Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη
Στο Διαδίκτυο κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό ένα σατιρικό βίντεο που διαπραγματεύεται το Brexit.
Το σκηνικό είναι ένα βρετανικό εστιατόριο, όπου ο ηλικιωμένος πελάτης (ο Σκοτσέζος ηθοποιός Ρίτσαρντ Ουίλσον) πείθεται από την ενθουσιασμένη σερβιτόρα να παραγγείλει το πιάτο «Brexit special».
Του περιγράφει με τα ιδανικότερα λόγια τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος, που είναι κάτι που δεν έχει ξαναδοκιμάσει ποτέ στη ζωή του, με ντόπια υλικά και φοβερή γεύση. Τον συγχαίρει για την επιλογή του και φεύγει. Οι ώρες περνούν, το Brexit όμως δεν έρχεται. Μέσα από διάφορους ευρηματικούς διαλόγους, συνειδητοποιεί σιγά σιγά ο πελάτης ότι το Brexit που του είχαν υποσχεθεί δεν υπάρχει.
Του περιγράφει με τα ιδανικότερα λόγια τη σπεσιαλιτέ του καταστήματος, που είναι κάτι που δεν έχει ξαναδοκιμάσει ποτέ στη ζωή του, με ντόπια υλικά και φοβερή γεύση. Τον συγχαίρει για την επιλογή του και φεύγει. Οι ώρες περνούν, το Brexit όμως δεν έρχεται. Μέσα από διάφορους ευρηματικούς διαλόγους, συνειδητοποιεί σιγά σιγά ο πελάτης ότι το Brexit που του είχαν υποσχεθεί δεν υπάρχει.
Κανείς μάγειρας δεν γνωρίζει πώς ακριβώς να το φτιάξει, τα υλικά της συνταγής αλλάζουν διαρκώς, οι σεφ που το εμπνεύστηκαν παραιτούνται ο ένας πίσω από τον άλλον και μια γυναίκα που έχει απομείνει στην κουζίνα αλλάζει διαρκώς τις οδηγίες της τρελαίνοντας τους πάντες γύρω της. Τελικά, η σερβιτόρα παραδέχεται πως Brexit special δεν υπάρχει, αλλά ο πελάτης πρέπει να πληρώσει αφού τα υλικά που αγόρασαν για το πιάτο κοστίζουν ακριβά!
Πρόκειται για ένα από τα βίντεο που συνοδεύουν την καμπάνια People’s Vote που στοχεύει στη διεξαγωγή δεύτερου δημοψηφίσματος για την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Ανάμεσα στους υποστηρικτές της ιδέας αυτής λέγεται πως είναι και μεγάλος αριθμός βουλευτών του Συντηρητικού Κόμματος και τρεις υπουργοί της κυβέρνησης Μέι.
Ομως, όσο ο καιρός περνάει και το διαζύγιο προχωρά με υψηλούς τόνους ανάμεσα σε Βρετανία και Ε.Ε., απομακρύνεται ακόμα και η παραμικρή πιθανότητα μιας δεύτερης ευκαιρίας.
Μοιάζει τρομακτικό, αλλά είναι έτσι. Τα δημοψηφίσματα, σε τόσο κεφαλαιώδους σημασίας θέματα, είναι δρόμοι χωρίς επιστροφή που οδηγούν τους λαούς τους οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί που νόμιζαν ότι πηγαίνουν.
Κανείς δεν γνωρίζει αν ο λογαριασμός που θα πληρώσουν οι Βρετανοί πολίτες θα είναι υψηλότερος από αυτόν που θα πληρώσουν οι άλλοι Ευρωπαίοι. Διότι πρόκειται για μια ξεκάθαρα...
loose-loose περίπτωση, όπου χαμένες βγαίνουν και οι δύο πλευρές.
Προχθες, για παράδειγμα, η Τερέζα Μέι περιέγραψε το τέλος στην ελεύθερη κυκλοφορία των Ευρωπαίων πολιτών στη Βρετανία και προανήγγειλε πως θα προτιμώνται(!) μετανάστες με υψηλή εξειδίκευση και ένα ορισμένο εισοδηματικό επίπεδο, ώστε να μην απειλούνται οι βρετανικές θέσεις εργασίας.
Σε αυτό το διασυνδεδεμένο ευρωπαϊκό σύμπαν, οι επιλογές ενός κράτους-μέλους επηρεάζουν άμεσα όλα τα υπόλοιπα. Ισχύει για το ελληνικό δημοψήφισμα του ‘15 και το ιταλικό του ‘16, ισχύει για τις νέες εμπρηστικές δηλώσεις για Italexit που βάζουν φωτιά και στα ελληνικά ομόλογα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου