Αυτή την εβδομάδα παρουσιάστηκαν τα τέσσερα ελληνικά τραγούδια που
είναι υποψήφια για τη φετινή Eurovision. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένα
τραγούδι πίστας, ο «Σουλεϊμάν» –συγγνώμη, οι «Χίλιες και μία νύχτες»–,
το τσιφτετέλι που ερμηνεύει η Ελληνίδα Σεχραζάτ (Αγγελική Ηλιάδη), μόνο
που ξεχωρίζει για λάθος λόγους. Αν και ο στίχος είναι ελληνικός, ο ήχος
και η γλώσσα του σώματος της τραγουδίστριας μάς θυμίζουν πολύ έντονα τα
τουρκικά σίριαλ που και φέτος έχουν κατακλύσει τις οθόνες μας. Ενας
κυνικός ίσως να έλεγε ότι είναι το κατάλληλο τραγούδι για τον κατάλληλο
λαό στην κατάλληλη εποχή.
Το τραγούδι του Αγάθωνα και της νεανικής μπάντας Κoza Mostra με τίτλο
«Αlcohol is free» είναι κεφάτο, με παιχνιδιάρικο στίχο και δεν περνάει
απαρατήρητο. Με τη σκωτσέζικη φούστα τους, οι μουσικοί βγάζουν τη γλώσσα
στη σοβαροφάνεια – καμία σχέση με τη βαρύγδουπη και γκλαμουράτη φούστα
Valentino που είχε λανσάρει ο Σάκης Ρουβάς. Εντός του γιουροβιζιονικού
πλαισίου είναι και τα άλλα δύο υποψήφια τραγούδια, το «One Last Kiss»
και το «Angel», που τα ερμηνεύουν δύο συμπαθητικές νέες κοπέλες με ωραία
φωνή, η Θωμαή Απέργη και η Giorgina αντίστοιχα. Ο ελληνικός τελικός θα
διεξαχθεί τη μεθεπόμενη Δευτέρα και θα παρουσιαστεί από την ΕΤ1. Μέχρι
τότε οι τηλεθεατές θα έχουν πολλές ευκαιρίες να δουν, να ακούσουν και να
κρίνουν τα τραγούδια.
Οπως πολλοί συζητούν για το ποδόσφαιρο ή για τη μαγειρική, τα ζώδια, τα
τουρκικά σίριαλ κ.λπ. ώστε να ξεφύγουν από το «κλαίω τη μοίρα μου» και
το «όλα είναι μαύρα», έτσι και τώρα αρκετές θα είναι συζητήσεις για τη
Εurovision στον καιρό της κρίσης – και ας γνωρίζουμε πλέον πόσο
ασήμαντοι είναι και οι εθνικοί θρίαμβοι και οι καταποντισμοί.
Oλα καλά, λοιπόν. Η Ελλάδα δεν έχει αφήσει πίσω της μόνο τη «δραχμική
αβεβαιότητα», όπως μας διαβεβαίωνε τον Νοέμβριο ο υπουργός Οικονομικών,
αλλά και τη γιουροβιζιονική αβεβαιότητα. Aσφαλώς, παραμένουν και
διογκώνονται κάποιες άλλες αβεβαιότητες, αλλά είναι άχαρο να μιλάμε για
το πασιφανές και το αυτονόητο.
Η ΕΡΤ χρειάζεται τη Eurovision κυρίως λόγω των διαφημιστικών εσόδων που
φέρνει η μετάδοση του τελικού, αν και πολλοί αμφιβάλλουν για το αν τα
προσδοκώμενα έσοδα θα συμβάλουν στη βελτίωση του πληκτικού και πλαστικού
προϊόντος που μας παρέχει (παρά τις λιγοστές εξαιρέσεις). Ολοι όμως
χρειαζόμαστε τα τραγούδια, ιδίως στους δύσκολους καιρούς. Δεν εννοώ μόνο
τα ωραία μνημεία του παρελθόντος, που ποτέ δεν θα μας προδώσουν και δεν
θα τα προδώσουμε, αλλά και τα τραγούδια που είναι πλασμένα με τα υλικά
τού σήμερα και τα δονεί ο άνεμος του αύριο και ας μην ξέρουμε τι είδους
άνεμος θα είναι αυτός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου