήριο σε Ελληνοκύπριους δικαιούχους περιουσιών στα Κατεχόμενα, με την γνωστή καταδικαστική του απόφαση στην υπόθεση Βαρνάβα κατά Τουρκίας.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Παιχνίδια της Αγκυρας με την ΑΟΖ

Toυ ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ
 
Υπό τις απειλές της Αγκυρας, που δηλώνει έτοιμη να ξεκινήσει έρευνες εντός της κυπριακής ΑΟΖ, η Λευκωσία αναμένει στις αρχές Οκτωβρίου τα αποτελέσματα της επιβεβαιωτικής γεώτρησης (Drill Stem Test-DST) που πραγματοποίησε η εταιρεία Noble στο κοίτασμα Αφροδίτη στο Οικόπεδο 12 της κυπριακής ΑΟΖ.

Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Τανέρ Γιλντίζ απείλησε ότι το ερευνητικό σκάφος της Τουρκίας, Barbaros Hayrettin Pasa, θα είναι σε θέση μόλις ολοκληρώσει την αποστολή του στην Ανατολική Μεσόγειο και σε διάστημα τριών εβδομάδων να πραγματοποιήσει έρευνες εντός της Κυπριακής ΑΟΖ. Το ερευνητικό σκάφος βρίσκεται από τις αρχές Σεπτεμβρίου στη θαλάσσια περιοχή της Μερσίνας - Αττάλειας - Αλεξανδρέττας, πραγματοποιώντας σεισμικές έρευνες, οι οποίες βάσει της σχετικής NAVTEX ολοκληρώνονται στις 18 Νοεμβρίου. Ο κ. Γιλντίζ δήλωσε μάλιστα ότι αρκεί να δοθεί το πράσινο φως από τον Τ. Ερντογάν για να ξεκινήσει έρευνες το σκάφος ακόμη και νότια της Κύπρου.

Στη Λευκωσία αναμένονται στις αρχές Οκτώβριου τα αποτελέσματα του DST στο κοίτασμα της Αφροδίτης και τα πρώτα μηνύματα φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά για την ποιότητα όσο και για την ποσότητα του κοιτάσματος του φυσικού αερίου. Σύμφωνα μάλιστα με τον πρόεδρο της ΚΡΕΤΥΚ κ. Χ. Ελληνα, η εταιρεία Noble ίσως επιχειρήσει το 2014 νέες ερευνητικές γεωτρήσεις σε άλλα σημεία του Οικόπεδου 12.

"Επίγεια σοφία"

Ο ψεύτης και ο κλέφτης τον πρώτο χρόνο χαίρονται.

Ελληνική παροιμία

Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι.

Ελληνική παροιμία

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του ώρα.

Ελληνική παροιμία

Σαν σήμερα (29/9/ΧΧΧΧ)

1793: Η λέξη «τένις» αναφέρεται για πρώτη φορά σε αγγλικό αθλητικό περιοδικό.

1922: Ο Γεώργιος Β' ανακηρύσσεται βασιλιάς των Ελλήνων, μετά την παραίτηση του Κωνσταντίνου Α'.

1925: Ο στρατηγός Θεόδωρος Πάγκαλος διαλύει τη Συντακτική Συνέλευση και προκηρύσσει εκλογές, τις οποίες όμως δεν θα διενεργήσει και θα επιβάλει δικτατορία.

1941: 30.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ένωσης και άλλοι ανεπιθύμητοι εκτελούνται στο φαράγγι Μπάμπι Γιαρ του Κιέβου, με διαταγή του Χίμλερ.

1974: Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αναγγέλλει την ίδρυση της Νέας Δημοκρατίας.

1943: Γεννιέται ο Λεχ Βαλέσα, ηλεκτρολόγος από το Γκντανσκ που ίδρυσε το συνδικάτο «Αλληλεγγύη», το οποίο συνέβαλε με τους αγώνες του στην πτώση του κομουνιστικού καθεστώτος στην Πολωνία. Διετέλεσε πρόεδρος της Πολωνίας και το 1983 τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης.

1949: Γεννιέται ο Γιώργος Νταλάρας

1902: Πεθαίνει ο Εμίλ Ζολά, ο σημαντικότερος συγγραφέας της γαλλικής νατουραλιστικής σχολής κι ένας από τους μεγαλύτερους κριτικούς τέχνης. Συντάκτης του «Κατηγορώ».

2009: Πεθαίνει η Σπεραντζα Βρανά

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Χρυσή Αυγή στο εδώλιο, χωρίς παρερμηνείες

Του Τάσου Οικονόμου 

Αφού παρακολουθήσαμε επί μακρόν την παρουσία της βίας στα κοινοβουλευτικά δρώμενα του τόπου – αποτέλεσμα πολλών παραγόντων – και βιώσαμε την πρακτική της στην κοινωνία, βλέπουμε, πλέον, τη μεταγωγή της στα δικαστήρια της Ευελπίδων και, επί της ουσίας, τη μεταφορά της εκτός πεδίου νομιμότητας. 

Τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών προμήνυαν ότι θα υπήρχαν σημαντικές εξελίξεις στο ζήτημα της Χρυσής Αυγής. Συνέθεταν ένα παζλ προετοιμασίας για τα ιστορικά γεγονότα που ξεκίνησαν να εκτυλίσσονται από το χάραμα του Σαββάτου. Οι πολιτικές αποφάσεις είχαν παρθεί τις ημέρες που ακολούθησαν της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και υλοποιήθηκαν συντεταγμένα από τις διωκτικές αρχές.

Ακόμη και τώρα, μετά τις αποκαλύψεις για τη δράση της οργάνωσης, που ξεκινούν από τις δολοφονίες και τους ξυλοδαρμούς και φτάνουν μέχρι το επίπεδο του υπόκοσμου και τον εκβιασμό καταστηματαρχών, Ελλήνων και αλλοδαπών, ίσως κάποιος να αμφιβάλλει για το παράνομο των πράξεων των στελεχών της οργάνωσης. Ιδεολογική και επιχειρηματολογική διέξοδο αποτελεί η επίκληση του τι έκαναν οι άλλοι. Πότε και με ποιο τρόπο παρανόμησαν, εκμεταλλεύτηκαν την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού. 

Η εξέταση του ζητήματος, όμως, πρέπει να γίνει όπως επιτάσσει ο ορθός λόγος και όχι τα φιλοσοφικά τεχνάσματα που περιγράφει με ακρίβεια ο Σοπενχάουερ στο μεταφρασμένο βιβλίο του «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο». Η εγκληματική δραστηριότητα της Χρυσής Αυγής, θα κριθεί από την κοινωνία και τη δικαιοσύνη μεμονωμένα, στο σύνολό της και κατά περίπτωση. Ποιες αποφάσεις πήραν, τι έκαναν, ποιες ήταν οι επιλογές τους. Αναμφίβολα, το εκτεταμένο πόρισμα του αντιεισαγγελέα Χαρ. Βουρλιώτη, δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών σχετικά με το αν ήταν ή όχι εγκληματική οργάνωση.

Η συνέχεια σε αυτήν την αλυσίδα των γεγονότων παραμένει απρόβλεπτη:   

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: O "μηχανισμός" χάρη στον οποίο η Δικαιοσύνη και η Αστυνομια ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΜΥΡΟΥΔΙΑ!

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΝΤΖΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Mπουρδέλου (και τσατσάς) μετακόμιση...

Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Διεθνής φοροαποφυγή

Του Γ. Κ. ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ

Το ανακοινωθέν του τελευταίου G-20 εκτάθηκε επικριτικά και στην πρακτική διεθνών επιχειρήσεων να επιλέγουν προς εγκατάσταση τόπους χαμηλής (ή και μηδενικής) φορολογίας. Κατά τούτο, το G-20, ήλθε σε αντίφαση προς πάγιους κανόνες διεθνών συναλλαγών. Προς κανόνες, δηλαδή, τεθειμένους από το ίδιο, ή κατά συγκατάβασή του. 

Το ζήτημα είναι άκρως σοβαρό. Εάν δεν πρόκειται απλή παραδρομή, τότε, είμεθα ενώπιον λήψης περιοριστικών οικονομικών μέτρων, εθνικιστικού χαρακτήρα. Μόνον υπό τέτοιο θεσμικό πλαίσιο είναι νοούνται περιορισμοί εγκατάστασης (και) αλλού προς απόλαυση χαμηλώτερων δημοσιονομικών επιβαρύνσεων.

Όσο θεμιτό είναι (και είναι) να συνυπάρχουν - διεθνώς - νόμοι φορολογικώς ανταγωνιστικοί μεταξύ τους, τόσο είναι θεμιτή και η επιλογή του νόμου εκείνου που ταιριάζει στην κατάσταση του επιλέγοντος. Επί τέλους πρόκειται για επιλογή νόμου. Όχι, άρα (εξ ορισμού) για επιδίωξη αθέμιτη.

Άλλωστε, ο φορολογικός ανταγωνισμός αποτελεί φαινόμενο καθιερωμένο σε όλες τις έννομες τάξεις.

Στις ΗΠΑ, φερ'ειπείν, για λόγους αμιγώς φορολογικούς, χρηματοοικονομικές εταιρείες διάσημες, επιλέγουν τον φορολογικό "παράδεισο" της πολιτείας Delaware. Η ελληνική νομοθεσία, ανέκαθεν, παρέχει φορολογικές απαλλαγές για προσέλκυση κεφαλαίων. Παραδείγματα ενδεικτικά: Οι τόκοι των ομολόγων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), που έχουν εκδοθεί στο εξωτερικό (περιπτ. 1 § 3 άρθρ. 6 Κ.Φ.Ε.). Επίσης τα κεφαλαιουχικά κέρδη των επιχειρήσεων που έχουν εδώ γραφεία κατ' άρθρ. 25 και 26 ν. 27/1975, ήδη ισχύοντα - και αναδρομικώς - κατ' άρθρ. 21 § 12 ν. 3943/2011.

Παγκόσμια εξίσωση των φόρων είναι αδιανόητη. Το ύψος τους σε κάθε χώρα αποτελεί συνάρτηση των εκεί οικονομικών-επενδυτικών στόχων. Παράλληλα είναι συνάρτηση και του κόστους κρατικής λειτουργίας, μάλιστα δε και του αντίστοιχου δημοσίου χρέους, που εξυπηρετείται δημοσιονομικά. Υπ' αυτή την θεώρηση εξηγείται ο διεθνής φορολογικός ανταγωνισμός προς άντληση κεφαλαίων, με την διάθεση ομολόγων. Έτσι εξηγείται και το φαινόμενο Monaco. Πρόκειται για το μόνο ευρωπαϊκό κράτος με μηδενικό δημόσιο χρέος, αντιστοίχως, και με μηδενική φορολογική επιβάρυνση των εκεί εγκατεστημένων.

Ο φόρος κάθε χώρας σ'επίπεδο διεθνών συναλλαγών δεν είναι άλλο τι ει μη στοιχείο κόστους.  

Παράδειγμα: Ελληνικές επιχειρήσεις, εκ των διακεκριμένων, έχουν εκδόσει σε διεθνές επίπεδο ομολογιακούς τίτλους. Οι τίτλοι διετέθησαν. Εκάστοτε (υπό την συνήθη μεγαλοστομία μας) η διάθεση χαιρετίσθηκε ως δημοψήφισμα υπέρ της Ελλάδας.Βέβαια, εν όψει των εγγενών ημεδαπών δυσχερειών, τα επιτόκια βάσει πραγματικού κόστους κτήσης "τρέχουν" με 8,5-9% ετησίως. Είναι, δηλαδή, έναντι των γερμανικών, πολλαπλασίως αποδοτικώτερα και αντιστοίχως επικινδυνώτερα (!!!). 

Ήδη το φορολογικώς κρίσιμο: Επιχειρηματίες που πιστεύουν στην δουλειά τους, συνέβη οι ίδιοι - εξωεταιρικά - να επενδύουν στα ομόλογα αυτά. Βεβαίως, νομιμότατα, με επενδυτικό εργαλείο (s.p.v) εγκατεστημένοσε πρόσφορο χρηματοοικονομικό κέντρο.  

Φανερό το αποτέλεσμα: η τοκοφορία του ομολόγου προσφέρει αφορολογήτως, ό,τι ως εισόδημα εν Ελλάδι θα εφορολογείτο, τελικώς, με περίπου 50%. 

Ό,τι αμέσως άνω σκιαγραφήθηκε για την Ελλάδα, ισχύει, κατά ποσοστό, και για Γαλλία, Ιταλία. Ευρωπαϊκό Νότο, γενικώτερα (!!!). Υπό συνθήκες ελεύθερης οικονομίας, τα κράτη, ως οικονομικοί οργανισμοί, οφείλουν να είναι ανταγωνιστικά.Άλλως χάνουν κεφάλαια (!!!).

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ: Oι φιλόσοφοι παίζουν χρηματιστήριο;

Του Ανδρέα Ζαμπούκα 

Kαθηγητή Κλασικης Φιλολογίας


Ολοκληρώθηκε στις 10 Αυγούστου το 23o Παγκόσμιο Συνέδριο Φιλοσοφίας, στην Αθήνα. Παραβρέθηκαν 2000 φιλόσοφοι από όλο τον κόσμο και συζήτησαν για το ρόλο της φιλοσοφίας στο σύγχρονο κόσμο. Τα φετινό θέμα του συνεδρίου ήταν, μάλιστα, «Η φιλοσοφία ως τρόπος ζωής». 
 

Συζητώντας με έναν ξένο φίλο, που έζησε από κοντά, το συνέδριο, θέσαμε πολλά ερωτήματα σχετικά με τη χρησιμότητα των φιλοσόφων στον κόσμο μας. 


Καταλήξαμε όμως σε ένα πιο επίκαιρο, για την εποχή μας, ζήτημα: Ποιον θα έπρεπε να εμπιστευτεί περισσότερο ο σύγχρονος άνθρωπος, έναν οικονομολόγο ή έναν φιλόσοφο;  

Επίσης πόσο ουσιαστική θα μπορούσε να είναι η σχέση της Φιλοσοφίας με την Οικονομία και τις παγκόσμιες «περιπέτειες» της;
 

Θυμίζω ότι στο συνέδριο παραβρέθηκαν σπουδαία ονόματα της παγκόσμιας ακαδημαϊκής κοινότητας, όπως οι Χάμπερμας και Σκαραντίνο, οι οποίοι πολύ συχνά προκαλούν αίσθηση με τις πολιτικές τους τοποθετήσεις, για το μέλλον του κόσμου και της οικονομίας. Ο γερμανός Χάμπερμας ιδιαίτερα, έχει πολύ συγκεκριμένες αντιρρήσεις για την πολιτική που ακολουθεί η Γερμανία και τα οικονομικά της αποτελέσματα, για την Ευρώπη. 
 

Ας συμφωνήσουμε όμως, σύντομα, στην ταυτότητα του φιλοσόφου. 


Είτε είναι παγκόσμιας ακτινοβολίας καθηγητής είτε καθημερινός άνθρωπος που ζητά εξηγήσεις.  


Ο «φιλόσοφος» δεν είναι πάντα ο «μυστήριος» τύπος που ξύνει το μούσι του και λέει αποφθέγματα, για να κάνει τον έξυπνο... Δεν είναι απαραίτητα ο «γυαλάκιας» που ξόδεψε τη ζωή του στα βιβλία και ξέχασε να τη βιώσει με τις εμπειρίες της. Ούτε πάλι είναι το «ανθρωπάκι» που χάνεται μέσα στην αοριστία του και αναζητά ουτοπικές λύσεις σε κόσμους ανύπαρκτους. Αντίθετα, η ουσιαστική φιλοσοφική αναζήτηση σημαίνει αμφιβολία, αμφισβήτηση, γόνιμη κριτική διάθεση και αξιολόγηση της πραγματικότητας μέσα από τη δημιουργική διατύπωση του καινούριου.  


Πως λοιπόν θα μπορούσε κάποιος να αναλύσει τον κόσμο και να θέσει τα νέα ερωτήματα, αν δεν έχει βιώσει ο ίδιος, μέσα από την παρατήρηση, τα φαινόμενα της ζωής; 
 

 Εδώ ακριβώς, βρίσκεται και η σύνδεση της φιλοσοφίας με την οικονομία. Ας φανταστούμε ότι έχουμε στο ίδιο τραπέζι τον Χάμπερμας, τον Τσόμσκι, τον Ουμπέρτο Έκο κι από την άλλη τον Ρουμπινί, τον Στίγκλιτς και τον δικό μας, τον Βαρουφάκη (τον «καλέσαμε» γιατί είναι πλέον, ένας από τους «εκλεκτούς» του συστήματος...). Αναρωτιέμαι ποιών οι απόψεις για την παγκόσμια οικονομία θα εντυπωσίαζαν το μέσο άνθρωπο και από ποιους θα εισέπραττε μια ουσιαστικότερη προσέγγιση της αλήθειας. 


Ο Ρουμπινί με τον Βαρουφάκη θα πρότειναν την έξοδο τη Ελλάδας από το ευρώ και ο Στίγκλιτς θα ήταν πιο διαλλακτικός. Και οι τρεις θα χρησιμοποιούσαν στοιχεία μακροοικονομίας και ο Βαρουφάκης, ως πιο ειδικός, θα έκανε αναγωγές σε ιστορικές περιόδους με παρόμοιες συνθήκες κρίσεων. Για τους τρεις φιλοσόφους όμως, οι παρατηρήσεις των οικονομολόγων θα ήταν η αυτονόητη τεχνική αντιμετώπιση διαφορετικών σχεδιασμών. Οι «φιλοσοφικές» τους τοποθετήσεις θα έψαχναν να βρουν τις βαθιές πολιτικές και πολιτισμικές συνθήκες που δημιούργησαν την κρίση, όπως για παράδειγμα, την εδραίωση του σύγχρονου πολιτισμού στον καταναλωτισμό και στο ανεξέλεγκτο πιστωτικό σύστημα. 
 
Οι φιλόσοφοι θα αναζητούσαν τις βαθιές ρίζες του προβλήματος και θα ήταν πρόθυμοι να σχεδιάσουν μαζί με τις κυβερνήσεις, ένα θεωρητικό πλάνο απεγκλωβισμού από τον φαύλο κύκλο των οικονομικών προβλημάτων. Στη συνέχεια, βέβαια θα ζητούσαν τη συμμετοχή των οικονομολόγων οι οποίοι θα ήταν έτοιμοι να εφαρμόσουν με τις οικονομικές τεχνικές τους γνώσεις, την παραγωγικότητα του σχεδίου. Γιατί η πνευματικότητα του «φιλοσόφου» θα διέθετε τη διορατική σκέψη ενώ η πρακτική δημιουργικότητα του οικονομολόγου θα προχωρούσε την εφαρμογή της. 
 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Εν οικονομικα οιδα οτι ουδεν οικονομικά οιδα - Το Βατερλώ των οικονομολόγων!!!

Του Brendan Greeley / BusinessWeek
 

Τα οικονομικά μοντέλα κάνουν τον Roman Frydman να σκέφτεται τα χρόνια της νιότης του στην κομμουνιστική Πολωνία. Όταν έφτασε στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, ως μεταπτυχιακός φοιτητής στη δεκαετία του 1970, λέει, «η ιδέα της τελειότητας της αγοράς ακουγόταν σαν το πλατωνικό ιδανικό ενός κεντρικού σχεδιαστή". 

Ο Frydman σήμερα διδάσκει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ίδρυσε επίσης το Project Syndicate, μια ηλεκτρονική συλλογή ακαδημαϊκών σχολίων, συχνά επικριτικών για τα επικρατούντα οικονομικά. Τον περασμένο Ιούνιο, σε μια προσπάθεια να ξεκινήσει μια πολωνική έκδοση του site, ο Frydman επεσήμανε ότι οι χώρες όπως η Πολωνία με λιγότερο ανεπτυγμένες χρηματοπιστωτικές αγορές είχαν αποφύγει τα χειρότερα της οικονομικής κρίσης. «Τυχεροί καθυστερημένοι», τους αποκάλεσε.
 

Οι «καθυστερημένοι» δεν έκαναν χρήση των χρηματοοικονομικών εργαλείων –των παράγωγων, για παράδειγμα – που απέτυχαν τόσο θεαματικά το 2008. Η ιδιαίτερα πολύπλοκη και εξειδικευμένη διαμόρφωση των τιμών των παραγώγων στηρίζεται σε κάποιο είδος μοντέλου, το οποίο με τη σειρά του κάνει την εξής υπόθεση: ότι η μεταβλητότητα μπορεί να μετρηθεί και ότι είναι σταθερή. Πριν από την κρίση, οι αγορές δεν είχαν ποτέ φρικάρει για τόσο μεγάλο διάστημα, ώστε μία ολόκληρη σχολή σκέψης είχε καταλήξει να βασίζεται σε μία εντελώς λανθασμένη πεποίθηση, ότι οι αγορές δεν θα φρικάρουν ποτέ ξανά. 

Η κριτική του Frydman για τα χρηματοοικονομικά εργαλεία δεν είναι καινούργια. Στην ομιλία του τον Ιούνιο, στόχος του ήταν μια μεγαλύτερη λεία. «Δεν νομίζω ότι η οικονομική κρίση θα πρέπει να θεωρηθεί ως η αποτυχία του καπιταλισμού», είπε, «Αντ΄αυτού, θα ήθελα να φορτώσω ένα σημαντικό μέρος της ευθύνης στους οικονομολόγους».
 

Σε ένα δοκίμιο για το Project Syndicate πέρυσι, ο Dani Rodrik, οικονομολόγος που διδάσκει στο Institute for Advanced Study στο Πρίνστον, υποστήριζε ότι είναι πάρα πολύ απλοϊκή η σκέψη ότι η πολιτική έχει να κάνει μόνο με την εξουσία. Οι ιδέες είναι σημαντικές. Ο ισχυρός υιοθετεί τις ιδέες που τον ικανοποιούν περισσότερο, αλλά αυτές οι ιδέες προέρχονται από κάπου. Απόσπασμα από το δοκίμιο του Rodrik:
 
"Στον απόηχο της χρηματοπιστωτικής κρίσης, έγινε της μόδας για τους οικονομολόγους να επικρίνουν τη δύναμη των μεγάλων τραπεζών. Επειδή οι πολιτικοί βρίσκονται στις τσέπες των οικονομικών συμφερόντων, υποστήριζαν, το κανονιστικό περιβάλλον επέτρεψε σε αυτά τα συμφέροντα να αποκομίσουν τεράστια οφέλη με τεράστιο κοινωνικό κόστος. Αλλά αυτό το επιχείρημα παραβλέπει με βολικό τρόπο το νομιμοποιητικό ρόλο που παίζουν οι ίδιοι οι οικονομολόγοι. Ήταν οι οικονομολόγοι και οι ιδέες τους που το έκαναν καθόλα σωστό για όσους χαράσσουν πολιτική αλλά και για τις ρυθμιστικές αρχές να πιστεύουν ότι αυτό που είναι καλό για την Wall Street είναι καλό για τον κόσμο".

 
Οι οικονομολόγοι δεν είναι απλοί παρατηρητές. Είναι δράστες. Η ταινία Inside Job το έθιξε λίγο αυτό, δείχνοντας τη σύνδεση μεταξύ των χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων και των ακαδημαϊκών που πληρώνονται από αυτές. Το 2012, η ​​American Economic Association υιοθέτησε έναν κανόνα αποκάλυψης (disclosure standard) που έχει σχεδιαστεί με σκοπό την αποκάλυψη τυχόν συγκρούσεων συμφερόντων. Αλλά δεν είναι αυτό που λένε οι Rodrik και Frydman. Οι οικονομολόγοι δεν φθείρονται από την εξουσία. Οι οικονομολόγοι απλά σφάλλουν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: Απέτυχε τελικά ο Καπιταλισμός?

Των Roman Frydman και Michael D. Goldberg / THE PROJECT SYNDICATE

Έξι ημέρες προτού χρεοκοπήσει η Lehman Brothers, πριν από πέντε χρόνια, ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor's διατηρούσε την πιστοληπτική ικανότητα της επενδυτικής εταιρίας στο «Α».  Ο οίκος Moody's περίμενε κι άλλο, υποβαθμίζοντας την Lehman μόλις μία εργάσιμη ημέρα πριν καταρρεύσει. Πώς μπόρεσαν φημισμένοι οίκοι αξιολόγησης - και επενδυτικές τράπεζες - να πέσουν τόσο έξω;

Ρυθμιστές, τραπεζίτες και οίκοι αξιολόγησης φέρουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για την κρίση.  

Όμως η παραλίγο κατάρρευση δεν ήταν τόσο αποτυχία του καπιταλισμού όσο ήταν η αποτυχία της κατανόησης των σύγχρονων οικονομικών μοντέλων όσον αφορά τον ρόλο και τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών αγορών - και πιο ευρέως την αστάθεια- στις καπιταλιστικές οικονομίες.

Αυτά τα μοντέλα υποτίθεται ότι παρέχουν την επιστημονική τεκμηρίωση για τη λήψη αποφάσεων σε επίπεδο πολιτικών και χρηματοπιστωτικών καινοτομιών που κατέστησαν την χειρότερη κρίση μετά την Μεγάλη Ύφεση, πολύ πιο πιθανή, αν όχι αναπόφευκτη. Μετά την κατάρρευση της Lehman, ο πρώην πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Αποθεματικής Τράπεζας των ΗΠΑ (FED), Άλαν Γκρίνσπαν, κατέθεσε ενώπιον του αμερικανικού Κογκρέσου ότι είχε βρει ένα «ψεγάδι» στην ιδεολογία ότι το ίδιο συμφέρον  θα προστάτευε την κοινωνία από τις υπερβολές του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Όμως η ζημιά είχε ήδη γίνει.

Αυτή η πεποίθηση μπορεί να εντοπιστεί σε επικρατούσες οικονομικές θεωρίες που αφορούν τις αιτίες της αστάθειας των τιμών των περιουσιακών στοιχείων - μια θεωρία που εξηγεί τους κινδύνους και τις διακυμάνσεις των τιμών  των περιουσιακών στοιχείων σαν το μέλλον να ακολουθείται μηχανικά από το παρελθόν.  Τα μηχανικά μοντέλα των σύγχρονων οικονομολόγων βασίζονται στη λανθασμένη υπόθεση ότι οι αποφάσεις που ορμώνται από ίδια συμφέροντα μπορούν να απεικονιστούν επαρκώς με μηχανιστικούς κανόνες - με την πρόφαση μιας υποτιθέμενης επιστημονικής βάσης

Η εξάρτηση των σύγχρονων οικονομολόγων από τέτοιους κανόνες για να κατανοούν και να επηρεάζουν οικονομικά αποτελέσματα εκτείνεται και στην μακροοικονομική πολιτική και συχνά αναφέρεται σε μια αυθεντία: στον Τζον Μέιναρντ Κέινς, ο οποίος όμως θα είχε απορρίψει την προσέγγισή τους.  Ο Κέινς κατάλαβε από νωρίς την πλάνη των εφαρμογών τέτοιων μηχανιστικών κανόνων. «Παγιδευτήκαμε σε ένα τεράστιο μπέρδεμα, αφότου ανακατευτήκαμε στον έλεγχο μιας ντελικάτης μηχανής, την λειτουργία της οποίας δεν καταλαβαίνουμε», είχε προειδοποιήσει.

Ο Κέινς είχε προσπαθήσει να βρει την χαμένη συνιστώσα για την καταφυγή στην επεκτατική δημοσιονομική πολιτική με σκοπό να οδηγηθούν οι προηγμένες καπιταλιστικές οικονομίες έξω από την Μεγάλη Ύφεση.  Όμως μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, οι διάδοχοί του ανέπτυξαν μια πολύ πιο φιλόδοξη ατζέντα.  Αντί να επιδιώκουν μέτρα που θα αντιστάθμιζαν τις υπερβολικές διακυμάνσεις στο πλαίσιο της οικονομικής δραστηριότητας, οι αποκαλούμενες «σταθεροποιητικές πολιτικές» εστίαζαν σε μέτρα που στόχευαν να διατηρήσουν απασχόληση για όλους.

Όμως, για να το θέσουμε ωμά, η πεποίθηση ότι ένας οικονομολόγος μπορεί εκ των προτέρων να εξακριβώσει πώς συγκεντρωτικά αποτελέσματα - συνεπώς και το δυνητικό επίπεδο της οικονομικής δραστηριότητας -, εξελίσσονται σε βάθος χρόνου, είναι ανοησία.  Οι προβολές  του μακρο-οικονομετρικού μοντέλου της Αμερικανικής Κεντρικής Τράπεζας όσον αφορά τη διάρκεια και τις επιπτώσεις του οικονομικού πακέτου στήριξης του 2008 στην ανεργία, που έχασαν κατά πολύ στον στόχο, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Κι όμως ο μεγάλος πυρήνας των οικονομολόγων επιμένει ότι τέτοια μηχανιστικά μοντέλα διατηρούν την ισχύ τους.

Είναι ξεκάθαρο ότι χρειαζόμαστε ένα νέο βασικό εγχειρίδιο. Το ερώτημα δεν είναι αν το ένα ή το άλλο μέτρο βοηθάει, αλλά αν όσοι λαμβάνουν παίρνουν πολιτικές αποφάσεις θα έπρεπε να στηρίζονται σε οποιοδήποτε μοντέλο που υποθέτει ότι το μέλλον ακολουθεί μηχανικά το παρελθόν.

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: H Ευρώπη πρόκειται να ξαναδοκιμαστεί από την Ελλάδα - Μόνη ελπίδα της οι "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης" !

Tου ΑΣΟΚΑ ΜΟΝΤΙ 

Επισκέπτη καθηγητή Διεθνούς Οικονομικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Princeton και πρώην επικεφαλής αποστολών του ΔΝΤ σε Γερμανία - Ιρλανδία.

Κατά τη διάρκεια της χρονιάς ήταν εύκολο να παραβλέψεις την κρίση χρέους της Ελλάδας. Φορτωμένη με δανεικά, η χώρα είχε μπει για σέρβις. Όμως, η Ευρώπη πρόκειται να ξαναδοκιμαστεί από την Ελλάδα.

Από το 2010, η χώρα είναι εξαρτημένη από έναν άνευ προηγουμένου πακτωλό χρημάτων διάσωσης. Αυτά δόθηκαν με την ελπίδα ότι οι Έλληνες κάποια στιγμή θα έφταναν να σηκώνουν τα δικά τους βάρη. Αυτό δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό. Η κρίση της Ελλάδας ήταν πάντα προορισμένη να εξαπλωθεί πέρα από τα εθνικά της σύνορα  το ερώτημα ήταν ποιος θα μοιραζόταν το κόστος.

Το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα χρειαζόταν κρατικά δάνεια για να εξοφλήσει τους ιδιώτες πιστωτές της διασφάλιζε ότι το ελληνικό χρέος θα παρέμενε τεράστιο, επιτρέποντας τους ηγέτες της Ευρωζώνης να απαιτούν οικονομικά καταστροφική λιτότητα. Πέρσι, κατέστη σαφές ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να εξοφλήσει τους επίσημους πιστωτές της με βάση τους συμφωνηθέντες όρους. Όμως, το ευρωπαϊκό σχέδιο ελάφρυνσης του χρέους της, αν και προσεκτικά σχεδιασμένο, ήταν απατηλό. Οι συνεχείς μειώσεις επιτοκίων και επεκτάσεις αποπληρωμής έχουν καταφέρει μόνο να παρατείνουν τα βάσανα της Ελλάδας.

Μέχρι στιγμής, η χώρα δεν έχει εξοφλήσει σχεδόν τίποτα από τα ύψους 282 δισ. ευρώ δάνεια που έχει λάβει από το 2010. Για να ξεφύγει από αυτό το τέλμα, η Ελλάδα χρειάζεται μαζική διαγραφή χρέους.

Όμως, εδώ προκύπτει θέμα: 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ: «Καμία από τις Ελλάδα , Κύπρο και Ποσρογαλλία δεν είναι σε θέση να σταθεί στα πόδια της για να χρηματοδοτήσει τον εαυτό της στις αγορές» - Αναπόφευκτα τα σενάρια νέας διάσωσης!!!

Των ALAN WHETLEY και MARTIN SANTA / Reuters

Η ανάγκη για ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης αποτελεί υπόσχεση παρατεταμένων δραματικών διαπραγματεύσεων, αλλά εκτιμάται ότι δεν θα πυροδοτήσει το είδος της κρίσης που είχε απειλήσει να διαλύσει το ευρώ στο πρόσφατο παρελθόν. Το ότι η κατάρρευση του ενιαίου νομίσματος δεν αποτελεί πλέον άμεσο κίνδυνο αντικατοπτρίζει τη σταθερότητα της πολιτικής (συγκυρίας) που έσωσε την Ελλάδα πριν από ένα χρόνο.

Τότε, η Γερμανία, ο κορυφαίος δανειστής της Ευρωζώνης, συμφώνησε να εξακολουθήσει να βοηθάει την Ελλάδα ώστε να παραμείνει στο ευρώ όσο συνέχιζε να σφίγγει το ζωνάρι και να εφαρμόζει μεταρρυθμίσεις για να αποκαταστήσει την ανταγωνιστικότητά της. 

Και η Πορτογαλία έλαβε παρόμοιες διαβεβαιώσεις.

Ωστόσο, το γεγονός ότι το ελληνικό πρόγραμμα παρεξέκλινε τόσο γρήγορα της πορείας του καταδεικνύει ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να τελεί εν συγχύσει και βρίσκεται ακόμη μακριά ως προς την προσπάθειά της να διασώσει την εμβληματική της πολιτική από την απειλή των μαστιζόμενων από την ύφεση κυβερνήσεων του Νότου που είναι συνδεδεμένες με τη μοιραία θηλιά των ευάλωτων τραπεζών.

Ετσι, παρά το γεγονός ότι οι χρηματαγορές καμώθηκαν ότι αγνόησαν την ανέλπιστη δημόσια παραδοχή του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί περισσότερη βοήθεια, το ενδεχόμενο αναταράξεων εξακολουθεί να υφίσταται, σύμφωνα με την εκτίμηση της Λένα Κομίλεβα, της εταιρείας συμβούλων G+ Economics.

«Στο ερώτημα, λοιπόν, αν βρισκόμαστε ενώπιον ενός σεναρίου όπου η Ευρωζώνη είναι σε θέση να ξεπεράσει επιτυχώς την κρίση και να κινηθεί προς έναν εξαιρετικά δυναμικό κύκλο ανάπτυξης που υποστηρίζεται από υγιείς τράπεζες όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, η απάντησή μου είναι αρνητική», τονίζει η κ. Κομίλεβα.

Οι επικείμενες διαπραγματεύσεις των πακέτων διάσωσης για την Πορτογαλία, την Κύπρο και την Ελλαδα είναι προφανές ότι θα προκαλέσουν τριβές.

«Καμία από αυτές τις χώρες δεν είναι σε θέση να σταθεί στα πόδια της για να χρηματοδοτήσει τον εαυτό της στις αγορές», επισήμανε.

Οι απαιτήσεις των δανειστών ασκούν τεράστιες πιέσεις στις κυβερνήσεις και των τριών χωρών. Οσο περισσότερο θα βρίσκονται σε ύφεση και θα πρέπει να παίρνουν εντολές από Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη τόσο πιο πολύ θα δοκιμάζονται τα πολιτικά όρια της λιτότητας.

Παρ’ όλα αυτά, ο Τζάκομπ Κίρκεγκαρντ, του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Peterson στην Ουάσιγκτον, τονίζει ότι και οι δύο πλευρές (δανειστές και δανειζόμενοι) έχουν κάθε λόγο να υποστηρίξουν τη «συνταγή» βοήθεια-για-μεταρρυθμίσεις (παρά βοήθεια-αντί-μεταρρυθμίσεων).

Η εγκατάλειψη της περιφέρειας στην τύχη της θα ενείχε τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης, γεγονός που θα καταδίκαζε το ευρώ, με την Ελλάδα να έρχεται αντιμέτωπη με το ανυπολόγιστο κόστος της εγκατάλειψης του ενιαίου νομίσματος, αρχής γενομένης με την κατάρρευση των τραπεζών, τη φυγή κεφαλαίων και αθέτηση των συμβάσεων ιδιωτικού δικαίου που εκφράζονται σε ευρώ.

«Οσο δύσκολα κι αν ήταν τα πράγματα στην ελληνική οικονομία τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια, κάτι τέτοιο θα αποτελούσε καρδιακή προσβολή», εξηγεί ο κ. Κίρκεγκαρντ.

Η τρόικα των δανειστών της περιφέρειας -Ε.Ε., ΕΚΤ και ΔΝΤ- πρόκειται να επανεξετάσει το ελληνικό πρόγραμμα.

Ο Φαμπρίκ Μοντέιν, οικονομολόγος στην Barclays στο Παρίσι, εκτιμά ότι οι διαπραγματεύσεις θα είναι «παρατεταμένες και σύνθετες».

Εκτιμάται ωστόσο ότι η όλη διαδικασία δεν θα προκαλέσει αναταραχή στις αγορές, επειδή οι συζητήσεις θα περιοριστούν στην κατανομή των απωλειών στον ιδιωτικό τομέα, διευκρινίζει ο Φοντέιν σε πρόσφατο σημείωμά του.

Δεδομένου ότι οι Ελληνες ομολογιούχοι είχαν πειστεί να διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος της έκθεσής τους, σήμερα περισσότερο από 80% του ελληνικού χρέους είναι πλέον στα χέρια επίσημων δανειστών.

Επιπλέον, οι άμεσες ανάγκες της Ελλάδας είναι σχετικά μικρές. Το ΔΝΤ υπολογίζει τις ακάλυπτες κεφαλαιακές της ανάγκες για το 2014 - 2015 στα 10,9 δισ. ευρώ. Κοινώς, ένα εξευτελιστικό ποσό σε σχέση με τα 240 δισ. ευρώ που έχει ήδη λάβει η Αθήνα σε βοήθεια.

Η Ελλάδα βασίζεται ότι το 2013 θα επιτύχει πρωτογενές πλεόνασμα, γεγονός που θα της δώσει το δικαίωμα να ζητήσει από τους εταίρους της στην Ευρωζώνη βοήθεια για να επιφέρει «περαιτέρω αξιόπιστη και βιώσιμη μείωση» του χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Εχοντας εξασφαλίσει την απομείωση του ιδιωτικού χρέους των ομολόγων που βρίσκονταν στα χέρια των ιδιωτών, η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά βλέπει ότι ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους του επίσημου τομέα είναι να συνεργαστεί με την τρόικα, τονίζει ο κ. Κίρκεγκαρντ. Σε αυτό συμφωνούν και οι επενδυτές. Και αυτός είναι ακόμα ένας λόγος γιατί οι συζητήσεις με την Ελλάδα είναι απίθανο να προκαλέσουν αναταραχή στις αγορές, οι οποίες έχουν ήδη λάβει τις απαραίτητες διαβεβαιώσεις από την ΕΚΤ σταματώντας το πρόγραμμα επαναγοράς ομολόγων.

«Οι αγορές έχουν εμπεδώσει το μάθημα που έχουν πάρει από τις χώρες της περιφέρειας, το οποίο λέει ότι για να καταφέρει κάποιος να επιτύχει ένα είδος αναδιάρθρωσης του χρέους του επίσημου τομέα, θα πρέπει να είναι καλά διαβασμένος», τονίζει ο κ. Κίρκεγκαρντ.

Το πώς παρέχεται ενός είδους ανακούφιση χρέους -όταν και αν είναι αναγκαίο όπως εκτιμά το ΔΝΤ και οι περισσότεροι οικονομολόγοι- θα είναι ένα δύσκολο τεστ για τη Γερμανία και τους βόρειους δανειστές, για τους οποίους οι διαγραφές είναι ανάθεμα.

"Επίγεια ΚΩΜΩΔΙΑ"

Ο ευρωβουλευτής Κρίτων Αρσένης κατήγγειλε μέσω Facebook ότι «η κυβέρνηση της Ελλάδας χρησιμοποιεί την κοινωνική αναταραχή από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα για να διαλύσει τη δασική μας πολιτική και να επιτρέψει μαζική δόμηση στα δικά μας δάση».
Διαβάζοντάς τον σκέφτηκα ότι τελικά δεν είναι μόνο τα δάση μας καμένα... 

ΚΟΣΜΑΣ ΒΙΔΟΣ (Ελληνας δημοσιογράφος)

Σαν σήμερα (28/9/ΧΧΧΧ)

1916: Εθνικός διχασμός προ των πυλών. Η Ελλάδα βρίσκεται με δύο αντίπαλες κυβερνήσεις, η μία στη Θεσσαλονίκη υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο και η άλλη στην Αθήνα υπό την επιρροή του βασιλιά Κωνσταντίνου. Αιτία, η διχογνωμία Βενιζέλου και Κωνσταντίνου για το αν η χώρα έπρεπε να συνταχθεί ή όχι με τις δυνάμεις της Αντάντ κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πολέμου.

2000: Ο Κώστας Κεντέρης κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στον τελικό των 200 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, με χρόνο 20.09 

1934: Γεννιέται η Μπριζίτ Μπαρντο

1875: Πεθαίνει ο Αλεξέι Τολστόι, ρώσος ποιητής.

1956: Πεθαίνει ογερμανικής καταγωγής αμερικανός επιχειρηματίας Γουίλιαμ Μπόινγκ, ιδρυτής της εταιρίας αεροναυπηγικής «Boeing».

2003: Πεθαίνει ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης Ελία Καζάν (Ηλίας Καζαντζόγλου)

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Πενήντα χρόνια «χαμένα»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του Λυκουργου Λιαροπουλου

Ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

Είναι ένα πολύ ενοχλητικό ερώτημα στο οποίο δεν έχω απάντηση ακόμη, αλλά ψάχνω. Γιατί στην Ελλάδα, τα τελευταία 50 χρόνια, μας βασανίζουν ένας αριστερός μύθος και μία δεξιά πραγματικότητα, με εκφραστές τους ίδιους ανθρώπους;

Μία σχιζοφρενική πλειοψηφία που δηλώνει εναλλακτικά αριστερή και πράττει δεξιά ή το αντίστροφο, που είναι, ταυτόχρονα, η ωφελημένη της πράσινης και γαλάζιας κρατικιστικής λαίλαπας, της κλεπτοκρατίας, της φοροδιαφυγής και της παραοικονομίας;

Πώς γίνεται μία ολόκληρη χώρα να λατρεύει την αγελάδα του «συλλογικού» Δημοσίου και ταυτόχρονα το Μαμμωνά, δηλαδή τη φοροδιαφυγή, την παραοικονομία και την αποθέωση του ατομισμού;

Ο Ελληνας στην Οθωμανική του ιστορία, τόσο στην Ελλάδα όσο και κυρίως στις άλλες βαλκανικές και παραδουνάβιες χώρες, επιβίωσε και συχνά μεγαλούργησε ως έμπορος, επιχειρηματίας, αλλά και στις τέχνες και στα γράμματα. Η έφεση στην επιχειρηματικότητα φαίνεται ότι συνεχίσθηκε στα λίγα ταραγμένα χρόνια της ιστορίας του νέου ελληνικού κράτους και ιδίως στους μετανάστες μας. Η κακοδαιμονία της πολιτικής διαμάχης, η εξάρτηση από τον «ξένο παράγοντα» και οι αλλεπάλληλες πτωχεύσεις, εθνικές περιπέτειες και καταστροφές συνυπήρξαν με την έφεση στη δημιουργία πλούτου. Η Ελλάδα πριν από τον Εμφύλιο σίγουρα δεν ήταν η χώρα όπου το κέρδος ήταν «βρώμικη» λέξη. Ο Ζορμπάς ήθελε και να κερδίσει με την… κατασκευή που ήταν το όνειρό του. Οι συγγραφείς και οι ποιητές μας δεν ομφαλοσκοπούσαν στην ανάλυση της χίμαιρας, του σοσιαλισμού στις χίλιες και μία εκδοχές του.

Τι έγινε, αλήθεια, μετά τον Εμφύλιο; Πώς αυτή η χώρα παραμορφώθηκε, θα έλεγε κανείς, πώς έχασε την ψυχή της;

Διακρίνω δύο καταστρεπτικές περιόδους:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Λαϊκιστές όλων των... χώρων αναλογισθείτε

Του Tριαντάφυλλου Δραβαλιάρη

 
Πολλοί πίστεψαν (πιστέψαμε) πως η επώδυνη παίδευση του «φυγείν αδύνατον» Mνημονίου, θα μας υποχρέωνε σε ένα βασανιστικό μεν, λυτρωτικό δε «γνώθι σαυτόν». Ως αναγκαίας συνθήκης ώστε το μεταβατικό στάδιο, το οποίο διέρχεται η χώρα, να έχει την απόληξη του annus mirabilis. Nα επισυμβεί ό,τι δεν κατέστη δυνατό υπό ιδανικές συνθήκες. O εξευρωπαϊσμός της χώρας με την ένταξη στην ONE. Διότι αυτή η μεγάλη κατάκτηση διασφάλιζε μεταξύ άλλων την άρρητη αλλά διακριτική εποπτεία για μετατροπή του βαλκανόψυχου κράτους μας σε κανονικό κράτος.  

Kλωτσήσαμε τη Mεγάλη Eυκαιρία, με αποτέλεσμα να υφιστάμεθα σήμερα την ευτελιστική επιτήρηση των δανειστών. Tην οποία εμείς προετοιμάσαμε ως εκ της κάθε άλλο παρά ανιδιοτελούς δυσανεξίας μας στις μεταρρυθμίσεις. Kαι κρατάμε ανοιχτούς λογαριασμούς ακόμα και τώρα με «εθνικό άλλοθι» τις... ανυπότακτες ψυχές μας στις νέες... κατοχικές δυνάμεις. O νεοραγιαδισμός βαφτίζεται πατριωτισμός και προσφέρει ένα αξιολύπητο θέαμα. Δείτε την εικόνα μας. Yψώνουμε σε γροθιά το ένα μας χέρι στους «εισβολείς» και κρυφά με το άλλο επαιτούμε δανεικά επιβίωσης.

Hθικοπολιτική διολίσθηση. Tόσο μεγάλη ώστε να μας συνέχει πλέον ο φόβος μήπως αντί για annus mirabilis οδηγηθούμε σε annus horribilis.

Tότε και τώρα υποτιμήσαμε τις αβυσσαλέες δυνάμεις που κρύβουν οι παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος. Aλλά και της ίδιας της κοινωνίας που εκχώρησε αξίες και τις υποκατέστησε με απαξίες νεοπλουτισμού και της άκοπης ευημερίας. Αυτή, η «χαλασμένη» κοινωνία είναι η αχίλλειος πτέρνα μας. Kατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν της κυρίαρχης πολιτικής κουλτούρας. Eνός πολιτικού συστήματος που για να εγερθεί εκ «βαθέος ύπνου» έπρεπε προηγουμένως να βυθιστεί δολοφονική λεπίδα στην καρδιά ενός νέου ανθρώπου και νέα παιδιά να εξοικειωθούν με τις αποκρουστικές ιδέες του φασισμού.

Mια κοινωνία που αρέσκεται να αυτοχαρακτηρίζεται αριστερή αλλά να σκέφτεται και να συμπεριφέρεται συντηρητικά υπό τα επιδοκιμαστικά βλέμματα του ποικιλώνυμου λαϊκισμού.

Nα θεωρεί κοινωνική πολιτική το γεννοβόλημα άχρηστων ΔEKO για να παρκάρουν και να αποζημιώνονται για την αεργία τους οι επιτήδειοι. Oι πελάτες των συνδιοικητών. Tων κομμάτων και των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Nα θεωρείται υπεύθυνη η ανύπαρκτη στην Eλλάδα τρόικα την περίοδο 2004 - 2009, όταν με επίσημα στοιχεία πραγματοποιήθηκαν 302.151 προσλήψεις στο Δημόσιο!

Nα εκλαμβάνονται περίπου ως θεόσταλτα -και γι' αυτό- αειφόρα τα καλούμενα «κεκτημένα».

Nα συμψηφίζεται η ανοχή στη φοροδιαφυγή των «μικρών» επειδή υφίσταται και η φοροδιαφυγή των «μεγάλων».

Nα κλείνουμε τα μάτια στα χιλιάδες επιδόματα «τυφλότητας» που έπαιρναν ανοιχτομάτηδες, βγάζοντας οι ίδιοι τα ματάκιά μας με τα χεράκιά μας. Kαι γι' αυτό υπεύθυνη η... τρόικα.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: «Γράμμα σε έναν αριστερό νέο».

Tου Πασχου Μανδραβελη

«Φίλε μου Γιώργο... Σκέψου, μήπως όσοι μάταια μένουν προσκολλημένοι σε ένα ακυρωμένο Ονειρο γίνονται “αντιδραστικοί”, μήπως εμποδίζουν τη γέννηση ενός καινούργιου ονείρου, αφήνοντας τον κόσμο να ασφυκτιά στους κλειστούς ορίζοντες; 

Το όνειρο δεν έχει μηχανισμούς επιβολής και ο Μαρξ ευαγγελίστηκε την πλήρη και καθολική απελευθέρωση του ανθρώπου “για να περάσουμε από την προϊστορία της ανθρωπότητας στην ιστορία”, όπως λέει. 

 Αυτό θα γινόταν με την κατάργηση της εξουσίας του κράτους, κατά τον Μαρξ. Υπερτροφικά όμως είναι τα κράτη και απόλυτες οι εξουσίες τους στον υπαρκτό σοσιαλισμό.

»Ο υπαρκτός κομμουνισμός που εφαρμόζουν οι διάφορες “σοσιαλιστικές” χώρες έχει με τις κομμουνιστικές διακηρύξεις του Μαρξ και του Ενγκελς τα ίδια σημεία επαφής και την ίδια σχέση που υπάρχει ανάμεσα στο πνεύμα που καθοδηγούσε την Ιερά Εξέταση και στις επαγγελίες του Ευαγγελίου.

»Αν συγκρίνει κανείς σήμερα τις ιδέες ή και τις θεωρίες του Μαρξ με τις δομές που χαρακτηρίζουν τα κομμουνιστικά συστήματα στην πράξη, δύο πράγματα θα κάνουν στον κριτικό παρατηρητή εντύπωση: 

Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής που αναστήθηκε στη Σοβιετική Ενωση μέσα από τη μορφή του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος και η αντιλαϊκή και ανελεύθερη αλλοίωση των ιδεών του Μαρξ, από τη στιγμή που χρησιμοποιήθηκαν ως μέσον νομιμοποίησης της κρατικής εξουσίας.

» Για όλους αυτούς που έχουν διαβάσει Μαρξ και όχι τις ερμηνείες του έργου του, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο κεντρικός σκοπός αυτού του μεγάλου θεωρητικού ήταν η υλοποίηση μιας ανθρωπιστικής κοινωνίας ή η πραγματοποίηση ενός κοινωνικοποιημένου ανθρωπισμού. Αντ’ αυτού, η ιστορική εξέλιξη μας φέρνει αντιμέτωπους με μια διαστροφή των στόχων του Μαρξ... Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί σήμερα το γεγονός ότι όλοι αυτοί που αυτοαποκαλούνται “μαρξιστές” κυνηγούν με τη μέθοδο της πολιτειακής τιμωρίας, ή και με τη μέθοδο του ψυχολογικού καταναγκασμού ενός κοινωνικού στιγματισμού, την κριτική σκέψη, την αμφιβολία, την προσπάθεια για απελευθέρωση και χειραφέτηση, αξίες δηλαδή που προσπαθούσε ο Μαρξ να υλοποιήσει σε μια ελεύθερη κοινωνία;...