Toυ ΠΡΟΦΗΤΗ
"Τους αντιπάλους σου ή πρέπει να τους παίρνεις με το μέρος σου ή να τους εκμηδενίζεις"
Μακιαβέλλι
Τον Ιούλιο του 1974 δεν έγινε Μεταπολίτευση. Επήλθε
καθεστωτική αλλαγή.
Δεν ετέχθη ιστορικά η Δημοκρατία. Γεννήθηκε ένα τέρας.
Ο Καραμανλής για να δομήσει ένα καθεστώς με βασικό άξονα τον ίδιο νομιμοποίησε την Αριστερά αφήνοντάς την και ανεξέλεγκτη, ώστε να την έχει και σύμμαχο στην απομάκρυνση της μοναρχίας. Πράττοντας έτσι αγνόησε την αρχέγονη πολιτική αρχή του Μακιαβέλλι που τέθηκε προμετωπίδα.
Πολλοί όταν αναφερόμαστε στο παρελθόν, και δη στην ταραγμένη δεκαετία 1940-50, αναρωτιούνται, κάποιοι με ειλικρινή διάθεση υγιούς ιστορικοπολιτικής λήθης, "πάλι με αυτά θα ασχολούμαστε, δεν έληξε ο Εμφύλιος;".
Ξέρετε γιατί, δυστυχώς, δεν έληξε ο "Εμφύλιος", ακόμα κι αν δεχθούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι αυτό που οι ιστορικοί της Αριστεράς χαρακτηρίζουν επίσημα "ένοπλη εξέγερση των υποτελών τάξεων κατά του αστικού καθεστώτος";
Επειδή η Αριστερά δεν θέλησε ποτέ να λήξει. Έτσι κάθε απόπειρα να ερμηνευθεί ορθά το παρόν, πολλώ δε μάλλον να προβλεφθούν αδρά τα μελλούμενα, παραπέμπει σε ανάγνωση του παρελθόντος.
Ο λόγος στον Γιώργο Μαργαρίτη, έναν όχι δεξιό αλλά αριστερό ιστορικό : "Οι νικημένοι εξόρκιζαν την ήττα τους και την αποπομπή τους από την κοινωνική και πολιτική ζωή, επιχειρώντας να γυρίσουν πίσω το χρόνο, μαθαίνοντας να εκφράζονται περισσότερο για το τί θα μπορούσε να συμβεί χθες, παρά για το τί συμβαίνει σήμερα ή θα συμβεί αύριο".
Αν πάλι, ακριβώς εδώ, αναρωτιέστε γιατί τρεις ημέρες μετά το κρισιμότατο όσο και πραξικοπηματικό δημοψήφισμα φαίνεται να καταδυόμαστε ξανά στο παρελθόν, είναι γιατί οι ενέργειες του Τσίπρα στο παρόν οι οποίες καθορίζουν τη ζωή μας και θα καθορίσουν την ιστορική μας πορεία ως έθνος εκπορεύονται από εκείνο, το μοιραίο παρελθόν.
Αυτό που συμβαίνει είναι η απόπειρα ιστορικής νεκρανάστασης εκείνου που "θα μπορούσε να έχει συμβεί χθες". Γι' αυτό και πρόσφατα τους χαρακτήρισα "θανατολάτρες".
Όλοι βλέπουμε τον διχασμό που "κομψά" καλλιεργεί ο πρωθυπουργός και χυδαία οι όμοιοί του, "σκυλιά και γερμανοτσολιάδες όσοι ψήφισαν Ναι" κατά τον Γιώργο-Γασπάρ Δελαστίκ. Αλλά μάταια τον εξορκίζουμε διότι αυτή είναι η συνειδητή επιδίωξή τους, εκπηγάζει από τα στερεότυπα που βρίσκονται στο μυαλό τους ως απότοκα της γέννησης και γιγάντωσης του μεταπολιτευτικού τέρατος.
Και αν το αποτέλεσμα με το τεράστιο βάρος ευθύνης που απόθεσε στους αδύναμους να το φέρουν ώμους του Τσίπρα εξηγεί την κατάπτωση του στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, στον αληθινό νικητή του δημοψηφίσματος, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκαλεί ντελίριο ενθουσιασμού. "Οργίασε" προχθές βράδυ στο Mega, αφήνοντας τον συμμετέχοντα στο πάνελ κ. Βορίδη να εγγράφει αρνητική υποθήκη για αρχηγική υποψηφιότητα, καθώς τον αντιμετώπισε υποτονικά.
Και τί δεν είπε ο Λαφαζάνης.
Ότι ο Ντράγκι, ο οποίος δεν μπορούσε να πάει φυλακή για παραβίαση του καταστατικού της ΕΚΤ χορηγώντας ρευστότητα έναντι "πέτσινων" ελληνικών εγγυήσεων συνεπώς "κούρεψε" τα collaterals, κάνει "απόπειρα γενοκτονίας του ελληνικού λαού".
Ότι "επιτέλους, δεν σέβονται την ψήφο του λαού;", δικαιώνοντας εκείνον τον Ολλανδό σκιτσογράφο που περιέγραψε την κατάσταση απεικονίζοντας έναν με το ένα χέρι να δείχνει "δάχτυλο" και με το άλλο απλωμένο σε επαιτεία.
Ότι "καμμία ιδιωτικοποίηση δεν θα γίνει".
Ότι όποιος βρίσκεται σήμερα με λίγα λεφτά "τα κατέχει έχοντας πιει αίμα εργαζομένων".
Δικαιολογημένα θριαμβολογεί ο Λαφαζάνης. Μπορεί να μην έχει ευρεία προσωπική απήχηση στις μάζες όπως ο Τσίπρας, αλλά έγινε ρυθμιστής του πολιτεύματος:
Τη Δευτέρα, εκλήθη στο Προεδρικό και, όπως όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν, δεν εισήλθε μεν στην αίθουσα συσκέψεων αλλά κάθισε ώρα στα γραφεία της Γραμματείας της Προεδρίας, όπου κάθε τόσο προσερχόταν σαν πολιτικός "φόρου υποτελής" ο Τσίπρας για συζητήσεις μαζί του και τηλέφωνα στο εξωτερικό.
Είναι προφανές ότι κάθε πρόταση για μέτρα που ερχόταν στο τραπέζι ο Τσίπρας έσπευδε να ρωτήσει τον Λαφαζάνη αν θα την ψηφίσει ώστε να περάσει η αενάως κυοφορούμενη συμφωνία από τη Βουλή, χωρίς η κυβέρνηση να απολέσει τη δεδηλωμένη. Ενώ με την πρόσφατη δήλωσή του ο Τσακαλώτος επιβεβαίωσε τις έντονες φήμες ότι το απόγευμα της Παρασκευής, το βράδυ της οποίας ανακοινώθηκε η κήρυξη δημοψηφίσματος, στο γραφείο του Τσίπρα είχε αφεθεί ένας φάκελος με την κατάσταση 45 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι δεν θα ψήφιζαν τα μέτρα.
Το άκρως ανησυχητικό, που όμως προσωπικά διόλου με εκπλήσσει, υπήρξε το ύφος και ο τόνος του στη συζήτηση ανάλογα με τις ερωτήσεις. Συνοπτικά, σαν μια σταλινική μικρογραφία επιζητούσε να επιβάλει τί θα τον ρωτούσαν αλλά και το δικαίωμα να μην απαντά κατά το δοκούν. Κλασσική νοοτροπία δικτατορίσκου. Άλλωστε δεν είναι πολλές μέρες που αποχώρησε από άλλο κανάλι επειδή δεν του άρεσαν όσα άκουσε.
Ο σαραντάχρονος πολιτικός και κοινωνικός μιθριδατισμός έχει παραλύσει την ελληνική κοινωνία.
Κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε το τέρας:
Κατά την προσωπική μου κοινωνικοπολιτική εκτίμηση, το να επιτρέπεις σε κομμουνιστές να αναλάβουν αστική εξουσία ισοδυναμεί με το να αναθέτεις σε καταδικασμένο παιδόφιλο τη διεύθυνση δημοτικού σχολείου, ή σε κατά συρροή διαρρήκτη τη διοίκηση φιλοπτώχου ταμείου.
Ενώ κατά την προσωπική μου αποτίμηση νομιμοποιούνται ιστορικά τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι πρόγονοί μας για να τους αντιμετωπίσουν πολιτικά. Δεν ήταν εγκληματίας ο Εθνάρχης, "προσφυγοπατέρας," Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος που θέσπισε το "ιδιώνυμο" κατά της κομμουνιστικής δράσης.
Η πολιτική και ανθρωπολογική τους ασυμβατότητα γίνεται κραυγαλέα στην Ευρώπη. Από την δεκαετία του '50, οπότε ως πράκτορες της Μόσχας σαμποτάριζαν επαγγελματικά κάθε προσέγγιση της Ελλάδας με την Ευρώπη, βρέστε πρακτικά της Βουλής τι έλεγε τότε η ΕΔΑ, μέχρι τη δεκαετία του '70, οπότε, πάλι, με βασικό σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" επιχειρούσαν το ίδιο. Όλοι τους είναι φανατικοί αντι-ευρωπαϊστές, μισούν βαθύτατα και κυτταρικά κάθε θεσμό και κάθε ηγετικό εκπρόσωπο της ΕΕ, η δε εμπρηστική φρασεολογία τους σχετικά, που έχει υψώσει τείχος αντιπάθειας απέναντί μας στην Ευρώπη, το επιβεβαιώνει. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση Γιουνκερ "δεν είμαστε τρομοκράτες και δεν είμαι λακές κανενός".
Θα άξιζε μια συζήτηση για το τί αντιπροσωπεύει σήμερα η Ευρώπη, μετά από εικοσιπέντε χρόνια ραγδαίας επίτασης των εισοδηματικών ανισοκατανομών, πόσο επιτυχημένες υπήρξαν εκ του αποτελέσματος οι πολιτικές "διάσωσης" που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα πέντε χρόνια, πώς κάποιοι συσσωρεύουν πλεονάσματα ενώ άλλοι ελλείμματα, γιατί η Ελλάδα επελέγη συνειδητά ως αποθήκη λαθρομεταναστών. Αλλά σήμερα, τώρα, δεν είναι η πρωτεύουσα.
Πρώτον γιατί βρισκόμαστε διασωληνωμένοι στη ρευστότητα της ΕΚΤ και οφείλει να βρεθεί άμεση λύση.
Και δεύτερον γιατί η Ευρώπη αλλάζει, ασχέτως του αν αυτό γίνεται αργά. Και δεν μάς επιτρέπεται να μην μετέχουμε.
Όταν όμως στέλνουμε εκεί αυτούς ως διαχειριστές της τύχης μας, η Ευρώπη αντιλαμβάνεται, ή προσλαμβάνει αν θέλετε, ότι δεν το επιθυμούμε.
Η μόνη που, έχοντας πείρα από κομμουνιστές, αποκωδικοποίησε και αποτύπωσε επακριβώς την κατάσταση υπήρξε η Λιθουανή πρωθυπουργός, προσερχόμενη στην Σύνοδο Κορυφής της 7ης Ιουλίου. Δήλωσε μόνο, λακωνικά: "οι Έλληνες ή δεν ξέρουν τί θέλουν ή παίζουν πόκερ".
(...) Στον πολιτικό αγρό ιστορικά θερίζεις ό,τι σπέρνεις.
Δεν ετέχθη ιστορικά η Δημοκρατία. Γεννήθηκε ένα τέρας.
Ο Καραμανλής για να δομήσει ένα καθεστώς με βασικό άξονα τον ίδιο νομιμοποίησε την Αριστερά αφήνοντάς την και ανεξέλεγκτη, ώστε να την έχει και σύμμαχο στην απομάκρυνση της μοναρχίας. Πράττοντας έτσι αγνόησε την αρχέγονη πολιτική αρχή του Μακιαβέλλι που τέθηκε προμετωπίδα.
Πολλοί όταν αναφερόμαστε στο παρελθόν, και δη στην ταραγμένη δεκαετία 1940-50, αναρωτιούνται, κάποιοι με ειλικρινή διάθεση υγιούς ιστορικοπολιτικής λήθης, "πάλι με αυτά θα ασχολούμαστε, δεν έληξε ο Εμφύλιος;".
Ξέρετε γιατί, δυστυχώς, δεν έληξε ο "Εμφύλιος", ακόμα κι αν δεχθούμε να χαρακτηρίσουμε έτσι αυτό που οι ιστορικοί της Αριστεράς χαρακτηρίζουν επίσημα "ένοπλη εξέγερση των υποτελών τάξεων κατά του αστικού καθεστώτος";
Επειδή η Αριστερά δεν θέλησε ποτέ να λήξει. Έτσι κάθε απόπειρα να ερμηνευθεί ορθά το παρόν, πολλώ δε μάλλον να προβλεφθούν αδρά τα μελλούμενα, παραπέμπει σε ανάγνωση του παρελθόντος.
Ο λόγος στον Γιώργο Μαργαρίτη, έναν όχι δεξιό αλλά αριστερό ιστορικό : "Οι νικημένοι εξόρκιζαν την ήττα τους και την αποπομπή τους από την κοινωνική και πολιτική ζωή, επιχειρώντας να γυρίσουν πίσω το χρόνο, μαθαίνοντας να εκφράζονται περισσότερο για το τί θα μπορούσε να συμβεί χθες, παρά για το τί συμβαίνει σήμερα ή θα συμβεί αύριο".
Αν πάλι, ακριβώς εδώ, αναρωτιέστε γιατί τρεις ημέρες μετά το κρισιμότατο όσο και πραξικοπηματικό δημοψήφισμα φαίνεται να καταδυόμαστε ξανά στο παρελθόν, είναι γιατί οι ενέργειες του Τσίπρα στο παρόν οι οποίες καθορίζουν τη ζωή μας και θα καθορίσουν την ιστορική μας πορεία ως έθνος εκπορεύονται από εκείνο, το μοιραίο παρελθόν.
Αυτό που συμβαίνει είναι η απόπειρα ιστορικής νεκρανάστασης εκείνου που "θα μπορούσε να έχει συμβεί χθες". Γι' αυτό και πρόσφατα τους χαρακτήρισα "θανατολάτρες".
Όλοι βλέπουμε τον διχασμό που "κομψά" καλλιεργεί ο πρωθυπουργός και χυδαία οι όμοιοί του, "σκυλιά και γερμανοτσολιάδες όσοι ψήφισαν Ναι" κατά τον Γιώργο-Γασπάρ Δελαστίκ. Αλλά μάταια τον εξορκίζουμε διότι αυτή είναι η συνειδητή επιδίωξή τους, εκπηγάζει από τα στερεότυπα που βρίσκονται στο μυαλό τους ως απότοκα της γέννησης και γιγάντωσης του μεταπολιτευτικού τέρατος.
Και αν το αποτέλεσμα με το τεράστιο βάρος ευθύνης που απόθεσε στους αδύναμους να το φέρουν ώμους του Τσίπρα εξηγεί την κατάπτωση του στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, στον αληθινό νικητή του δημοψηφίσματος, τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκαλεί ντελίριο ενθουσιασμού. "Οργίασε" προχθές βράδυ στο Mega, αφήνοντας τον συμμετέχοντα στο πάνελ κ. Βορίδη να εγγράφει αρνητική υποθήκη για αρχηγική υποψηφιότητα, καθώς τον αντιμετώπισε υποτονικά.
Και τί δεν είπε ο Λαφαζάνης.
Ότι ο Ντράγκι, ο οποίος δεν μπορούσε να πάει φυλακή για παραβίαση του καταστατικού της ΕΚΤ χορηγώντας ρευστότητα έναντι "πέτσινων" ελληνικών εγγυήσεων συνεπώς "κούρεψε" τα collaterals, κάνει "απόπειρα γενοκτονίας του ελληνικού λαού".
Ότι "επιτέλους, δεν σέβονται την ψήφο του λαού;", δικαιώνοντας εκείνον τον Ολλανδό σκιτσογράφο που περιέγραψε την κατάσταση απεικονίζοντας έναν με το ένα χέρι να δείχνει "δάχτυλο" και με το άλλο απλωμένο σε επαιτεία.
Ότι "καμμία ιδιωτικοποίηση δεν θα γίνει".
Ότι όποιος βρίσκεται σήμερα με λίγα λεφτά "τα κατέχει έχοντας πιει αίμα εργαζομένων".
Δικαιολογημένα θριαμβολογεί ο Λαφαζάνης. Μπορεί να μην έχει ευρεία προσωπική απήχηση στις μάζες όπως ο Τσίπρας, αλλά έγινε ρυθμιστής του πολιτεύματος:
Τη Δευτέρα, εκλήθη στο Προεδρικό και, όπως όλες οι μαρτυρίες συγκλίνουν, δεν εισήλθε μεν στην αίθουσα συσκέψεων αλλά κάθισε ώρα στα γραφεία της Γραμματείας της Προεδρίας, όπου κάθε τόσο προσερχόταν σαν πολιτικός "φόρου υποτελής" ο Τσίπρας για συζητήσεις μαζί του και τηλέφωνα στο εξωτερικό.
Είναι προφανές ότι κάθε πρόταση για μέτρα που ερχόταν στο τραπέζι ο Τσίπρας έσπευδε να ρωτήσει τον Λαφαζάνη αν θα την ψηφίσει ώστε να περάσει η αενάως κυοφορούμενη συμφωνία από τη Βουλή, χωρίς η κυβέρνηση να απολέσει τη δεδηλωμένη. Ενώ με την πρόσφατη δήλωσή του ο Τσακαλώτος επιβεβαίωσε τις έντονες φήμες ότι το απόγευμα της Παρασκευής, το βράδυ της οποίας ανακοινώθηκε η κήρυξη δημοψηφίσματος, στο γραφείο του Τσίπρα είχε αφεθεί ένας φάκελος με την κατάσταση 45 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ οι οποίοι δεν θα ψήφιζαν τα μέτρα.
Το άκρως ανησυχητικό, που όμως προσωπικά διόλου με εκπλήσσει, υπήρξε το ύφος και ο τόνος του στη συζήτηση ανάλογα με τις ερωτήσεις. Συνοπτικά, σαν μια σταλινική μικρογραφία επιζητούσε να επιβάλει τί θα τον ρωτούσαν αλλά και το δικαίωμα να μην απαντά κατά το δοκούν. Κλασσική νοοτροπία δικτατορίσκου. Άλλωστε δεν είναι πολλές μέρες που αποχώρησε από άλλο κανάλι επειδή δεν του άρεσαν όσα άκουσε.
Ο σαραντάχρονος πολιτικός και κοινωνικός μιθριδατισμός έχει παραλύσει την ελληνική κοινωνία.
Κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε το τέρας:
Κατά την προσωπική μου κοινωνικοπολιτική εκτίμηση, το να επιτρέπεις σε κομμουνιστές να αναλάβουν αστική εξουσία ισοδυναμεί με το να αναθέτεις σε καταδικασμένο παιδόφιλο τη διεύθυνση δημοτικού σχολείου, ή σε κατά συρροή διαρρήκτη τη διοίκηση φιλοπτώχου ταμείου.
Ενώ κατά την προσωπική μου αποτίμηση νομιμοποιούνται ιστορικά τα μέσα που χρησιμοποίησαν οι πρόγονοί μας για να τους αντιμετωπίσουν πολιτικά. Δεν ήταν εγκληματίας ο Εθνάρχης, "προσφυγοπατέρας," Ελευθέριος Βενιζέλος, ο οποίος υπήρξε και ο πρώτος που θέσπισε το "ιδιώνυμο" κατά της κομμουνιστικής δράσης.
Η πολιτική και ανθρωπολογική τους ασυμβατότητα γίνεται κραυγαλέα στην Ευρώπη. Από την δεκαετία του '50, οπότε ως πράκτορες της Μόσχας σαμποτάριζαν επαγγελματικά κάθε προσέγγιση της Ελλάδας με την Ευρώπη, βρέστε πρακτικά της Βουλής τι έλεγε τότε η ΕΔΑ, μέχρι τη δεκαετία του '70, οπότε, πάλι, με βασικό σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" επιχειρούσαν το ίδιο. Όλοι τους είναι φανατικοί αντι-ευρωπαϊστές, μισούν βαθύτατα και κυτταρικά κάθε θεσμό και κάθε ηγετικό εκπρόσωπο της ΕΕ, η δε εμπρηστική φρασεολογία τους σχετικά, που έχει υψώσει τείχος αντιπάθειας απέναντί μας στην Ευρώπη, το επιβεβαιώνει. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση Γιουνκερ "δεν είμαστε τρομοκράτες και δεν είμαι λακές κανενός".
Θα άξιζε μια συζήτηση για το τί αντιπροσωπεύει σήμερα η Ευρώπη, μετά από εικοσιπέντε χρόνια ραγδαίας επίτασης των εισοδηματικών ανισοκατανομών, πόσο επιτυχημένες υπήρξαν εκ του αποτελέσματος οι πολιτικές "διάσωσης" που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα πέντε χρόνια, πώς κάποιοι συσσωρεύουν πλεονάσματα ενώ άλλοι ελλείμματα, γιατί η Ελλάδα επελέγη συνειδητά ως αποθήκη λαθρομεταναστών. Αλλά σήμερα, τώρα, δεν είναι η πρωτεύουσα.
Πρώτον γιατί βρισκόμαστε διασωληνωμένοι στη ρευστότητα της ΕΚΤ και οφείλει να βρεθεί άμεση λύση.
Και δεύτερον γιατί η Ευρώπη αλλάζει, ασχέτως του αν αυτό γίνεται αργά. Και δεν μάς επιτρέπεται να μην μετέχουμε.
Όταν όμως στέλνουμε εκεί αυτούς ως διαχειριστές της τύχης μας, η Ευρώπη αντιλαμβάνεται, ή προσλαμβάνει αν θέλετε, ότι δεν το επιθυμούμε.
Η μόνη που, έχοντας πείρα από κομμουνιστές, αποκωδικοποίησε και αποτύπωσε επακριβώς την κατάσταση υπήρξε η Λιθουανή πρωθυπουργός, προσερχόμενη στην Σύνοδο Κορυφής της 7ης Ιουλίου. Δήλωσε μόνο, λακωνικά: "οι Έλληνες ή δεν ξέρουν τί θέλουν ή παίζουν πόκερ".
(...) Στον πολιτικό αγρό ιστορικά θερίζεις ό,τι σπέρνεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου