Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκεται για
ακόμη μια φορά η Τυνησία, η χώρα από την οποία ξεκίνησε η Αραβική
Ανοιξη, τον Δεκέμβριο του 2010, με την αυτοπυρπόληση του νεαρού
πλανόδιου επιστήμονα Μοχάμεντ Μπουαζίζι -για να εξαπλωθεί ταχύτατα στην
Αίγυπτο, τη Λιβύη, την Υεμένη και τη Συρία.
Η μαφιόζικη
εκτέλεση του Σόκρι Μπελαΐντ, ενός από τα κορυφαία στελέχη του
αντιπολιτευόμενου αριστερού Λαϊκού Μετώπου, πυροδότησε κύμα οργής στην
Τύνιδα και συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία. Πολλοί χρεώνουν
ευθέως τη δολοφονία στο παρακράτος των φανατικών ισλαμιστών, ενώ ζητούν
την παραίτηση της κυβέρνησης, κατηγορώντας την ότι ανέχεται και ενισχύει
τη δράση τους, χωρίς παράλληλα να κάνει οτιδήποτε για να βελτιώσει την
οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας του λαού.
Αλλωστε, ο Μπελαΐντ, ήταν ένας από τους πιο συστηματικούς επικριτές της
κυβέρνησης, η οποία σχηματίστηκε τον Νοέμβριο του 2011 από τη
συνεργασία του Ενχάντα -μετριοπαθείς ισλαμιστές, που ελέγχουν το 42% των
εδρών στη Βουλή- με δύο «κοσμικά» κόμματα, από τα οποία προέρχεται και ο
πρόεδρος της Τυνησίας, Μονσέφ Μαρζούκι.
Η χθεσινή εξέλιξη είναι
προφανές ότι κλιμακώνει τις ήδη υπάρχουσες συγκρούσεις γύρω από μια
σειρά καυτά θέματα. Το ένα από αυτά, όπως προαναφέρθηκε, είναι η
κατάσταση της οικονομίας, η φτώχεια και η ανεργία, στοιχεία που
αποτέλεσαν τον καταλύτη για την εξέγερση του 2011 και την ανατροπή του
δικτάτορα Ζιν αλ-Αμπιντίν Μπεν Αλι. Το άλλο είναι η συστηματική
προσπάθεια των ακραίων ισλαμιστών-σαλαφιστών να επιβάλλουν την ατζέντα
τους στην κυβέρνηση και να επιβάλλουν τη σαρία στη χώρα, η οποία
εκδηλώνεται με αρκετές ευκαιρίες.
Ενδεικτικά, πέρσι το
Καλοκαίρι, χιλιάδες φανατικοί συγκρούονταν επί μέρες με τις δυνάμεις
ασφαλείας επικαλούμενοι μια έκθεση τέχνης, η οποία, όπως λένε,
προσβάλλει το Ισλάμ. Μόλις δε την περασμένη Κυριακή, το κόμμα του
Μαρζούκι είχε απειλήσει να αποχωρήσει από την κυβέρνηση στην περίπτωση
που ο πρωθυπουργός Χαμαντί Τζεμπαλί δεν απέπεμπε δύο ισλαμιστές
υπουργούς.
«Μαριονέτα»
Πάντως, δεν είναι
λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται πως η δολοφονία του Μπελαΐντ βολεύει την
κυβέρνηση, καθώς ήταν αυτός που την χαρακτήριζε ως «μαριονέτα» του Κατάρ
και των άλλων καθεστώτων του Κόλπου, ενώ ταυτόχρονα στέλνεται ένα
απειλητικό μήνυμα προς την αντιπολίτευση. Αλλωστε, όπως μαρτυρούν οι
εξελίξεις και στη γειτονική Αίγυπτο και οι σφοδρές επικρίσεις που
δέχεται εκεί ο Μοχάμεντ Μόρσι, οι ισλαμιστές που έχουν αναλάβει την
εξουσία δεν έχουν καμία πρόθεση να προχωρήσουν σε ριζικές ανατροπές,
εκπληρώνοντας έτσι τους στόχους της Αραβικής Ανοιξης.
Ετσι, ήδη
έχει ξεσπάσει ένας νέος γύρος αντιπαράθεσης, με αιχμή τόσο τη
δημοκρατία (καθώς οι ισλαμιστές αποδεικνύονται ελάχιστα πιο ανεκτικοί
στις διαφωνίες...) όσο και το κοινωνικό ζήτημα, που για εκατομμύρια
ανθρώπων αντιπροσωπεύει κυριολεκτικά ένα πρόβλημα επιβίωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου