Εκεί στο ΠΑΣΟΚ μην ξεχάσετε και τον Μαρκάτο
— Sina katsarou (@sinakatsarou) March 11, 2026
πρύτανης κι αυτός ✊ πρώην……..✅ https://t.co/PCRjTmec1d pic.twitter.com/kJYCuzTT3c
Tης ΡΕΑΣ ΒΙΤΑΛΗ
Ε ρε κάτι διευρύνσεις! Διμούτσουνες, δίπολες. Κάπως ως «και να γελάς και να κλαις».
Ας πάμε το θέμα βήμα βήμα. Αρχίζοντας από τα βασικά. Ητοι, ότι η διεύρυνση προϋποθέτει μια κοινή συμφωνία σε μια αδιαπραγμάτευτη βάση.
Η Παιδεία, για παράδειγμα, είναι το πλέον σημαντικό σε μια χάραξη πολιτικής.
Η Αννα Διαμαντοπούλου διαχρονικά φέρει τον τιμητικό τίτλο ενός μεθοδικά καλοδουλεμένου νόμου που είχε ταράξει τα νερά της Παιδείας, με θάρρος, τόλμη, ρεαλισμό και μάτια στραμμένα σε μέλλον. Κοντά της είχαν σπεύσει προς υπεράσπιση, υγιείς πανεπιστημιακές δυνάμεις (που έκτοτε πέρασαν των παθών τους τον τάραχο!).
Τι είχε συμβεί; Ποια ήταν η κατάληξη;
Από τη μία καταχειροκροτήθηκε λαμβάνοντας μια πλειοψηφία Βουλής, όσο κανένας προηγούμενος… Τι δόξες έζησε! Και από την άλλη, άρχισε το ξήλωμα του νόμου από την επομένη. Για να μη χαλάσει το «σύστημα», να μη διαταραχθούν κατακτημένα. Συνηθισμένα πράγματα!
Και ποιοι ήταν πρωτομάστορες γκρεμίσματος;
Χθες, με αυτοματισμό απορίας, ειρωνείας και θλίψης γέμισε το διαδίκτυο αναρτήσεις και πανεπιστημιακών αγωνιστών.
«Σφοδρότερο πολέμιο» ανέφερε η εξαιρετική καθηγήτρια Βάσω Κιντή τον Θεοδόση Πελεγρίνη, όπως και πολλοί άλλοι με άλλες λέξεις-χαρακτηρισμούς.
Ποιον;
Τον τότε πρύτανη του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, που την άγρια μάχη της εναντίωσης είχε τιμήσει στον επόμενο κύκλο ιστορίας ο ΣΥΡΙΖΑ και τον είχε στέψει υφυπουργό Παιδείας, Ερευνας και Θρησκευμάτων. Τον κύριο Πελεγρίνη, όπως ενδεχομένως διαβάσατε, έσπευσαν παλαιοκομματικές «δυνάμεις» του ΠΑΣΟΚ να τον λάβουν από τη Νέα Αριστερά, όπου είχε μετακυλήσει μετά τον ΣΥΡΙΖΑ, ίνα τον φέρουν με δόξα και τιμή στο νέα γενιά ΠΑΣΟΚ.
Και αναρωτιέμαι η έρμη πολίτις. Τη Διαμαντοπούλου, που η έγνοια της για την Παιδεία παρέμεινε διαχρονικά αδιαμφισβήτητη, ουδέποτε έσπευσαν να την επανα-καλέσουν στο κόμμα. Μόνη της κατέβηκε στις εκλογές των υποψηφίων αρχηγίας και έλαβε μάλιστα την τέταρτη θέση. Μετά τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον αρχηγό που ήθελαν και δεν ήθελαν, αλλά εν τέλει τον θέλησαν και πρόκοψαν. Τον Δούκα, δήμαρχο Αθηναίων, που δεν τον ξέραμε αλλά θέλησε «με το καλημέρα σας» αντί να τον μάθουμε ως δήμαρχο να τον φανταζόμαστε ως αρχηγό του ΠΑΣΟΚ, τον Παύλο Γερουλάνο, που έκρουσε τον κώδωνα για τη βελόνα την αβελόνοτη και αναμένει.
Αρα, αγαπημένοι μου αναγνώστες, η Αννα Διαμαντοπούλου (που φιλότιμα εδώ και καιρό υπερασπίζεται ό,τι μπορεί να υπερασπιστεί) αποδεικνύεται ότι περίσσευε στον ΠΑΣΟΚ, ενώ ο Θεοδόσης Πελεγρίνης που τον έφεραν άρον άρον αποδεικνύεται ότι τους έλειπε.
Και δικαιούμαι πλέον, μελετώντας αυτή την ενδεικτική μεταγραφή να τους φαντάζομαι, είτε ως με παλαμάκια παραγγέλλοντας «Γκαρσόν, πιάσε μια απ’ όλα» είτε ως...
κόμμα-Χριστός που κατέβηκαν στην πολιτική σκηνή ίνα φέρουν την ειρήνη και αγάπη στον κόσμο. Αρχής γενομένης από τους Αννα-Θεοδόση. Και όσο για το σύστημα Παιδείας, βλέποντας και κάνοντας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου